هارلند راست، یاغی بدنام، نوهاش لوکاس را که به جرم قتل غیرعمد به اعدام محکوم شده، از زندان فراری میدهد. آن دو باید از دست مارشال افسانهای آمریکا، وود هلم، و جایزهبگیر سرسخت، فنتون «واعظ» لَنگ، که بیوقفه در تعقیبشان هستند، بگریزند. در این میان، رازهایی عمیق که سالها پنهان ماندهاند، از دل خاکستر سر بر میآورند و پیوندی خانوادگی اما غیرمنتظره میان این دو همراه ناهماهنگ شکل میگیرد؛ در حالی که برای زنده ماندن در سرزمین بیرحم مرزهای آمریکا تلاش میکنند.
راستش رو بخوای… «Rust» یه وسترنِ آمریکاییِ کاملاً خاص و جنجالیه، آخه نه فقط به خاطر قصهٔ خودش، بلکه به خاطر ماجرای پشت صحنهای که حتی قبل از اینکه کامل دیده بشه، تبدیل شد به تیترِ خبرای جهانی!!! آره… این اثرِ کارگردانِ جوئل سوزا، به خاطر یه حادثهٔ واقعی روی صحنهٔ فیلمبرداری که باعث مرگ فیلمبردار شد، کلی حرف و حدیث داشت و همین موضوع باعث شده حتی دیدنش واسه خیلیا با یه حسِ عمیقِ سنگین همراه باشه!!!
و خب، داستانِ فیلم تو دههٔ ۱۸۸۰ در وایومینگ جریان داره… لوکاس هالیستر که پسرِ جوونه، بیتقصیر یه گاوچران رو میکشه و محاکمه میشه! ولی اون به کمکِ پدربزرگش، هارلند راست – یه قانونشکنِ قدیمی – از چوبهٔ دار فرار میکنه. از اونجا شروعِ یه تعقیبِ نفسگیرِ وسترنِ واقعیِ وحشیِ غرب میشه که توش باید هم از مأمور قانون و هم از یه شکارچیِ جایزهبگیرِ بیرحم فرار کنن!!!
به نظر من یکی از لایههای پنهانِ «Rust» همین تنشِ میانِ گذشته و حالِ شخصیتهاست… اونجا که هارلند به عنوانِ نمادِ قانونشکنیِ قدیم، باید یاد بگیره نقشِ پدربزرگ و محافظ رو بازی کنه، و این تضاد باعث میشه داستان از یه غربِ ساده فراتر بره و به روایتِ تغییرِ هویت و جستوجوی معنا نزدیک بشه!!!
آخه این فیلم… نه فقط یه داستانِ وسترنِ معمولیه! درسته که تفنگ و اسب و تعقیب وجود داره، ولی تکتکِ شخصیتها بارِ روانیِ قابل توجهی دارن؛ مخصوصاً لوکاس که باید با گناهِ اتفاقی کنار بیاد، و هارلند که با گذشتهٔ خودش سرِ سازش نداره!!!
راستش رو بخوای این اثر یه ریتمِ نسبتاً آرومِ اول داره که باعث میشه تو به مکان و حال و هوایِ شخصیتها عادت کنی، ولی کمکم که ماجرا شروعِ تعقیب و گریز میشه، ریتم تندتر و هیجانیتر میشه… یه جورایی مثل یه قطارِ وحشی که اول آروم راه میره و بعد نمیفهمی کِی رسیده به اوجش!!!
منتقدا نظراتِ متفاوتی دربارهٔ «Rust» داشتن… بعضیا گفتن فیلم هرچند چشماندازِ بصریِ قشنگی داره و بازیها واقعاً خوبه، ولی در نهایت چیزِ خیلی تازهای به ژانر وسترن اضافه نمیکنه، و بعضیا هم وقتی اثر رو نگاه میکنن، نمیتونن از سایهٔ ماجرای تلخِ پشتِ صحنهٔ فیلم فاصله بگیرن!!!
به نظر من «Rust» یکی از پیچیدهترین تجربههای جوئل سوزا در ژانرِ وسترنِ بزرگه، چون هم با چالشهای واقعی رو به رو شده، هم تونسته تلاش کنه به یه داستانِ انسانی و خانوادگی در دلِ غربِ وحشی بپردازه — چیزی که شاید همیشه تو وسترنها به این شکل نمیبینی!!!
در نهایت، «Rust» یه تجربهٔ وسترنِ کلاسیک با چاشنیِ احساساتِ خانوادگی و دیدِ انسانیِ عمیقِ نسبتاً جدیه که در کنارِ داستانِ فرار و تعقیب، سعی میکنه به عمقِ روابطِ آدمها هم بپردازه… آره، یه وسترنِ قابل تامل!
این اثر جزو ژانرِ وسترنِ کلاسیک همراه با درام و رابطهٔ خانوادگیه که سعی میکنه هم خشونتِ غربِ وحشی رو نشون بده و هم لایههای احساسی شخصیتها رو تحلیل کنه!!!
نه… چون صحنههای خشونتآمیز و تیراندازی داره و موضوعاتِ جدیِ خانوادگی و اخلاقیِ عمیقی رو مطرح میکنه، برای بچههای کوچک مناسب نیست و بیشتر بزرگسالها و طرفدارانِ وسترن باید تماشاش کنن!!!
اگه از وسترنهای احساسی و سنتی خوشت اومد، آثارِ مثل «تنهاترین سوار»، «غرب بیپایان»، و «روزگاری در غرب» هم میتونن واست جذاب باشن چون اونها هم نگاهِ عمیقِ انسانی و غرب وحشی رو با هم مخلوط کردن!!!
به طرفدارانِ وسترنِ کلاسیک، کسایی که از داستانهای خانوادگیِ جدی و رابطهٔ انسانها با هم تو دلِ فضای سختِ غربِ وحشی لذت میبرن و اونایی که دوست دارن یه تجربهٔ احساسیِ متفاوت از ژانرِ وسترن داشته باشن!!!
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.