یک نویسندهی جوان به ملک دورافتادهی یک ستارهی افسانهای موسیقی پاپ دعوت میشود؛ کسی که سی سال پیش بهطرزی مرموز ناپدید شده بود. در میان چاپلوسانِ حلقهبهگوش آن ستاره و خبرنگاران مست و بیخود، او ناگهان خود را در میانهی نقشهای پیچیده و تاریک از سوی آن ستاره میبیند.
آخه راستش رو بخوای، «Opus 2025» یه تجربهٔ تازهاس تو ژانرِ هیجانانگیز و رازآلود… و خب میدونی چی میشه؟ یه جور ادغامِ ترسِ روانی با نقدِ فرهنگِ سلبریتی که اولش خوشگل میاد ولی وسط داستان آروم آروم میذاره سوالایِ عجیب تو ذهنت شکل بگیره 🤯!!! این فیلمِ تریلرِ آمریکاییه که نوشته و کارگردانیش رو «مارک آنتونی گرین» انجام داده؛ و اولین فیلمِ بلندِ کارگردانه که تونسته از ساندنس تا اکرانِ سینمایی راه پیدا کنه.
و خب… داستان از این قراره که «آریل»، یه روزنامهنگارِ جاهطلب، دعوت میشه به منطقهٔ دورافتادهای تا تو مهمونیِ خصوصیِ یه ستارهٔ موسیقیِ افسانهای شرکت کنه؛ یکی که تقریباً سی ساله ناپدید شده و حالا میخواد آلبومِ جدیدش رو گوش بدن! ولی وقتی اونجا میرسه میبینه اطرافش پره از طرفدارایِ افراطی و خبرنگارا و همهچیز اونجوری که باید آروم باشه نیست… تاریکی، رازها و بازیهایِ ذهنی مدام حاضرن!
به نظر من، این فیلم با تصویرِ اون ستارهٔ ناپدیدشده و طرفدارایِ دیوانهوارش میخواد بگه که شهرت مثلِ یه مارِ جذابه که هم میکشه هم میچسبونه… و آدمهایی که فکر میکنن دنبالِ حقیقتاند، گاهی توی بازیِ قدرت گم میشن.
و خب… وقتی به واکنشِ شخصیتها نگاه میکنی، میبینی که فیلم میزنه تو روانِ جمعیِ ما؛ ترس از نامفهوم، وسوسهٔ شهرت، و تماشاگرهایی که در نهایت همدستِ اون ستارهٔ عجیب میشن… این آدمها، حتی وقتی خطرناک شدن، نمیتونن چشم از اون دنیا بردارن!
و خب… فیلم «Opus» یه ریتمِ یکنواختِ سنگین نداره؛ ترکیبِ هیجانِ آغازینِ رازآلود با لحظههایِ خاموشِ حسِ تهدید و سپس انفجارِ درگیریها باعث میشه دائم یه تعلیقِ عجیب تو ذهنت باقی بمونه… اینجوریه که از دیدنِ بعضی شخصیتها ناگهان تعجب میکنی!
منتقدها دربارهٔ «Opus 2025» نظراتِ قوی و متفاوتی داشتن؛ بعضیا گفتن که بازیِ «جان مالکویچ» و حضورِ شخصیتها قشنگِ و سرگرمکنندهست ولی کلِ روایت گاهی شل و سردرگمکننده میشه و اون هیجانِ تریلرِ انتظاریش رو کامل ارائه نمیده… در کل نقدا میگن فیلم تریلرِ سرگرمکنندهست ولی چندتایی ایدهٔ مبهم هم داره!
به نظر من، این فیلم مثلِ یه شروعِ جسورانه برای کارگردانِ «مارک انتونی گرین» عمل کرده که تونسته با بودجهٔ متوسط یه داستانِ تریلرِ فرهنگی–ترسناک بسازه… اگرچه کامل نیست، اما تجربهٔ تازهای به رزومهش اضافه کرده!
در کل «Opus 2025» یه تریلرِ رازآلود با ترکیبِ فرهنگِ سلبریتی، رسانه و ترسِ روانیه که شاید برای همه جذاب نباشه، ولی اگه دنبالِ تجربهای متفاوتِ سبکِ تریلر و نقدِ رسانه هستی، ارزشِ دیدن داره!
این فیلم یه ترکیبِ تریلر، وحشتِ روانی، درام و طنزِ سیاهه که تلاش میکنه نقدِ فرهنگِ سلبریتی و رسانه رو به تصویر بکشه.
نه، بهدلیلِ عناصرِ ترسناک و محتوایِ بزرگسالانه، بیشتر مناسبِ بزرگسالانه و مخاطبانِ طرفدارِ تریلر و وحشته.
اگه از این فیلم خوشت اومد، ممکنه از آثارِ مثل «بِلینک توایس»، «مِنیو» و «میدسامر» هم خوشت بیاد چون هم ترکیبِ تیپِ رسانه و وحشت و هم فضایِ رازآلود و اجتماعی دارن.
تماشای این فیلم به اونایی پیشنهاد میشه که عاشقِ تریلرهای روانشناختی، نقدِ فرهنگِ سلبریتی و تجربهٔ ترسِ متفاوتن!
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.