یک قاتل سریالی خطرناک به نام نفریوس در روز اعدامش، محکوم به ارزیابی توسط روانپزشک میشود. در این میان طی ارزیابی، نفریوس ادعا میکند که یک شیطان است و قبل از اتمام زمان آنها، روانپزشک سه نفر را به قتل خواهد رساند و..
On the day of his scheduled execution, a convicted serial killer gets a psychiatric evaluation during which he claims he is a demon, and further claims that before their time is over, the psychiatrist will commit three murders of his own.
آخه جدای از این که اسمش Nefarious به معنای «شرور»ه، وقتی این داستان رو دیدم اولش فکر میکردم قراره یه فیلم ترسناک معمولی ببینم… ولی واقعاً دلم میخواد بگم این بیشتر از یه اثر وحشتیه! این فیلم در واقع یه تریلر روانشناختی–ماوراییه که با خودش کلی سوال دربارهٔ ایمان، اخلاق، روح و حتی حقیقت وجود شیطان میاره وسط! راستش رو بخوای از همون لحظه اول که قاتل زنجیره ای روی صندلی اعدام داره با روانپزشکش حرف میزنه، یه حس کشمکش بین خوبی و بدی تو ذهنت شکل میگیره که تا پایان همراهته… و خب اگه دنبال چیزی کوچیک و پیش پا افتاده هستی، باید بگم این فیلم بیشتر از این حرفاست!
و خب، داستانش ساده شروع میشه ولی بعدش میره تو عمق! تو یک زندان ایالتی، یه روانپزشک به اسم دکتر جیمز مارتین میاد تا یه قاتل زنجیره ای به نام ادوارد وین برِیدی رو ارزیابی کنه، کسی که قرارِ همون شب اعدام بشه. ولی آخه این ادوارد میگه که نه فقط یه قاتل عادیه بلکه یه شیطان به اسم نفاریوس توی جسمش زندگی میکنه! و از اون بدتر ادعا میکنه که قبل از اینکه روز تموم بشه، روانپزشکِ ما سه تا قتل انجام میده! اینجا دیگه فقط جنبهٔ وحشت نیست… بحثِ ایمان، حقیقت و انتخاب وارد میشه!
اگر اشتباه نکنم، فیلم نمادهای زیادی دربارهٔ مبارزهٔ درونی انسان داره… انگار شیطانِ داستان نه فقط یه دشمن خارجی، بلکه نمادیه از ترس ها، شک ها و تمایلاتی که درونِ هرکدومِ ما هستن. نفاریوس مثل یه آینه عمل میکنه که هر چی مخفی توی ذهنِ دکتر مارتینه رو بیرون میکشه!
باهات رک بگم؛ این فیلم فقط ترس و فریاد نیست… خیلی جاها به تضادهای درونی آدم نگاه میکنه؛ اینکه چقدر گذشته، انتخاب ها و باورها میتونن روی تصمیماتِ لحظه ای ما اثر بذارن. اینجاست که فیلم از یه اثر وحشتِ ساده فراتر میره و بیشتر شبیه یه تجربهٔ روانشناختی میشه.
ریتمش مثل موجه… اول آروم، بعد تند، بعد میکشه عقب تا نفسِ تازه کنی و دوباره میپره وسطِ بحث های فلسفی و دیالوگ های سنگین! این ترکیبِ تضادها باعث میشه همیشه اون حس «چی قراره بشه؟» رو تو ذهنت داشته باشی!
منتقدا دربارهٔ این اثر نظرات متفاوتی داشتن… بعضیا میگن فیلم از نظر داستانی سنگین و بیش از حد مذهبیه و برای علاقه مندانِ وحشتِ خالص مناسب نیست، و بعضیا از بازی قوی و بحث انگیزی که ارائه میده تعریف کردن! خلاصه اینکه مثل خیلی از آثار تفکربرانگیز، واکنش ها دو قطبیه!
به نظر من، این اثر یکی از متفاوت ترین پروژه هایی هست که چاک کانزلمن و کری سالومون ساختن؛ اونها این بار به جای پیام های صرفاً مذهبی، تلاش کردن با یه تریلر روانشناختی مرزهای تجربه و ایمان رو به چالش بکشن و این جرات تو کارگردانی خیلی قابل تحسینه!
در نهایت «2023 Nefarious» یه تجربهٔ متفاوتِ ترسناک–فلسفیِ تریلره که اگر دنبال آثاری هستی که فقط گوشه چشم رو نترسونن بلکه ذهنت رو به چالش بکشن و دربارهٔ ایمان و شک فکر کنی، این یکی میتونه گزینهٔ جالبی باشه!
این اثر در ژانر وحشت، هیجان انگیز و روانشناختی قرار میگیره؛ یه ترکیب که هم ترس، هم تفکر و هم بحث های فلسفی رو با هم قاطی میکنه.
نه واقعا! به خاطر موضوعات جدی، خشونت روانی و صحبت های فلسفی دربارهٔ شیطان و مرگ، بیشتر مناسب بزرگسالان و کسانی که از آثار تریلر–وحشت لذت میبرن هستش.
اگه بخوای مقایسش کنی، میشه گفت این فیلم تا حدی مثل آثاریه که تریلر روانشناختی و ماورایی رو ترکیب میکنن، مثل «آخرین وسوسهٔ شیطان»، «جن گیر» و حتی بخش های عمیق «سکوت بره ها» که هم وحشت دارن و هم به ایمان و شک تو ذهن بیننده میپردازن.
این فیلم به کسایی که از تریلرهای روانشناختی با زاویهٔ ماورایی و بحث دربارهٔ ایمان، روح و اخلاق لذت میبرن پیشنهاد میشه؛ مخصوصا اگر دنبال تجربه های متفاوت و چالش برانگیز هستن!
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.