داستان فیلم
دانشمندی کشف می کند که چگونه با حیوانات حرف بزند.
دانشمندی کشف می کند که چگونه با حیوانات حرف بزند.
راستش رو بخوای… «دولیتل» یه فیلم ماجراجوییِ فانتزیه که قصد داشته یه نسخه جذاب و خانوادگی از داستانِ کلاسیکِ پزشکی که با حیوانات حرف میزنه ارائه بده، ولی خب نتیجه نهایی اونطوری که انتظار میرفت نشد! این اثر با بازیِ رابرت داونی جونیور تو نقشِ دکتر جان دولیتل، قرار بود یه تجربهی رنگارنگ و سرگرمکننده باشه که همه سنین رو میگیره، ولی ترکیبِ طنز، ماجرا و وجوه احساسی بعضی جاها زیاد هم چفتوبست نشده و باعث شده نظراتِ متفاوتی در موردش شکل بگیره! در حقیقت دولیتل، با تمِ صحبت با حیوانات و سفرش به جزیرهی افسانهای برای پیدا کردن درمانِ ملکه ویکتوریا، یه دنیای عجیب و سرگرمکننده را وعده میده، هرچند که بعضی منتقدا این وعده رو «آشفته و بیهدف» میدونن!
آخه قصه از این قراره که دکتر جان دولیتل، که یه پزشک و دامپزشکِ معروفِ انگلستانِ دوره ملکه ویکتوریاست، بعد از مرگِ همسرش تو انزوا زندگی میکنه و با حیوانات عجیبوغریبش صحبت میکنه… ولی وقتی ملکه ویکتوریا دچار مریضیِ سخت میشه و خطر از دست رفتنِ خونه ویرانشونه، دولیتل مجبور میشه که بارِ سفر ببنده و با یه گروهِ پرهیاهو از حیواناتِ دوستداشتنی به جزیرهی افسانهای بره تا تنها درمانِ ممکن رو پیدا کنه! تو این مسیر، لحظات خندهدار، چالشهای عجیب و دوستیهای غیرمنتظره شکل میگیرن که باعث میشه داستانِ ساده تبدیل بشه به یه ماجراجوییِ رنگی و تا حدیِ شلوغ!
آخه وقتی به عمق نگاه کنی، میبینی «دولیتل» تلاش میکنه دربارهی تنهایی، غمِ از دست دادنِ عزیز، و اینکه چطور گفتگو با طبیعت میتونه آدم رو احیا کنه حرف بزنه… ولی در عین حال، روایتِ به هم ریخته و طنزهای گاهبهگاه باعث میشه که این نمادها هم خیلی سنگین و جدی منتقل نشن، و بیشتر تبدیل به رنگوبویِ کمیکِ داستان شن!
راستش رو بخوای، فیلم تا حد زیادی دربارهی بازگشت به زندگی و روبهرو شدن با گذشتهست… دولیتل بعد از مرگِ همسرش از دنیا گوشه گرفته، اما با شروع ماجرا و ایجاد رابطه با شخصیتهای جدید (اعم از انسان و حیوان)، انگار دوباره به سرِ زندگی برمیگرده! این بُعدِ روانی، اگرچه با طنز و فانتزی قاطی شده، اما حسِ خوبی به مخاطب میده!
و خب به نظر من، ساختارِ «دولیتل» مثل یه قطارِ ماجراجوییه که بعضی ایستگاههاش خیلی سریع و بعضی جاها بسیار کند و پراکندهست… این ریتمِ ناهمگون باعث میشه بعضی مخاطبا از فیلم لذت ببرن چون سرگرمکنندهست، ولی بعضیها هم انتقاد کنن چون تمرکزِ داستان میتونست بهتر باشه!
بیشتر منتقدها نظرِ خیلی مثبتی دربارهی این اثر نداشتن! خیلیها گفتن که داستانِ فیلم پراکنده، طنزها سطحی و ریتم کلیِ روایت بیهدفِ و اینکه حتی با وجود بازیگرای معروف، فیلم نتونسته اون انرژیِ مورد انتظار رو ارائه بده، مخصوصاً اینکه نمرهی خیلی پایینی هم از منتقدان گرفت و بعضیها حتی اون رو یکی از تجربههای ضعیفِ این ژانر دونستن!
به نظر من، «دولیتل» یکی از اون پروژههایی بود که باوجودِ بازیگرای پرآوازه و بودجهی بالا، نتونسته اونطور که باید و شاید جایگاهِ برجستهای تو کارنامهی سازندگانش پیدا کنه، ولی تجربهی ساختش و چالشهایی که پشتِ صحنه وجود داشت (از ریتمِ روایت تا انتخابِ سبک) باعث شده یه اثر متفاوت و بهیادماندنی از نظر تجربهی شخصیِ تماشاگر باشه!
در نهایت، «دولیتل 2020» یه فیلمِ فانتزیِ ماجراجوییه با رنگوبوی خانوادگیه که اگر دنبال یه سرگرمیِ سبک و دیدنِ حیواناتِ بامزه و لحظاتِ فانتزی هستی میتونه برات جذاب باشه، هرچند ممکنه اون عمقِ داستانی و طنزِ حرفهای که از یه اثرِ بزرگ انتظار داری رو پیدا نکنی!
این فیلم در ژانرهای ماجراجویی، فانتزی، کمدی و خانوادگی قرار میگیره و با ترکیبِ گفتگو با حیوانات و داستانِ سفر به جزیرهی افسانهای مخاطبای سنین مختلف رو میتونه سرگرم کنه!
درسته که «دولیتل» به خاطر فضای خانوادگیش میتونه برای بچهها و خانوادهها مناسب باشه، ولی به دلیل طنزهای کمعمق و لحظاتِ پیچیدهتر ممکنه برای مخاطبانِ خیلی کوچکِ زیر 7 سال مناسب نباشه!
اگه از این فیلم خوشت اومد، احتمالاً از آثاری مثل «اسرار جنگل»، «ماجراجویی پیتر خرگوشه» و «جنگل جادویی آلیس» هم لذت میبری، چون اونها هم ترکیبی از فانتزی، گفتگو با حیوانات و ماجراجوییهای خانوادگی دارن!
اگه دنبال یه تجربهی خانوادگیِ فانتزی و سرگرمکننده هستی، با حیواناتِ بامزه و داستانِ ماجراجویانهی ساده، «دولیتل 2020» میتونه یه انتخابِ جذاب باشه!
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.