اطلاعات بیشتر

معرفی و بررسی تحلیلی «Malicious»؛ وقتی هدیه‌های ناشناس بوی مرگ می‌دن!

راستش رو بخوای، دنیای فیلم‌های ترسناک پر شده از خونه‌های جن‌زده و کمدهای جیرجیرکننده، اما فیلم «Malicious» (بدخواه) محصول ۲۰۱۸، یه جورایی سعی کرده از یه مسیر متفاوت‌تری وارد رگ و پی آدم بشه. به نظر من، این فیلم از اون دسته‌ آثار هست که اولش خیلی آروم و بی‌سر و صدا شروع می‌شه، ولی یهو جوری غافلگیرت می‌کنه که تا چند شب جرئت نمی‌کنی توی تاریکی بری آشپزخانه! واقعاً دلم می‌خواد بگم که کارگردانش، مایکل پاپ، خیلی هوشمندانه روی ترس‌های غریزی ما مثل از دست دادن عزیزان یا ترس از نوزادانِ عجیب غریب دست گذاشته. اگه اشتباه نکنم، این فیلم توی شلوغیِ اکران‌های اون سال یه کم گم شد، ولی اگه طرفدارِ ژانر وحشت ماوراءطبیعی باشی، دیدنش واقعاً خالی از لطف نیست. آخه می‌دونی، اتمسفر فیلم خیلی سنگینه و یه‌جورایی حس می‌کنی یه چیزی همیشه توی سایه‌ها داره تماشات می‌کنه… خیلی عجیبه!

خلاصه داستان «Malicious»

داستان درباره یه زوج جوون و خوشبخته؛ “آدام” که یه استاد دانشگاهه و همسرش “لیسا” که بارداره. اینا با کلی امید و آرزو اسباب‌کشی می‌کنن به یه خونه‌ی جدید و بزرگ. همه چیز عالی به نظر می‌رسه تا اینکه یه هدیه‌ی عجیب (یه جعبه‌ی قدیمی و دربسته) به دستشون می‌رسه. لیسا با کنجکاوی جعبه رو باز می‌کنه و خب… بوم! یه نیروی شیطانی و باستانی آزاد می‌شه که انگار تشنه‌ی زندگیه. متأسفانه لیسا بچه‌اش رو از دست می‌ده و از اینجا به بعد، فیلم تبدیل می‌شه به یه درامِ تلخ که با وحشتِ خالص گره خورده. لیسا شروع می‌کنه به دیدنِ چیزهای غیرعادی؛ یه موجودِ بدخواه که ول‌کنِ معامله نیست و می‌خواد روحِ این خانواده رو ذره‌ذره ببلعه. و خب، آدام که اولش همه چیز رو به پای افسردگیِ بعد از سقط جنین می‌ذاره، خیلی دیر متوجه می‌شه که با منطق و ریاضی نمی‌شه جلوی شیطان ایستاد!

تحلیل داستان

تقابل علم و ماوراءطبیعه: آدام به عنوان یه مردِ علمی، مدام سعی می‌کنه اتفاقات رو توجیه کنه، اما فیلم بهمون نشون می‌ده که گاهی واقعیت خیلی ترسناکتر از معادلاتِ روی تخته‌سیاهه.
تمِ سوگواری و تروما: به نظر من، موجودِ بدخواه توی این فیلم نمادی از غمِ از دست دادنِ فرزنده که هیچ‌وقت از ذهنِ مادر پاک نمی‌شه و مثل یه انگل به زندگی‌ش می‌چسبه.

نمادگرایی و لایه‌های پنهان

اگه بخوام خیلی عمقی بهش نگاه کنم، اون “جعبه” نمادِ کنجکاویِ ممنوعه‌ی بشره؛ همون جعبه‌ی پاندورا که وقتی باز بشه، رنج‌ها بیرون می‌ریزن. لایه‌ی پنهانِ فیلم انگار داره درباره‌ی آسیب‌پذیریِ پیوندهای خانوادگی حرف می‌زنه. لیسا توی فیلم با اون لباس‌های سفید و چهره‌ی رنگ‌پریده‌اش، یه جورایی شبیه به یه روحِ سرگردان توی خونه‌ی خودش شده. به نظر من، این موجودِ بدخواه در واقع بازتابی از ترس‌های درونیِ ماست؛ ترس از اینکه نکنه لایقِ خوشبختی نباشیم. واقعاً جالبه که چطور یه فیلمِ ترسناک می‌تونه اینقدر با روانِ آدم بازی کنه، مگه نه؟!

