داستان فیلم
عشق جوآن برای ویکتور محو می شود در حالی که آلیس او را در مورد رابطه غیرقابل تحقق خود با اریک اطمینان می دهد. اریک بی خبر از آلیس ، با ربکا درگیر است. زندگی آنها بعد از ترک جوآن ویکتور ، که از دست می رود ، مارپیچ است.
عشق جوآن برای ویکتور محو می شود در حالی که آلیس او را در مورد رابطه غیرقابل تحقق خود با اریک اطمینان می دهد. اریک بی خبر از آلیس ، با ربکا درگیر است. زندگی آنها بعد از ترک جوآن ویکتور ، که از دست می رود ، مارپیچ است.
راستش رو بخوای، سینمای فرانسه همیشه یه حال و هوای عجیبی داره؛ از اون مدلهایی که یا عاشقش میشی یا کلاً سر در نمیآری چی شد! فیلم «Three Friends» (با نام اصلی Trois Amies) محصول ۲۰۲۴ هم دقیقاً از همین دستهست. به نظر من، امانوئل موره با این اثرش ثابت کرد که هنوز میشه درباره عشق، خیانت و دوستی حرف زد بدون اینکه حوصله مخاطب سر بره. واقعاً دلم میخواد بگم که این فیلم مثل یه فنجون قهوه تلخ وسط پاییزه؛ هم گرمت میکنه و هم یه کم دلت رو میلرزونه. و خب، اگه اشتباه نکنم، این فیلم توی جشنواره ونیز کلی سر و صدا کرد چون برعکس خیلی از درامهای سنگین، یه جور ظرافت و طنز فرانسوی تو رگ و ریشهاش داره که آدم رو سر حال میاره. موره استادِ نشون دادنِ آدمهاییه که نمیدونن با دلشون چیکار کنن… و کیه که حداقل یه بار توی زندگیش این حس رو تجربه نکرده باشه؟!
داستان درباره سه تا رفیق صمیمی به اسمهای جوان، آلیس و ربکاست که زندگیهاشون بدجوری به هم گره خورده. جوان دیگه عاشق شوهرش نیست و حس میکنه زندگیش یه بنبستِ تکراریه. آلیس هم که انگار کلاً با مفهوم “وفاداری” مشکل داره و دنبال یه هیجانِ جدید میگرده. ربکا هم اون وسط سعی میکنه همهچی رو مدیریت کنه ولی خودش هم یه رازهایی داره که اگه لو بره، کلِ این مثلثِ دوستی میپاشه! فیلم با یه اتفاقِ غیرمنتظره شروع میشه که همهشون رو مجبور میکنه با حقیقتِ احساساتشون روبرو بشن. آخه میدونی، پاریس شهرِ عشقِ، ولی برای این سه نفر بیشتر شبیه یه هزارتویِ عاطفیه که هر چی بیشتر توش میدون، کمتر راه خروج رو پیدا میکنن. یه جور بازیِ صندلیِ موزیکال که تهش معلوم نیست کی قراره تنها بمونه و کی قراره دستِ عشقش رو بگیره!
اگه بخوام لایههای زیرین رو بشکافم، باید بگم که لوکیشنهای فیلم خودشون کلی حرف دارن. خیابونهای باریک و آپارتمانهایِ قدیمی پاریس نمادی از گیر افتادنِ شخصیتها توی چارچوبهایِ سنتیِ ازدواج و تعهد هستن. اگه اشتباه نکنم، اون سکانسهایی که بارون میاد، دقیقاً لحظاتیه که شخصیتها دارن با “غمِ رهایی” روبرو میشن. واقعاً دلم میخواد بگم که کارگردان با استفاده از دیالوگهایِ پر از مکث و نگاههایِ طولانی، میخواد بگه که حقیقت معمولاً توی اون کلماتیه که “گفته نمیشن”. فیلم پر از استعارههایِ بصریه که بهمون میگه عشق یه پرندهیِ وحشیه؛ اگه زیادی سفت بگیریش خفه میشه و اگه رهاش کنی ممکنه هیچوقت برنگرده… چقدر شاعرانه و لعنتی!
از بُعد روانشناختی، ما با سه مدلِ مختلف از “دلبستگی” طرفیم. یکی که از صمیمیت میترسه، یکی که بیش از حد وابسته میشه و یکی که کلاً دنبالِ تخریبِ خودشِ. فیلم «Three Friends» یه مطالعهیِ موردیِ عالی دربارهیِ بحرانِ میانسالی و شک به انتخابهایِ گذشتهست. آخه واقعاً سخته که آدم بعد از ده سال زندگی بفهمه همهیِ مسیر رو اشتباه اومده! از نظر اجتماعی هم، موره داره به لرزان بودنِ پایههایِ خانواده در دنیای مدرن اشاره میکنه. اینکه چطور مرزهایِ اخلاقی تویِ روابطِ امروزی جابجا شدن و دیگه هیچچیزی قطعیتِ سابق رو نداره.
منتقدا توی جشنواره ونیز ۲۰۲۴ حسابی از فیلم استقبال کردن. خیلیا میگن امانوئل موره “اریک رومرِ” جدیدِ سینماست. به نظر من، قدرتِ اصلی فیلم توی بازیگریه. کامیل کوتین (که احتمالاً از سریال Call My Agent میشناسیدش) اونقدر طبیعی بازی میکنه که حس میکنی داری زندگیِ واقعیش رو از سوراخِ کلید تماشا میکنی! البته یه سری از منتقدانِ سختگیر میگن فیلم زیادی “فرانسوی” و پُرگوئه، ولی خب، مگه لذتِ سینمایِ موره به همین دیالوگهایِ هوشمندانه و بازی با کلمات نیست؟! راستش رو بخوای، اگه دنبال اکشن و بزنبزن هستی، این فیلم بدترین انتخابِ ممکنه، ولی اگه دنبالِ کشفِ روحِ آدمی، حتماً ازش لذت میبری.
در نهایت باید بگم که «Three Friends» یه آینهیِ تمامقد روبرویِ همهیِ ماست. فیلم بهمون یادآوری میکنه که هیچکس تویِ روابطش کامل نیست و همه داریم یه جورایی با آزمون و خطا پیش میریم. به نظر من، اگه دلت واسه یه درامِ باکلاس و متفکرانه تنگ شده، این فیلم رو بذار توی لیستِ تماشات. و خب، یادت باشه که گاهی وقتها “سه نفر” بودن خیلی سختتر از “تنها” بودنه، ولی حداقلش اینه که تنها نیستی که اشتباه کنی! واقعاً دلم میخواد بگم که موره با این فیلم یه امضایِ طلایی پایِ کارنامهاش زد… حتماً ببینش و غرق شو تویِ دنیایِ پر از ابهامِ این سه دوستِ دوستداشتنی!
این اثر در ژانر درام (Drama) و رمانتیک (Romance) ساخته شده و رگههایی از کمدیِ تلخ رو هم در خودش داره.
به خاطر تمهایِ خیانت، روابطِ پیچیدهیِ عاطفی و دیالوگهایِ بزرگسالانه، تماشایِ اون به افرادِ زیر ۱۶ سال توصیه نمیشه.
اگه از فیلمهایِ “اریک رومر” یا کارهایِ قبلیِ موره مثل «Love Affair(s)» خوشتون اومده، این فیلم دقیقاً توی همون فضا میگذره.
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.