در سال ۱۹۴۴، «دین بری»، یک ملوان آمریکایی ۲۳ ساله، وارد ناپل میشود؛ شهری که پس از آزادسازی ایتالیا در اثر بمباران به ویرانهای تبدیل شده است. دین با «لوسیا» آشنا میشود، دختری جوان و بسیار فقیر که به شدت عاشقش میشود. دو سال بعد، با پایان خدمت، دین مجبور میشود به نیوجرسی بازگردد و لوسیا در ناپل تنها و باردار باقی میماند.
آخه راستش رو بخوای… «Hey Joe» یه درامِ انسانیِ متفاوتِ ۲۰۲۴ هستش که توش ترکیبِ تاریخ، احساس و جستجوی رابطهٔ پدر و پسر رو میبینی؛ یه اثرِ ایتالیایی که از پسِ قصههای معمولیِ جنگی خیلی فراتر میره!!! این فیلم به کارگردانیِ کلودیو جووانزی ساخته شده و داستانش از اون چیزاییه که میمونه تو ذهنِ تماشاگر—هم لطیف، هم غمناک، هم امیدوار!!!
و خب ساده بگم، داستان دربارهٔ دین بریه؛ یه کهنهسربازِ آمریکایی که سالها بعد از جنگِ جهانی دوم به ناپلِ ایتالیا برمیگرده تا با پسری که نتیجهٔ رابطهٔ قبلیشه آشنا بشه. ولی قضیه اونجوری که توی ذهنِ دین بوده پیش نمیره چون پسرش—انزو—الان مردِ بالغیه و زندگیِ خودشُ کرده، حتی با دنیای سختِ خلافکارها دست و پنجه نرم میکنه! در این مسیرِ بازگشت، ناپلِ دههٔ هفتاد رو میبینی؛ شهری که تغییر کرده، آدمها تغییر کردن و گذشته مثل سایه پشتِ سر دائماً هست…
راستش رو بخوای، شهری مثل ناپل تو فیلم نمادِ زمانهایه که هرچقدر هم تلاش کنی گذشته رو پاک کنی یا دوباره لمسش کنی، ردِ نشونههای اون همیشه اونجاس—مثلاً ساختمانهای ویرون، خیابونای پر از خاطره، و آدمایی که یا فراموش کردن یا مجبور شدن با گذشته کنار بیان. این نمادها یه حسِ قوی از «زمانِ تغییر» میدن…
آخه واقعاً فیلم فقط یه ماجرای خانوادگیِ ساده نیست؛ اون تحتِ لایهٔ درام، یه نوع نگاهِ اجتماعیِ جدی هم داره—اون اضطرابِ مردمی که بعد از جنگ ساختن دوبارهٔ زندگی رو یاد گرفتن، اون تقابلِ فرهنگیِ آمریکایی و ایتالیایی، و حتی فشارِ حضورِ خلافکارا تو جامعهٔ پساجنگی…
درسته که ریتمِ فیلم آنقدر تند و هیجانانگیز نیست، ولی این انتخابِ سازندهست؛ این ریتمِ ملایم کمک میکنه تماشاگر بتونه هر لایهٔ رابطهٔ انسانی و تاریخی رو احساس کنه—یه حسِ واقعیِ گذر از زمان و تحملِ زخمهای گذشته که کمکم فرمِ کاملِ داستان رو شکل میده!!!
و خب منتقدا هم گفته بودن که «Hey Joe» لحظاتِ شاعرانه و انسانیِ جالبی داره، ولی بعضیا هم اشاره کردن که عمقِ شخصیتپردازی گاهی کمتر از اون چیزیس که میشه انتظار داشت، و تا حدی حسِ ناتمام بودن رو به تماشاگر میده—در کل، نقدها متنوع ولی اغلب مثبتِ احتیاطآمیز بوده!!!
راستش رو بخوای، این اثر یکی از پروژههای قابل توجهِ کلودیو جووانزیه که بعد از موفقیتهای قبلیش تو روایتهای اجتماعی و انسانی مثل «پیرانها» دوباره ثابت میکنه اون تو ترکیبِ واقعیت و احساسِ شخصیتها استادِ درامه—یه اثر که اگرچه خیلی پرهیاهو نیست، ولی تو اعماقِ احساسیِ تماشاگر جا میفته!!!
به نظر من، «Hey Joe 2024» یه اثرِ درامِ انسانیِ قابلِ توجهِ که با تمرکزِ دقیق بر رابطههای انسانی، هویت و گذشتهٔ آشفته، میتونه هم دلِ تماشاگرِ جدی رو به دست بیاره هم اونایی که دنبالِ داستانهای با حسِ عمیق و شخصیتمحورن!!!
این فیلم در ژانر درامِ انسانی با تمرکز روی روابطِ خانوادگی و تأثیرِ جنگ ساخته شده؛ قصهای که بیشتر به احساس و شخصیتپردازی نزدیکه تا اکشن یا تعقیب و گریزِ هیجانی!!!
این فیلم بیشتر مناسبِ مخاطبای نوجوان و بزرگسالِ علاقهمند به آثارِ درامِ جدیه—چون تمهای روانی و تاریخیِ سنگینش ممکنه برای کودکانِ خیلی کوچیک مناسب نباشه!!!
اگه بخوای مقایسه کنی، «Hey Joe» میتونه یادآورِ آثارِ درامِ احساسی مثل «پدرخواندهٔ کوچک»، «زندگیِ پنهانِ امیلی دی»، و حتی «بیپدر و مادرِ بزرگ» باشه—آثاری که رابطههای انسانی و گذشتهٔ پیچیده رو با نگاهِ عمیق نشون میدن!!!
این فیلم رو به اونایی پیشنهاد میکنم که عاشقِ درامِ انسانیِ عمیق، رابطههای پیچیدهٔ خانوادگی و قصههای تاریخیِ احساسی هستن!!!
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.