داستان فیلم
زمانی که رقابت دیرینه بین دو کشاورز، مایکل و جک، ناگهان شدت میگیرد، زنجیرهای از اتفاقات را رقم میزند که بهتدریج خشونتآمیزتر و ویرانگرتر میشوند و سرنوشت هر دو خانواده را برای همیشه دستخوش تغییر میکنند.
زمانی که رقابت دیرینه بین دو کشاورز، مایکل و جک، ناگهان شدت میگیرد، زنجیرهای از اتفاقات را رقم میزند که بهتدریج خشونتآمیزتر و ویرانگرتر میشوند و سرنوشت هر دو خانواده را برای همیشه دستخوش تغییر میکنند.
آقا، آمادهاید برای یه سفرِ به شدت تلخ و استخوانسوز به قلب ایرلند؟ راستش رو بخوای، فیلم «Bring Them Down» از اون کارهاییه که وقتی تموم میشه، قشنگ حس میکنی یه تریلی از روت رد شده! بری کیوگان (که به نظر من نابغهی بازی در نقش آدمهای عجیبه) و کریستوفر ابوت اینجا کولاک کردن. واقعاً دلم میخواد بگم که این فیلم اصلاً شبیه درامهای لطیف روستایی نیست؛ بلکه یه تریلرِ به شدت خشن و خونآلوده که بوی پشمِ گوسفند و باروت میده. عجب اتمسفری داره! و خب، مگه میشه یه فیلم ایرلندی باشه و آدم توش حس خفقان و تقدیرگرایی نداشته باشه؟ اگه اشتباه نکنم، این اولین فیلم بلند کریس اندروز هست و باید بگم عجب شروعِ طوفانی و بیرحمانهای داشته… واقعاً دمش گرم!
داستان دربارهی یه خانوادهی گوسفنددار ایرلندیه که دارن با چنگ و دندان از میراثشون محافظت میکنن. «کریستوفر ابوت» نقش کریس رو بازی میکنه؛ مردی که داره زیر بارِ گذشتهی تاریکش و فشارهای پدرِ پیر و بدقلقش له میشه. اما جرقه اصلی وقتی میخوره که با همسایهشون (خانوادهی بری کیوگان) سرِ یه سری مسائلِ به ظاهر ساده مثل گوسفندها و زمین به مشکل میخورن. ولی خب، مگه به همین سادگیه؟ این کینهی قدیمی مثل یه زخمِ کهنه باز میشه و یهو همهچیز تبدیل میشه به یه حمام خون! درسته که اولش فکر میکنی با یه دعوای همسایگیِ ساده طرفی، ولی فیلم آرومآروم میبرتت لبهی پرتگاه و یهو پرتت میکنه پایین. خشونتِ فیلم اونقدر عریان و بیپردهست که گاهی مجبوری چشمات رو ببندی!
به نظر من، گوسفندها توی این فیلم فقط حیوان نیستن؛ اونا نمادِ معصومیتِ قربانیشده توی یه دنیای کثیفن. اگه دقت کنی، زمینهای سرسبز ایرلند که همیشه نماد زیبایی بودن، اینجا مثل یه زندانِ بدونِ میله تصویر شدن که کاراکترها توش حبس شدن. واقعاً دلم میخواد بگم که مهِ غلیظِ توی فضا، استعارهای از ابهامِ اخلاقیِ همهی شخصیتهاست. هیچکس توی این فیلم کاملاً “خوب” نیست. همهشون یه جورایی مقصرن و همهشون دارن تقاصِ گذشته رو پس میدن. این یعنی تراژدیِ خالص!
از دید روانشناختی، فیلم روی تروماهای موروثی زوم کرده. اینکه چطور گناهِ پدرها به گردنِ پسرها میافته و راهِ فراری هم نیست. اجتماعی هم که نگو! فیلم قشنگ میزنه وسطِ خالِ انزوای روستایی و فقری که آدمها رو به جونِ هم میاندازه. آخه مگه میشه تو یه محیط به این کوچیکی، این حجم از کینه رو سالها نگه داشت و نترکید؟ «Bring Them Down» میگه نه، نمیشه! تهش همهشون فرو میریزن.
منتقدا توی جشنواره تورنتو (TIFF) حسابی تحویلش گرفتن. خیلیا میگن این فیلم یه “نئو-وسترنِ مدرن” در قلب ایرلنده. منتقد “ورایتی” نوشته بود که شدتِ خشونتِ فیلم شاید برای هر کسی قابل تحمل نباشه، ولی قدرتِ کارگردانیش غیرقابل انکاره. راستش رو بخوای، بعضیها هم میگن فیلم زیادی تلخه و راهِ نفسی برای مخاطب نمیذاره. ولی خب، مگه زندگی همیشه شیرینه؟ به نظر من، این فیلم دقیقاً به خاطر همین بیپروا بودنش ارزشمنده.
خلاصه که رفیق، اگه دنبال یه فیلم میگردی که حالت رو خوب کنه و با لبخند بخوابی، اصلاً سمتِ «Bring Them Down» نرو! ولی اگه عاشقِ سینمای جدی، تریلرهای روانشناختیِ خشن و بازیهای خیرهکننده هستی، این فیلم برات یه جواهره. فیلمی که بهت نشون میده چطور سکوت و کینه میتونه یه سرزمین رو به آتیش بکشه. به نظر من، بری کیوگان با این فیلم دوباره ثابت کرد که یکی از خطرناکترین و بهترین بازیگرهای نسلِ خودشه. پس اگه دل و جگرش رو داری، بشین و این تراژدی ایرلندی رو ببین!
این فیلم در ژانر تریلر (هیجانانگیز)، درام و جنایی ساخته شده و به شدت روی اتمسفرِ “نورِ روستایی” (Rural Noir) تاکید داره.
اصلاً و ابداً! به خاطر خشونتِ فیزیکیِ عریان، صحنههای دلخراش مربوط به حیوانات و فضای به شدت سنگین، تماشای اون به افراد زیر ۱۸ سال و کسانی که روحیهی حساسی دارن توصیه نمیشه.
اگه از فیلمهایی مثل «The Banshees of Inisherin» (البته نسخهی خیلی خشنترش)، «God’s Own Country» یا «The Killing of a Sacred Deer» خوشت اومده، این فیلم همون حال و هوا رو داره.
دوست داری برات یه لیست از خفنترین فیلمهای بری کیوگان رو ردیف کنم؟ کافیه بهم بگی!
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.