داستان فیلم
باگاس، لنی، دیکی، جونا و اندرو به دلیل نقض یک افسانه در کوه مادیوپورو گرفتار شدند و به یکدیگر مشکوک شدند که یکی از آنها یک روح است.
باگاس، لنی، دیکی، جونا و اندرو به دلیل نقض یک افسانه در کوه مادیوپورو گرفتار شدند و به یکدیگر مشکوک شدند که یکی از آنها یک روح است.
رفیق، تا حالا شده بعد از ده-بیست سال یهو به این فکر کنی که اون اکیپ صمیمی دوران مدرسه یا دانشگاهت الان کجا هستن و دارن چیکار میکنن؟ فیلم «Five Friends» محصول سال ۲۰۲۴ دقیقاً دست گذاشته روی همین حسِ نوستالژیِ لعنتی! راستش رو بخوای، وقتی نشستم پای این فیلم، انتظار یه درام کلیشهای رو داشتم، ولی واقعاً دلم میخواد بگم که سورپرایز شدم. به نظر من، این فیلم یه آینهی تمامقده برای همهی ما که لابلای بدوبدوهای زندگی، آدمهای مهم زندگیمون رو گم کردیم. چقدر این فیلم صمیمی و بیتکلفه! انگار کارگردان نشسته کنارمون و داره داستانِ زندگی خودمون رو با یه لحنِ گرم و کمی غمآلود تعریف میکنه. و خب، مگه میشه آدم یادِ شیطنتهای جوونیش نیفته و چشماش خیس نشه؟ اصلاً مگه داریم؟
قصه دربارهی پنج تا رفیقِ جونه که توی دورانِ دبیرستان یه عهدی با هم بسته بودن؛ یه جور پیمانِ برادری که فکر میکردن هیچوقت نمیشکنه. ولی خب، زندگی شوخی نداره! سالها میگذره و هر کدوم میرن دنبال سرنوشت خودشون تا اینکه یه نامهی غیرمنتظره یا شاید یه اتفاقِ ناگوار دوباره اونها رو دور هم جمع میکنه. حالا این پنج نفر که هر کدوم کلی زخم و تجربه از زندگی دارن، باید با گذشتهشون روبرو بشن. درسته که پیرتر شدن، درسته که دنیا عوض شده، ولی وقتی این پنج تا کنار هم قرار میگیرن، انگار زمان متوقف میشه. آخه میدونی، بعضی رفاقتها مثل شراب میمونن؛ هر چی بگذره سنگینتر و گیراتر میشن… ولی آیا میتونن اون شکافی که بیست سال دوری ایجاد کرده رو پر کنن؟ یا اینکه جادهی زندگی دیگه راه برگشتی براشون نذاشته؟
اگه از من بپرسی، اون عکسِ قدیمی که لابلای وسایل پیدا میشه، نمادِ “معصومیتِ از دست رفته” است. لبههای زرد شدهی عکس دقیقاً مثل روحِ خستهی این پنج نفره. اگه اشتباه نکنم، کارگردان با استفاده از نورپردازیِ نیمهتاریک توی سکانسهای دورهمی، خواسته بگه که حقیقتِ آدمها فقط توی خلوت و دور از هیاهوی جامعه مشخص میشه. واقعاً دلم میخواد بگم که فیلمنامه پر از استعارههاییه که به جای داد زدن، آروم توی گوشِت زمزمه میکنن. انگار هر کدوم از این رفقا، بخشی از یک وجودِ واحد بودن که با جداییشون، همهشون ناقص شدن.
از نظر روانشناختی، فیلم به موضوع “بحران میانسالی” و حسرتهای فروخورده میپردازه. این پنج رفیق هر کدوم نمایندهی یک تیپِ شخصیتی هستن؛ یکی که ظاهراً موفقه ولی از تو پوکیده، یکی که هنوز درگیرِ اشتباهاتِ گذشتهست و… از بُعد اجتماعی هم، فیلم تلنگری میزنه به تنهاییِ آدمها توی عصرِ ارتباطات دیجیتال. درسته که همه هم رو توی فضای مجازی فالو دارن، ولی تا وقتی اون آغوش و حضورِ فیزیکی نباشه، انگار هیچکدوم وجود ندارن. این فیلم فریادِ نیازِ بشر به “تعلق” و دیده شدنِ واقعی هست.
خیلی از منتقدا معتقدن که «Five Friends» یکی از انسانیترین فیلمهای سال ۲۰۲۴ هست. خیلیا نوشتن که این فیلم “شعرِ بلندِ تنهایی و پیوند” هست. البته یه سری هم نقد کردن که ریتمِ فیلم توی پردهی دوم یکم کُند میشه، ولی خب، راستش رو بخوای، برای همچین درامِ عمیقی، این کُندی لازم بود تا اجازه بده حسِ صحنهها توی دلِ تماشاچی تهنشین بشه. به نظر من، شیمیِ بینِ پنج بازیگر اصلی انقدر قویه که اصلاً حس نمیکنی دارن نقش بازی میکنن… انگار واقعاً سالهاست رفیقِ شفیق همدیگهان! و این همون چیزیه که بهش میگن جادوی سینما.
در مجموع، فیلم «Five Friends» از اون دست فیلمها نیست که فقط برای سرگرمی ببینی و فرداش یادت بره. این فیلم یه “تجربه”ست. یه تلنگره که بلند شی و به اون رفیقِ قدیمی که مدتهاست ازش خبری نداری، یه زنگ بزنی. به نظر من، اگر دنبال یه اثرِ با اصالت و پر از احساس هستی که قلبت رو لمس کنه، این فیلم رو از دست نده. واقعاً دلم میخواد بگم که زندگی کوتاهتر از اونیه که رفاقتهای واقعی رو نادیده بگیریم. مگه نه؟ بعد از دیدنش، حتماً یه نگاه به لیست مخاطبین گوشیت بنداز… شاید یکی منتظرِ یه سلامِ ساده باشه!
این فیلم در ژانر درام (Drama) با تمرکز بر روابط انسانی و رفاقتی ساخته شده است.
بیشتر مخاطبِ این فیلم بزرگسالان هستن، چون درکِ مفاهیمِ از دست دادن و حسرت نیاز به کمی تجربهی زندگی داره، ولی برای جوانها هم آموزنده است.
اگه از فیلمهایی مثل «Stand by Me» یا «The Big Chill» خوشت اومده، شک نکن که این فیلم هم میره توی لیستِ محبوبهات.
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.