[upera_links id="dd9d75b0-fb99-11ef-887a-9fd3ce96bb8b,3026505,tt32086046"]

معرفی و بررسی تحلیلی «داستان سلیمان» (Souleymane's Story)

راستش رو بخوای، بعضی فیلم‌ها هستن که وقتی تموم می‌شن، آدم دلش می‌خواد چند دقیقه فقط به تیتراژ خیره بشه و نفس عمیق بکشه؛ «داستان سلیمان» (L'Histoire de Souleymane) دقیقاً یکی از همین‌هاست. این فیلم محصول ۲۰۲۴ فرانسه، یه اثر تکان‌دهنده و به شدت واقع‌گرایانه‌ست که انگار یه سیلی آروم ولی محکم به صورت مخاطب می‌زنه. داستان درباره‌ی سلیمان، یه پناهنده گینه‌ای توی پاریسه که فقط دو روز وقت داره تا برای مصاحبه پناهندگیش آماده بشه. و خب، تو این دو روز، اوج استیصال و بدو‌بدوهای یه آدم رو می‌بینیم که برای زنده موندن داره رکاب می‌زنه. به نظر من، بوریس لوژکین (کارگردان فیلم) تونسته بدون اینکه تو تله‌ی شعار دادن بیفته، یکی از انسانی‌ترین روایت‌های چند سال اخیر رو درباره‌ی مهاجرت خلق کنه. اگه دنبال یه درام هستی که قلبت رو به درد بیاره و همزمان چشمات رو به حقیقت باز کنه، این فیلم رو از دست نده!

خلاصه داستان «داستان سلیمان»

سلیمان یه پیک موتوریه. اون تو خیابون‌های شلوغ و بی‌رحم پاریس با دوچرخه‌اش لایی می‌کشه تا غذا رو به موقع برسونه و امتیاز اپلیکیشنش کم نشه. اما مشکل اینجاست که اوضاع اصلاً گل و بلبل نیست! سلیمان پناهنده غیرقانونیه و داره از اکانت یه نفر دیگه استفاده می‌کنه تا بتونه پولی دربیاره. کل فیلم توی اون ۴۸ ساعت سرنوشت‌ساز قبل از مصاحبه‌ی اداره مهاجرت می‌گذره. سلیمان باید یه داستان دروغین ولی متقاعدکننده درباره‌ی دلایل سیاسیش برای فرار از گینه سر هم کنه، چون حقیقتِ زندگیش برای سیستم اداریِ خشکِ فرانسه ارزشی نداره. در واقع ما با مردی طرف هستیم که توی دنیای مدرن گم شده و هویتش فقط به یه پرونده روی میز یه کارمند بنده... واقعاً سهمگینه، نه؟

تحلیل داستان

• پارادوکس بقا در قلب مدرنیته: فیلم به زیبایی نشون می‌ده که چطور تکنولوژی (اپلیکیشن‌های دلیوری) به ابزاری برای استثمار نوین تبدیل شده. سلیمان تو شهری می‌چرخه که همه نمادهای پیشرفت رو داره، اما خودش زیر چرخ‌دنده‌های همین پیشرفت داره له می‌شه.
• بحران هویت و دروغ اجباری: یکی از تلخ‌ترین بخش‌های داستان، اونجاییه که سلیمان مجبوره هویت واقعی خودش رو بکشه تا بتونه یه "هویت قابل قبول" برای دولت بسازه. این یعنی زنده موندن به قیمت از دست دادنِ خودِ واقعی.

نمادگرایی و لایه‌های پنهان

اگه بخوام یه کم عمیق‌تر بهش نگاه کنم، دوچرخه‌ی سلیمان تو این فیلم فراتر از یه وسیله نقلیه‌ست؛ اون نمادی از تلاش بی‌وقفه‌ی طبقه فرودست برای "در جا زدن" و سقوط نکردنه. سلیمان مثل یه همستر توی چرخ، مدام رکاب می‌زنه ولی جایگاهش تغییر نمی‌کنه. همچنین، پاریسِ این فیلم اصلاً اون شهر رمانتیک و کارت‌پستالی که تو فیلما می‌بینیم نیست. اینجا پاریس یعنی خیابون‌های خیس، آدم‌های عصبی و سیستم‌های بوروکراتیک که بوی ناامیدی می‌دن. بارون و سرمای هوا هم مدام بهمون یادآوری می‌کنه که این دنیا برای سلیمان و امثال اون هیچ "گرمی" و پناهی نداره.

ابعاد روان‌شناختی یا اجتماعی

از نگاه اجتماعی، فیلم یه نقد تند به «اقتصاد گیگ» (Gig Economy) و روابط انسانی توی جوامع غربی هست. سلیمان یه شبح در دل شهر شده. آدم‌ها فقط غذاشون رو ازش می‌گیرن و حتی به چشماش نگاه نمی‌کنن. آخه مگه می‌شه یه انسان اینقدر نامرئی باشه؟ از بعد روان‌شناختی هم، اضطراب دائمی که توی چشم‌های ابوبکر سانگاره (بازیگر سلیمان) موج می‌زنه، به خوبی ترومای مهاجرت و ناامنی روانی ناشی از نداشتنِ "وطن" رو به مخاطب منتقل می‌کنه. حس تعلیق و ترس از دیپورت شدن، مثل یه سایه سیاه سنگین روی کل روایت سنگینی می‌کنه.

