بهار سال ۱۹۱۷ و در اوج جنگ جهانی اول در شمال فرانسه، دو سرباز جوان انگلیسی به نامهای اسکافیلد و بلیک مأموریتی غیرممکن پیدا میکنند: رساندن پیغامی مهم به یک گردان ۱۶۰۰ نفری انگلیسی برای جلوگیری از ورود آنها به کمین مرگبار دشمن. این در حالی است که زمان به سرعت برای آنها در حال سپری شدن است.
آخه راستش رو بخوای… «1917» اون جور فیلمایی نیست که هی آروم و بیصدا بگذره! یه تجربهی غرقکننده از جنگ جهانی اوله که انگار داری نفس به نفسِ دو سرباز بریتانیایی تو میدون نبرد قدم میزنی! این فیلم به کارگردانیِ سم مندس ساخته شده و واقعاً دلم میخواد بگم یکی از متفاوتترین روایتهای جنگیِ سینماست—چون انگار همهی فیلم یه پلانِ پیوستهست و تو هیچی از زمان رو نمیتونی کنار بذاری، چون هر لحظهش مثل یه نفسِ سنگینه که باید بکشی!
قصه میره به سال 1917، وسط جنگ جهانی اول… دو سرباز جوان به اسمهای اسکافیلد و بلیک باید یه پیامِ مهم رو از دلِ خط مقدم دشمن رد کنن و به گردان بریتانیایی برسونن تا یه حملهی مرگبار که برا هزار و ششصد نفر برنامهریزی شده لغو بشه—و این شامل برادرِ بلیک هم میشه! این سفر پر خطر، از دلِ میدانهای ویرانشده، زیر آتشِ دشمن، از میان ترنچها و زمینِ هیچکس میگذره، اونم تو وقتی که مثل یه دشمنِ دیوونه آروم آروم داره میگذره!
آخه وقتی دقیق بهش فکر کنی… «1917» فقط جنگ و اکشن نیست، یه جور نمادِ مواجههی انسان با بیرحمیِ تاریخِیه! دوربینِ پیوسته انگار میگه “هیچکس واقعاً لحظهها رو نمیتونه عقب بندازه”—همونطور که تو جنگ هر تصمیم و هر قدم، سرنوشت میسازه… این همون لایهی عمیقیه که شاید اولِ تماشای فیلم متوجهش نشی، ولی کمکم حسش میکنی!
راستش رو بخوای این فیلم خیلی خوب نشون میده آدم وقتی تو جنگ گیر میافته، چطور روح و روانش تحتِ فشار قرار میگیره… ترس، امید، همدلی با دیگران، خستگیِ بیپایان از جنگ که مثل سایه همراهت میاد—همهی اینا باعث میشه تجربهی شخصیتا نه فقط در ذهن، که تو قلبِ تماشاگر هم جاخوش کنه!
آخه این فیلم مثل یه دوئلِ نفسگیر با زمانه—یه تعقیبِ بیوقفه! ریتمِ روایت از همون اول میبرمت تو جنگ، و تا آخر هم ولت نمیکنه! انگار زمان مثل یه دشمن بیرحم کنار دشمنِ واقعی ایستاده، و تو باید هر قدم رو با چالش و اضطراب برداری!
منتقدا دربارهی «1917» کلی تعریف و تمجید گفتن! خیلیها این فیلم رو یه تجربهی بصری و احساسی خیرهکننده دونستن که تکنیکِ پلانِ پیوسته ش رو به بهترین شکل به کار برده… ولی بعضی منتقدا هم گفتن ممکنه تمرکزِ شدید روی سبکِ فیلمبرداری باعث شده جزئیاتِ شخصیتپردازی کمتر دیده بشن! در مجموع اما این اثر یه موفقیتِ بزرگ تکنیکی و داستانیه!
به نظر من «1917» یکی از اون آثاریه که سم مندس و تیمش تونستن سبکِ روایتِ نوآورانهشون رو وارد ژانرِ جنگی کنن—نه فقط یه روایتِ معمول جنگ، بلکه یه تجربهی فراگیر که تا مدتها تو ذهنِ مخاطب میمونه و به ذهن هم میرسه حتی وقتی از سالن سینما بیرون میای!
در نهایت، «1917 2019» یه تجربهی سینماییِ بیوقفه، نفسگیر و احساسی از جنگِ جهانیِ اوله—یه اثر که هم به خاطر تکنیکِ منحصر به فردش، هم به خاطر داستانِ تکاندهندهاش ارزشِ دیدن رو داره!
این اثر در ژانرهای جنگی، درام و تاریخی ساخته شده و با تمرکز بر زمانِ واقعی و تجربهی میدان نبرد، تماشاگر رو کاملاً در جریانِ داستان غرق میکنه!
نه… به دلیل صحنههای جنگیِ شدید، خشونت و تنشِ بالا، این فیلم بیشتر مناسبِ مخاطبان نوجوان و بزرگسالِ علاقهمند به آثار جدی جنگیه تا بچهها و گروههای سنی خیلی پایین!
اگه از «1917» خوشت اومد، احتمالاً از آثار مشابه مثل «نجات سرباز رایان»، «آخرین پادگان»، و حتی «خطوط خسته در غرب» هم لذت میبری—چون اونها هم جنگِ واقعی، فیلمبرداریِ باشکوه و انسانِ در مرکزِ داستان رو به شکلِ قوی نشون میدن!
اگه دنبال یه تجربهی سینماییِ متفاوت، پر از تنشِ حقیقی، روایتِ احساسی و تکنیکِ دیدنی هستی—«1917 2019» قطعاً باید تو لیستِ تماشات باشه!
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.