ابعاد روان‌شناختی یا اجتماعی

فیلم از نظر روان‌شناختی خیلی روی “احساس گناه” مانور می‌ده. لیسا خودش رو مسئولِ اتفاقات می‌دونه و این حسِ گناه، دریچه‌ای می‌شه برای ورودِ شیطان. از طرفی، فیلم یه نگاهی هم به انزوایِ اجتماعیِ زوج‌هایِ جوون داره؛ اونا توی اون خونه‌ی بزرگ و دورافتاده، هیچ‌کس رو ندارن که بهشون کمک کنه. آخه چرا همیشه این خونه‌ها باید وسطِ یه جنگل یا یه جایِ سوت و کور باشن؟! همین تنهایی باعث می‌شه که مرزِ بین توهم و واقعیت برای لیسا و حتی مخاطب هم از بین بره.

تکنیک‌های روایی و بصری

جامپ‌اسکرهایِ کلاسیک: فیلم از تکنیک‌های سنتی مثل صدایِ بلندِ ناگهانی یا تغییرِ زاویه‌ی دوربین برای ترسوندن استفاده می‌کنه که خب، انصافاً گاهی جواب می‌ده!
طراحیِ موجودِ شیطان: ظاهرِ اون موجودِ بدخواه واقعاً چندش‌آور و دلهره‌آوره؛ نه اونقدر فانتزیه که خنده‌دار بشه و نه اونقدر ساده که بی‌اهمیت جلوه کنه.
نورپردازیِ سرد: استفاده از رنگ‌های سرد و بی‌روح توی صحنه‌های داخلی خونه، حسِ ناامنی رو به خوبی به بیننده منتقل می‌کنه.

نقد و بررسی منتقدان

منتقدا در مورد این فیلم یه جورایی دو دل بودن. یه سری‌شون می‌گفتن که فیلم بیش از حد از کلیشه‌هایِ ژانر وحشت استفاده کرده و چیزِ جدیدی برای گفتن نداره. اما خب، خیلیا هم بازیِ خوبِ “بوجانا نوواکوویچ” رو تحسین کردن و معتقد بودن که اون تونسته حسِ درد و وحشت رو خیلی واقعی از کار دربیاره. اگه اشتباه نکنم، امتیازِ فیلم توی سایت‌های معتبر معمولی بود، ولی بینِ طرفدارایِ پر و پا قرصِ فیلم‌های “جن‌گیری” و “خونه‌های نفرین‌شده”، جایگاهِ بدی نداره. راستش رو بخوای، نباید انتظارِ یه شاهکارِ هنری داشته باشی، ولی به عنوانِ یه فیلمِ سرگرم‌کننده برای یه شبِ ترسناک، نمره‌ی قبولی می‌گیره.

مشخصات فنی اثر «Malicious»

کارگردان: مایکل پاپ (Michael Winnick)
نویسنده: مایکل پاپ
بازیگران اصلی: بوجانا نوواکوویچ، جاش استوارت، دلروی لیندو
زبان: انگلیسی
مدت زمان: ۹۱ دقیقه
تاریخ انتشار: ۲۰۱۸
پلتفرم‌های پخش: آمازون پرایم، نتفلیکس (بسته به منطقه)

نکات جالب دربارهٔ فیلم

جاش استوارت که نقشِ آدام رو بازی می‌کنه، خودش توی فیلم‌هایِ ترسناکِ معروفی مثل “The Collector” بازی کرده و با این فضا کاملاً آشناست.
فیلم‌برداری کلِ پروژه توی مدت زمانِ خیلی کوتاهی انجام شده که برای یه فیلمِ مستقل، رکوردِ جالبیه.
دلروی لیندو توی این فیلم نقشِ یه پاراروان‌شناسِ کور رو بازی می‌کنه که یکی از متفاوت‌ترین شخصیت‌هایِ کلِ داستانه.
برخی از صحنه‌هایِ ترسناکِ فیلم الهام‌گرفته از تجربیاتِ واقعیِ افرادیه که ادعا کردن با اشیاءِ نفرین‌شده در ارتباط بودن!

نتیجه‌گیری

در نهایت، اگه دنبالِ یه فیلم هستی که ضربانِ قلبت رو ببره بالا و یه کم هم با اعصابت بازی کنه، «Malicious» گزینه‌ی مناسبیه. این فیلم شاید انقلابی توی سینما به پا نکرده باشه، ولی توی همون مسیرِ خودش، قصه‌یِ تلخ و دلهره‌آورش رو خیلی تمیز تعریف می‌کنه. به نظر من، قدرتِ فیلم توی اون حسِ استیصال و ناامیدی‌ئیه که تا آخرین لحظه ولت نمی‌کنه. و خب، مگه ما از یه فیلم ترسناک چی می‌خوایم جز اینکه برای ۹۰ دقیقه دنیایِ واقعی رو فراموش کنیم و تویِ تاریکیِ خیالمون غرق بشیم؟! پس چراغ‌ها رو خاموش کن، پاپ‌کورن‌هات رو بردار و آماده باش که شاید این‌بار، بدخواه سراغِ تو بیاد!