وال، یک سخنران انگیزشی، پس از مرگ مادرش دچار خارش شدیدی در سر میشود که زندگی او را مختل میکند. هرچه وسواس او به خاراندن بیشتر میشود، ترسها و خاطرات سرکوبشدهی او آشکار شده و واقعیت و توهم در هم میآمیزند. این ماجرا او را به مرز جنون میکشاند و نشان میدهد که شاید چیزی فراتر از ذهنش او را کنترل میکند....
سلام رفیق! حالت چطوره؟ آقا شنیدی یه فیلم جدید به اسم «Control Freak» (کنترل فریک) داره میاد که قراره قشنگ مغزمون رو سوت بزنه؟ راستش رو بخوای، از همون لحظهای که تریلرش رو دیدم، یه حسی بهم گفت که با یه اثر معمولی طرف نیستیم. به نظر من، این فیلم از اوناست که بعد از تموم شدنش، نیم ساعت خیره میمونی به دیوار و با خودت فکر میکنی: «واقعاً منم اینجوریام؟». فیلمی که سال ۲۰۲۵ رو با یه لرزه اساسی توی ژانر وحشت روانشناختی شروع کرده و خب، اگه از من بپرسی، شالینی کانتایا (کارگردان فیلم) دقیقاً دست گذاشته روی نقطه حساسِ آدمهای مدرن: یعنی “نیاز به کنترل همه چیز”. واقعاً دلم میخواد بگم که این فیلم یه آینهی تمامقده که جلوی صورتمون گرفتن تا زشتیهای وسواس فکریمون رو ببینیم! آمادهای یه کم بریم توی عمق این داستان کثیف و جذاب؟
داستان فیلم درباره یه زن جوان و به شدت باهوشه که توی زندگی شخصی و کاریش، حتی اجازه نمیده یه اپسیلون بینظمی پیش بیاد. همه چیز باید میلیمتری و طبق نقشه باشه. اما خب، دنیا که همیشه طبق میل ما نمیچرخه! ماجرا از جایی شروع میشه که یه اتفاق غیرمنتظره (که اگه بگم لو میره، ولی یه جورایی با تکنولوژی گره خورده) کنترل زندگی رو از دستش خارج میکنه. حالا این آدم که عادت داشته فرمانده باشه، حالا خودش شده سربازِ یه بازیِ روانی که انگار هیچ راه فراری ازش نیست. درسته که اولش فکر میکنی با یه درام ساده طرفی، ولی یهو فیلم فرمون رو میچرخونه سمت یه وحشتِ بدنی و روانی که قشنگ مو به تنت سیخ میکنه… آخه مگه میشه آدم انقدر توی قفسِ ذهن خودش گیر بیفته؟
توی فیلم «Control Freak»، اون خونهی مدرن و سردی که شخصیت اصلی توش زندگی میکنه، دقیقاً نمادِ ذهنِ خودشه. دیوارهای شیشهای که از بیرون قشنگن ولی عملاً یه زندانِ نامرئیان. اگه اشتباه نکنم، کارگردان میخواسته بگه که تلاش برای کنترلِ بقیه، در نهایت منجر به از دست دادنِ کنترلِ خودمون میشه. اون رنگهای سفید و استریل که توی کل فیلم میبینیم، نمادی از پاکیزگیِ افراطیه که بوی مرگ میده؛ چون زندگیِ واقعی کثیفه، نامرتبه و غیرقابلپیشبینیه!
از لحاظ روانشناختی، فیلم روی لبهی اختلال OCD (وسواس فکری-عملی) حرکت میکنه. این فیلم یه سیلیِ محکم به جامعهایه که همیشه از ما میخواد “بهترین” و “مرتبترین” نسخه خودمون باشیم. ولی خب، به چه قیمتی؟ فیلم نشون میده که وقتی میخوایم خدای زندگیِ خودمان باشیم، ناخودآگاه تبدیل به شیطانِ زندگیِ اطرافیانمون میشیم. این فشارِ اجتماعی برای بینقص بودن، توی فیلم به یه هیولای واقعی تبدیل میشه که سایهاش همه جا هست.
منتقدا تا الان واکنشهای ضد و نقیضی داشتن، ولی اکثراً روی یه چیز توافق دارن: بازیِ نقش اول زن شاهکاره! خیلیا میگن این فیلم یه “بادی هارور” (Body Horror) مدرنه که روح و روان رو هدف گرفته. منتقدِ “ایندیوایر” نوشته بود که «Control Freak» مثل یه جراحی بدونِ بیهوشیه؛ دردناکه ولی نمیتونی چشم ازش برداری. البته یه سری هم میگن ریتم فیلم توی یکسوم پایانی زیادی تند میشه، ولی خب به نظر من این تندی برای نشون دادنِ سقوطِ نهاییِ کاراکتر کاملاً لازم بوده.
تهِ قصه باید بگم که اگر دنبال یه فیلم هستی که مثل بقیه فیلمهای ترسناک فقط با یه جن یا روح بترسوندت، «Control Freak» برای تو نیست. ولی اگر میخوای یه ترسِ عمیق و واقعی رو تجربه کنی که ریشهاش توی ذهنِ خودته، معطل نکن! این فیلم یه هشدارِ جدیه برای همهی ما که داریم توی دنیای الگوریتمها و نظمهای ساختگی غرق میشیم. راستش رو بخوای، من که بعد از دیدنش ترجیح دادم گوشیم رو بذارم کنار و یه کم توی هرج و مرجِ اتاق خوابم غرق بشم! تو چی؟ حاضری کنترل رو رها کنی یا هنوز فکر میکنی همه چیز باید تحت فرمان تو باشه؟
این فیلم ترکیبی از ژانرهای وحشت روانشناختی (Psychological Horror)، تریلر (Thriller) و علمی-تخیلیِ تاریک هست.
اصلاً! به خاطر فشارهای روانی شدید، تمهای آزاردهنده و برخی صحنههای خشن، تماشای اون برای افراد زیر ۱۸ سال اصلاً توصیه نمیشه.
اگه از فیلمهایی مثل «Ex Machina»، «Black Mirror» (اپیزودهای خاصش) یا فیلم «The Invisible Man» خوشت اومده، حتماً از این هم لذت میبری.
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.