داستان فیلم
در دنیایی که احساسات انسانی با مصرف یک ویتامین روزانه از میان برداشته شده است، یک زوج جوان تصمیم میگیرند از مصرف آن خودداری کنند و در نتیجه، عشق، شادی، تمایلات جسمانی و تمام پیچیدگیهای همراه با آن را تجربه میکنند.
در دنیایی که احساسات انسانی با مصرف یک ویتامین روزانه از میان برداشته شده است، یک زوج جوان تصمیم میگیرند از مصرف آن خودداری کنند و در نتیجه، عشق، شادی، تمایلات جسمانی و تمام پیچیدگیهای همراه با آن را تجربه میکنند.
راستش رو بخوای… «Turn Me On 2024» یکی از اون آثاریه که هم سرگرم کننده ست و هم دلت رو کلی به فکر میندازه!!! این فیلمِ علمی-تخیلی، عاشقانه و کمدیه که در آینده ای نه چندان دور اتفاق میفته، جایی که احساساتِ انسانی با مصرفِ یه ویتامینِ روزانه کاملاً از بین رفته و جامعه ای کاملاً بی احساس و آروم ساخته شده!!! ولی… داستان وقتی شروع میشه که یه زوجِ جوان به نامِ “جوی” و “ویلیام” تصمیم میگیرن این ویتامینِ احساسی رو مصرف نکنن و به طور غیرمنتظره ای عشق، شادی، اضطراب، حسادت، و تمایلاتِ انسانی رو دوباره کشف میکنن!!! این اثر به کارگردانیِ مایکل تیبورسکیه و نوشتهٔ آنجلا بوراسا هست… و من واقعاً حس کردم که فیلم میخواد به ما بگه: آیا زندگی بدون احساس ارزشِ واقعی داره؟!!!
و خب داستانِ فیلم ساده نیست… البته از بیرون که نگاه کنی شاید یه قصهٔ معمولیِ عاشقانه به نظر بیاد، ولی وقتی واردِ دنیایِ کنترل شده و سردِ فیلم میشی، اوضاع پیچیده تر میشه!!! آخه تو این جامعه همه هر روز یه قرص میخورن که احساساتشون رو از بین ببره، تا هیچ درگیری، ناراحتی یا هیجانی نداشته باشن!!! ولی “جوی” به خاطرِ یه مشکلِ پزشکی مجبور میشه قرصاش رو نذاره و شروع میکنه به احساس کردنِ دوباره… و خب همین باعث میشه اون و “ویلیام” واردِ دنیایِ عشق، لذت، احساس گناه، حسادت و حتی دردِ عمیقِ انسانی بشن!!! این سفرِ احساسی، پر از خنده، گریه و کنار اومدن با واقعیتِ زندگیِ انسانیه!!!
آخه واقعاً، اسمِ “جوی” (که به معنی شادیه) خودش یه نمادِ جالبه که شروع میکنه به بیدار شدن از یه زندگیِ بی-احساس… انگار فیلم با این انتخابِ اسم میخواد بگه: شادی واقعی وقتی به دست میاد که قبول کنی تمامِ احساساتت—حتی درد و رنج—جزوِ تو هستن!!! این نمادگراییِ ساده ولی عمیق، یه لایهٔ پنهانی به داستان داده که آدم رو به فکر میندازه.
اگه یه ذره دقیق تر به این جامعهٔ کنترل شده نگاه کنی، میبینی که انگار فیلم داره به ما میگه: جامعه ای بدون احساس، شاید آروم باشه ولی انسانی نیست!!! و خب این موضوع از یه زاویهٔ روانشناختی هم بحث انگیزه… که اگه احساس نداشته باشی، اصلاً معنیِ زندگی چیه؟ احساس همیشه با درد و لذت گره خورده، و این اثر تلاش میکنه این پیچیدگی رو به یه شکلِ قابل دیدن به تصویر بکشه.
راستش رو بخوای، ریتمِ روایت اولش آرومه چون داره قوانینِ جامعه رو معرفی میکنه… ولی بعد که احساسات وارد میشن، همزمان ریتم هم تندتر و نفس گیرتر میشه و این باعث میشه که بیننده دقیقاً همون حسِ کشفِ کشف نشده رو تجربه کنه!
منتقدها دربارهٔ «Turn Me On» نظراتِ متفاوتی داشتن، بعضیا گفتن بازیها خوبه و ایدهٔ فیلم جالب، ولی بعضیا هم فکر کردن که روایتِ داستان تو دقیقه های آخر زیاد خاص نمیشه… خلاصه، ایدهٔ فیلم جای تحسین داره حتی اگر بعضی جزئیاتش اونقدری که باید عمیق نباشه!!!
به نظر من… این اثر یه گامِ قابل توجه برایِ مایکل تیبورسکیه، چون نشون میده اون میتونه با ایده های عجیب و خلاقانه، داستانی انسانی و قابل لمس رو همزمان تعریف کنه، چیزی که کمتر تو آثارِ مشابه دیده میشه!!!
اگه بخوای یه تجربهٔ متفاوت از عاشقانهٔ علمی-تخیلی داشته باشی که هم بخندونی، هم به فکر بندازه، «Turn Me On 2024» قطعاً ارزشِ دیدن داره و میتونه تو ذهنت یه اثرِ ماندگار بسازه!!!
این اثر در ژانر علمی-تخیلی، عاشقانه و کمدی ساخته شده و ترکیبی جذاب از احساساتِ انسانی و مفاهیمِ متفاوتِ آیندهست!!!
درسته که موضوعِ علمی-تخیلی و کمدی داره، ولی به خاطرِ مسایلِ احساسی و ردهٔ سنیِ معمول، بیشتر برایِ بزرگسالان و نوجوانانِ بالای ۱۳ سال مناسبه!!!
اگه از این نوع داستانِ علمی-تخیلی-عاشقانه خوشت اومد، شاید از فیلمهایی مثل «Her»، «Eternal Sunshine of the Spotless Mind» و «The Lobster» هم خوشت بیاد چون اونها هم به رابطهٔ انسان و احساساتشون در جامعهٔ متفاوت میپردازن!!!
اگه دنبالِ یه فیلم با ایدهٔ تازه، داستانِ احساسیِ متفاوت، و بازیهای خوب هستی، قطعاً این اثر میتونه تو لیستِ تماشایِ بعدیت قرار بگیره!!!
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.