پرنسس سفید برفی زمانی از قلعه فرار می کند که ملکه شیطان در حسادت خود نسبت به زیبایی درونی سفید برفی سعی در کشتن او دارد. او در اعماق جنگل های تاریک با هفت کوتوله جادویی و یک دزد جوان به نام جاناتان برخورد می کند. آنها با هم تلاش می کنند تا از تعقیب بی وقفه ملکه جان سالم به در ببرند و در این روند آرزوی بازپس گیری پادشاهی را دارند.
آخه راستش رو بخوای… این نسخهٔ ۲۰۲۵ «Snow White» که همهجا دربارهاش حرف میزنن یه جوریه یه بازسازیِ زنده (live action) از قصهٔ کلاسیکِ سفیدبرفیِ دیزنیه که حالا ۸۸ سال از عمرِ قصهاش میگذره. خیلیها منتظر بودن ببینن این بازسازی میتونه همون حسِ نوستالژیک رو زنده کنه هم با جهانِ امروز حرف بزنه… ولی خب ماجرا اونطوری که انتظار میرفت پیش نرفت و کلی بحثوجدل هم بهراه انداخت!
و خب… داستانِ این نسخه هم مثلِ قصهٔ قدیمیه: سفیدبرفیِ پاکدل که توسطِ ملکهٔ شرور بهخاطرِ زیباییِ بیحدّ و مرزش تهدید میشه و فرار میکنه تا با کمکِ هفت «موجودِ جادویی» و یه یاغیِ مهربون به نامِ «جاناتان» بتونه تاجوتختش رو پس بگیره — ولی روایتِ این بار یهجورایی مدرنتر و پرتر از جزئیاتِ احساسی و موسیقاییه، طوری که گاهی همون کِشوقوسِ قدیمی رو با نگاهِ امروزی ترکیب میکنه…
آخه به نظر من این داستانِ سفیدبرفی همیشه سمبلیک بوده… نه؟ داستانِ «زیبایی و حقیقت»، «حسادت و کمبودِ اعتمادبهنفس» و البته «قدرتِ قلبِ پاک» که تو این بازسازی به نوعی با موسیقی و رنگهایِ پرجنبوجوش پررنگتر شده — یعنی انگار دیزنی خواسته بگه که این قصه هنوز برای دنیایِ امروز هم حرفِ زیادی داره!
درسته که این یه قصهٔ فانتزیه، ولی خب وقتی شخصیتهایِ متفاوت و واکنشِ اجتماعِ اطرافِ ملکهٔ شرور و سفیدبرفی رو میبینی، انگار دیدنِ یه جامعهٔ کوچک تو یه آینهس! ترس از شکست، تلاش برای اثبات خود، حسادتِ ناپایدار — همه رو میشه تو رفتارِ آدمها دید!
و خب… این بازسازی رو خیلیها گفتن ریتمِ یکنواخت نداره، یعنی شروعِ آرومِ قصه کمکم تبدیل میشه به ماجراهایِ بزرگترِ احساسی و موسیقایی… و این حسِ «انتظار برای اوج» باعث میشه تا وقتی موزیکِ اصلیِ فیلم پخش میشه کلی انرژیِ داستان بالا بره!
راستش رو بخوای، منتقدا دربارهٔ این نسخهٔ «Snow White» خیلی نظراتِ مختلف دارن… بعضیا بازیِ راشل زگلر و گال گدوت و اجرایِ موزیکال رو ستودن و گفتن روحِ قصهٔ کلاسیک حفظ شده، ولی گروهی هم نقد کردن که فیلم بهخاطرِ تغییراتِ داستانی و بحثهایِ اجتماعیِ پیرامونِ انتخاب بازیگران و CGI شخصیتها نتونسته اون اصالتِ نوستالژیکِ قدیمی رو نگه داره!
به نظر من، این نسخهٔ «Snow White» یه قدم جسورانهس برای دیزنی… چون هم قصهٔ کلاسیک رو زنده میکنه هم سعی میکنه با نگاهِ امروزین حرف بزنه، حتی اگر بحثهایِ پیرامونش گاهی بیشتر از خودِ فیلم صدا کنه!
در کل «Snow White 2025» یه تجربهٔ فانتزی–موزیکاله که با وجودِ واکنشهایِ متفاوت و جنجالهایِ رسانهای، تونسته هم نوستالژیِ قصهٔ کلاسیک رو زنده کنه هم یه رنگِ مدرن و اجتماعی بهش بده.
این فیلم یه لایو اکشنِ موزیکالِ فانتزیه که هم عناصرِ کلاسیکِ قصه رو داره هم موسیقی و صحنههایِ مدرنِ سینمایی.
آره، چون خشونتِ زیادی نداره و با ترکیبِ فانتزی و موسیقیِ شاد برای خانوادهها و بچهها هم مناسبِ.
اگه از این فیلم خوشت اومد، احتمالاً از نسخهٔ موزیکالِ «دیو و دلبر»، «علاءالدین» و حتی بازسازیِ «سیندرلا» هم خوشت میاد چون همشون قصههایِ فانتزیِ موزیکالِ متفاوت ولی خانوادهپسند هستن.
تماشای این فیلم به اونایی پیشنهاد میشه که عاشقِ قصههایِ فانتزیِ موزیکالِ کلاسیک با رنگِ مدرن و خانوادهپسند هستن.
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.