داستان فیلم
آدری و سه خواهر و برادرش در خانهای قدیمی رها شدهاند، جایی که قرار بود تعطیلات تابستانی خود را با پدرشان بگذرانند، اما او پیش از آنکه بهطور غیرمنتظرهای در طول شب ناپدید شود.
آدری و سه خواهر و برادرش در خانهای قدیمی رها شدهاند، جایی که قرار بود تعطیلات تابستانی خود را با پدرشان بگذرانند، اما او پیش از آنکه بهطور غیرمنتظرهای در طول شب ناپدید شود.
راستش رو بخوای… این «The Lost Children» برگ برنده سال ۲۰۲۳ سینمای بلژیک-فرانسه نیست که همه دربارهاش حرف بزنن، ولی خب وقتی غرقش میشی، یه حس خاص توی روح تماشاگر میذاره! واقعاً دلم میخواد بگم این اثر یه جور تلفیق عجیب از درام، فانتزی و معمای ترسناک هستش که از همون اولین دقیقه میفهمی قراره یه تجربه متفاوت داشته باشی… عجیب، غریب، ولی به طرز خاصی جذاب. :contentReference[oaicite:0]{index=0}
آدری (یه دختر بچه حدود ده ساله)، با سه خواهر و برادرش قرار بوده تابستون خوشی رو با پدرش توی یه خونه جنگلی بگذرونن… ولی آخه پدرش بیخبر وسط شب ناپدید میشه و بچهها میمونن وسط یه جنگل بزرگ، خونهای قدیمی و کلی رمز و راز… فقط تصور کن! جنگلی که انگار هیچ خروجی نداره، سایههای عجیب، صداهای ناواضح که تو رو میترسونه و یه حس بیپناهی که هی بزرگ و بزرگتر میشه… و خب این بچهها مجبور میشن خودشون راهی برای زنده موندن پیدا کنن! :contentReference[oaicite:1]{index=1}
راستش رو بخوای این جنگل، اون خونه قدیمی، و موجودِ ناشناخته، فقط یه خط داستانی ترسناک نیستن… آخه به نظر من نماد دوران گذار، ترس از بزرگ شدن، و اضطرابِ مواجهه با آینده هم هستن! جایی که بچهها از بازیگوشی میرن سمت مسئولیتهای سنگین، و هر قدم، یه چالشه! :contentReference[oaicite:5]{index=5}
آخه واقعاً… کی فکرش رو میکرد یه اثر ترسناک بتونه انقدر درباره اضطرابِ تنهایی، نیاز به تعلق، و مواجهه با ترسهای درونی حرف بزنه؟ بچهها مجبور میشن با هم متحد بشن، سهم رهبری رو تقسیم کنن، و یاد بگیرن که بیپناهی یعنی چی… این خودش یه جور جامعهشناسیِ خرد و کوچیکه! :contentReference[oaicite:6]{index=6}
راستش رو بخوای… ریتم این فیلم جاهایی کند و عمیق میشه، و جاهایی ناگهان میپره وسط تنش و ترس. این یعنی یه روایت غیرقابلپیشبینی که به نظرم برای اونایی که حوصله فکر کردن دارن، خیلی جذابه… :contentReference[oaicite:10]{index=10}
چندتا از منتقدها گفتن که «The Lost Children» تونسته حس ترس و ناپایداریِ دوران کودکیش رو خوب منتقل کنه، ولی خب بعضیها هم فکر میکنن پایانش میتونست قویتر باشه… خلاصه که مثل یه تجربه شخصی میمونه؛ نه یه ماجراجوییِ ساده! :contentReference[oaicite:11]{index=11}
راستش رو بخوای این فیلم بهعنوان اولین تجربه بلندِ کارگردانش نشون داده که میشل ژاکوب چشماندازی تازه داره توی روایت داستانهای ترسناکِ احساسی و اجتماعی… یه شروع امیدوارکننده! :contentReference[oaicite:16]{index=16}
در کل… «The Lost Children» ممکنه برای همه مناسب نباشه، ولی اگه عاشق تجربههای متفاوت، ترسهای روانیِ عمیق و داستانهای معمایی هستی، حتما ارزش یک بار دیدن داره! :contentReference[oaicite:17]{index=17}
این اثر در سبک درام، فانتزی و ترسناک-معمایی تولید شده که ترکیبی از احساسات، وحشتِ روانی و خیالپردازی رو با هم ارائه میده. :contentReference[oaicite:18]{index=18}
درسته که بازیگرانش بچهان، ولی موضوعات پیچیده، ترسِ روانی و صحنههای وهمآلود ممکنه برای کودکان کوچیک مناسب نباشه… پس بهتره با احتیاط انتخاب بشه! :contentReference[oaicite:19]{index=19}
اگه بخوای مقایسه کنی، این اثر یادآور «موجودات وحشتناک جنگلی» مثل «The Ritual»، یا «داستانهای بچگانه و ترسناک» مثل «The Village» هست که با ترکیب ترس روانشناختی و فضای وهمآلود، شبیه تجربههای عمیقتر از وحشتِ معمولین! :contentReference[oaicite:20]{index=20}
اگه تو از اونایی هستی که دوست داری داستانهایی با لایههای پنهان، ترسِ کمصدا ولی عمیق و روایت چالشبرانگیز رو تجربه کنی، «The Lost Children» میتونه یه انتخاب جالب و متفاوت باشه. :contentReference[oaicite:21]{index=21}
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.