تکنیک‌های روایی و بصری

• دوربین روی دست و فیلم‌برداری مستندگونه: این تکنیک باعث شده حس کنیم خودمون هم سوار دوچرخه پشت سر سلیمان داریم توی ترافیک پاریس ویراژ می‌دیم. واقعیت رو بدون هیچ روتوشی می‌بینیم.
• ریتم تند و نفس‌گیر: تدوین فیلم جوریه که انگار زمان برای سلیمان (و ما) داره به سرعت تموم می‌شه. هیچ صحنه‌ی اضافه‌ای وجود نداره؛ هر ثانیه یه مبارزه‌ست.
• استفاده از نابازیگران: حضور ابوبکر سانگاره که خودش تجربه‌های مشابهی داشته، به فیلم اصالتی داده که هیچ بازیگر سوپراستاری نمی‌تونست به این خوبی درش بیاره.

نقد و بررسی منتقدان

منتقدها توی جشنواره کن ۲۰۲۴ واقعاً برای این فیلم ایستاده دست زدن و حسابی تحویلش گرفتن. خیلیا می‌گفتن این فیلم "برادران داردنِ" جدید سینماست؛ همون‌قدر صریح و انسانی. مجله‌های معتبری مثل ورایتی و اسکرین دیلی از بازی درخشان سانگاره تعریف کردن و گفتن که فیلم لایه‌های پنهانِ فقر رو در شهرهای بزرگ به خوبی کالبدشکافی کرده. اگه اشتباه نکنم، امتیازات فیلم هم خیلی بالا بوده و توی بخش «نوعی نگاه» کن، حسابی سر و صدا کرد. راستش رو بخوای، منتقدا معتقدن که لوژکین تونسته تعادل بی‌نظیری بین یک درام دلهره‌آور و یک بیانیه سیاسی ایجاد کنه.

مشخصات فنی اثر «داستان سلیمان»

• کارگردان: بوریس لوژکین (Boris Lojkine)
• نویسنده: بوریس لوژکین، دلفین آگوت
• بازیگران اصلی: ابوبکر سانگاره، آلفا کابا، امانوئل یو، یایا دیالو
• زبان: فرانسوی، فولانی (Pulaar)
• مدت زمان: ۹۳ دقیقه
• تاریخ انتشار: اکتبر ۲۰۲۴ (فرانسه) - رونمایی در کن می ۲۰۲۴
• پلتفرم‌های پخش: اکران سینمایی و سپس در پلتفرم‌های تخصصی فیلم‌های هنری

نکات جالب دربارهٔ فیلم

• ابوبکر سانگاره، بازیگر نقش اصلی، قبل از این فیلم واقعاً هیچ تجربه بازیگری نداشت و خودش هم به عنوان پناهنده در فرانسه زندگی می‌کرده!
• فیلم جایزه بهترین بازیگر مرد و جایزه هیئت داوران بخش «نوعی نگاه» جشنواره کن ۲۰۲۴ رو از آن خودش کرد.
• بسیاری از لوکیشن‌های فیلم، مناطق واقعی پاتوق مهاجران و پناهنده‌ها در شمال پاریس هستن که امنیت فیلم‌برداری در اون‌ها چالش‌برانگیز بود.
• کارگردان برای نوشتن فیلمنامه ماه‌ها با پناهنده‌های واقعی که به کار دلیوری مشغول بودن مصاحبه کرد تا جزئیات کاملاً دقیق باشه.

نتیجه‌گیری

در نهایت، «داستان سلیمان» فیلمی نیست که بعد از دیدنش خوشحال از پای تلویزیون بلند بشی، ولی فیلمیه که حتماً باید دید تا فهمید پشت اون غذاهایی که با یه کلیک سفارش می‌دیم، چه قصه‌های پرغصه‌ای ممکنه پنهان شده باشه. این فیلم یادمون می‌ندازه که همدلی، گمشده‌ی دنیای امروز ماست. لوژکین با یه ساختار ساده اما به شدت قدرتمند، صدای کسانی شده که توی هیاهوی تمدن شنیده نمی‌شن. واقعاً دلم می‌خواد بگم که اگه به سینمای دغدغه‌مند و اجتماعی علاقه داری، دیدنِ این ۹۳ دقیقه از واجباته! امیدوارم بعد از دیدنش، یه کم بیشتر به آدم‌های اطرافمون که دارن برای یه لقمه نون می‌جنگن، توجه کنیم.

سوالات متداول درباره فیلم «داستان سلیمان»

فیلم «داستان سلیمان» در چه ژانرهایی ساخته شده است؟

این فیلم در ژانر درام (Drama) و اجتماعی ساخته شده و به دلیل ریتم تند و استرس‌زایی که داره، می‌شه اون رو یک درام هیجان‌انگیز یا تریلر اجتماعی هم دونست.

آیا فیلم «داستان سلیمان» مناسب تمام گروه‌های سنی است؟

اگرچه فیلم صحنه‌های خشن یا غیراخلاقی نداره، اما به دلیل تم سنگین، نمایش فقر و استیصال روانی، ممکنه برای کودکان مناسب نباشه؛ تماشای اون برای نوجوانان و بزرگسالان توصیه می‌شه.

فیلم «داستان سلیمان» شبیه چه فیلم‌هایی است؟

این فیلم شباهت زیادی به آثار برادران داردن مثل «دو روز، یک شب» (Two Days, One Night) و فیلم‌های کن لوچ مثل «اینجانب، دانیل بلیک» داره و از لحاظ اتمسفر یادآور فیلم «خداحافظ سولو» هست.