یک بیماری عجیب جان برخی از ثروتمندترین و تأثیرگذارترین افراد جهان را میگیرد. ابتدا میلیاردرها قربانی میشوند، سپس نوبت به میلیونرها میرسد و این روند به همین شکل ادامه پیدا میکند... تا جایی که بیماری هر کسی را که ثروتی داشته باشد، تهدید میکند. در حالی که وحشت سراسر جهان را فرا گرفته، مردم تلاش میکنند داراییهای خود را بفروشند، اما دیگر کسی تمایلی به خرید آنها ندارد.
راستش رو بخوای، تا حالا شده فکر کنی که پول داشتن میتونه یه بلای جونِ واقعی باشه؟ فیلم «Rich Flu 2024» دقیقاً دست میذاره روی همین فرضیهی دیوانهوار! و خب، اگه یادت باشه کارگردان این فیلم، یعنی گالدر گازتلو-اوروتیا، همون کسیه که با فیلم «The Platform» (پلتفرم) مغزمون رو سوت کشوند. حالا برگشته با یه داستانِ جدید که به نظر من، حتی از قبلی هم گزندهتره. واقعاً دلم میخواد بگم که این فیلم مثل یه آینه جلویِ صورتِ جامعهی مدرن گرفته شده. اگه اشتباه نکنم، این اثر از اون دست فیلمهاست که بعد از تموم شدنش، ناخودآگاه میری حساب بانکیت رو چک میکنی و آرزو میکنی کاش یکم موجودیش کمتر بود! آخه مگه میشه یه ویروس فقط یقه پولدارها رو بگیره؟! عجیبه، نه؟!
داستان از جایی شروع میشه که یه بیماریِ مرموز و ناشناخته توی دنیا پخش میشه. اما یه فرقی با بقیه اپیدمیها داره: این ویروس فقط و فقط به آدمهای ثروتمند حمله میکنه! اولش از میلیاردرها شروع میشه، بعد نوبت به میلیونرها میرسه و همینطوری فتیلهاش میاد پایین… یعنی هرچی پولدارتر باشی، زودتر غزلِ خداحافظی رو میخونی. حالا تصور کن دنیا چه بلبشویی میشه! مردم دارن با التماس داراییهاشون رو میبخشن، برندهای لوکس رو آتیش میزنن و حتی خونههای گرونقیمتشون رو ول میکنن تا فقط “فقیر” به نظر بیان. درسته که ایده یکم فانتزی به نظر میاد، ولی وقتی میبینی چطور قهرمانِ داستان (با بازیِ مری الیزابت وینستد) داره برای حفظِ جونش، هرچی ساخته رو داوطلبانه نابود میکنه، تازه میفهمی عمقِ فاجعه کجاست… یه فرارِ معکوس از خوشبختی!
به نظر من، ویروس توی این فیلم استعارهای از خشمِ انباشتهشدهی زمین و طبقاتِ فرودسته. انگار طبیعت تصمیم گرفته تعادل رو به زور برگردونه. اون سکانسهایی که آدمها دارن ساعتهای گرونقیمتشون رو توی جوب میندازن، نمادِ پوچیِ تمامِ چیزهاییه که ما براشون عمرمون رو میذاریم. واقعاً دلم میخواد بگم که فیلم داره داد میزنه: “ما بردهی چیزهایی شدیم که فکر میکردیم صاحبشون هستیم!” لایههای پنهانِ فیلم به زیبایی نشون میده که چطور حتی توی بدترین شرایط هم، طمعِ انسانی دستبردار نیست…
از لحاظِ اجتماعی، «Rich Flu» یه نقدِ تند و تیز به نظامِ سرمایهداریه. فیلم نشون میده که چطور امنیتِ پوشالیِ پولدارها در برابرِ یه میکروبِ ناچیز فرو میریزه. از بعدِ روانشناختی هم، ما شاهدِ فروپاشیِ شخصیتیِ آدمهایی هستیم که تمامِ هویتشون با حسابِ بانکیشون تعریف شده. وقتی اون حساب به صفر نزدیک میشه، اونا دیگه کسی رو توی آینه نمیشناسن. درسته که فیلم تلخه، ولی یه جورایی آدم رو به فکر فرو میبره که اگه فردا همین اتفاق بیفته، من کجایِ این بازی هستم؟
منتقدها فیلم رو به خاطرِ “جسارتِ کانسپت” و “کارگردانیِ دقیق” تحسین کردن. خیلیا معتقدن که گالدر گازتلو-اوروتیا تونسته امضایِ خودش رو پایِ یه سبکِ جدید از سینمایِ دیستوپیایی (ویرانشهری) ثبت کنه. البته یه سری هم معتقدن که پایانبندیِ فیلم شاید به اندازه شروعش کوبنده نباشه، ولی بازیِ مری الیزابت وینستد انقدر درخشان هست که همهی ضعفها رو میپوشونه. در کل، امتیازها نشون میده که با یه اثرِ قابلِ احترام طرفیم که ارزشِ حداقل یک بار دیدن رو قطعاً داره.
در نهایت، «Rich Flu 2024» یه تجربهیِ سینماییِ متفاوته که ممکنه یکم اذیتت کنه، ولی قطعاً مغزت رو به کار میندازه. این فیلم ثابت میکنه که بزرگترین وحشتِ آدمها لزوماً جن و پری نیست؛ گاهی خودِ داشتههامون هستن که دارن خفهمون میکنن. اگه دنبال یه فیلم هستی که هیجان، نقد اجتماعی و یه داستانِ یونیک رو با هم داشته باشه، این فیلم دقیقاً همون چیزیه که باید ببینی. به نظر من، این فیلم یه هشدارِ جدیه برای همهی ما که داریم تویِ دنیایِ مصرفگرا غرق میشیم. مگه نه؟!
این فیلم در ژانرهای علمی-تخیلی (Sci-Fi)، تریلر (Thriller) و درامِ روانشناختی با رگههایی از نقد اجتماعی ساخته شده.
راستش رو بخوای، نه خیلی! به خاطرِ تمهایِ سنگین، استرسِ روانی و برخی صحنههایِ خشن، بهتره افراد زیر ۱۶ سال سراغش نرن.
اگه از فیلمهایی مثل «The Platform»، «Contagion» یا کارهایِ سبکِ پادآرمانشهری مثل «Children of Men» خوشت اومده، این فیلم هم حسابی جذبت میکنه.
دوست داری لیست چندتا فیلم مشابه دیگه که دربارهی فروپاشی طبقاتی هستن رو برات آماده کنم؟
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.