پس از مرگ مادرش، الکس متوجه میشود که برای دریافت ارثیه باید فهرستی از آرزوهای دوران کودکیاش را که سالها پیش نوشته، عملی کند. در مسیر انجام این چالشها، او با گذشتهی خود روبهرو شده، روابط جدیدی را تجربه میکند و به درک عمیقتری از زندگی و خودش میرسد. این سفر، الکس را وادار میکند تا رویاهای فراموششدهاش را دوباره زنده کند و معنای واقعی خوشبختی را کشف کند.
تا حالا شده به آرزوهای ۱۴ سالگیت فکر کنی؟ همون موقعهایی که فکر میکردیم دنیا زیر پامونه و قراره تا ۲۵ سالگی کل دنیا رو بگردیم و با شاهزاده رویاهامون ازدواج کنیم؟ فیلم «The Life List 2025» دقیقاً دست میذاره روی همین حسِ نوستالژیک و یه جورایی یقهت رو میگیره که “ببین، با زندگیت چیکار کردی؟”. راستش رو بخوای، وقتی شنیدم نتفلیکس قراره این رمانِ محبوب «لوری نلسون اسپیلمن» رو بسازه، یه کم نگران بودم که نکنه بزنه خرابش کنه… ولی واقعاً دلم میخواد بگم که فیلم، یه روحِ تازه به ژانر کمدی-درام دمیده! سوفیا کارسون اینجا نه فقط میخونه، بلکه با اون بازیِ پراحساسش قشنگ ثابت میکنه که چطور میشه از یه آدمِ ماشینی و غرق در کار، تبدیل شد به کسی که دوباره بلده بخنده. عجیبه که چقدر زود یادمون میره زندگی فراتر از چک لیستهای کاریه، مگه نه؟!
داستان دربارهی «برت بولینگر» هست؛ دختری که فکر میکنه همهچیز داره: یه شغل خوب، یه دوستپسر شیک و یه زندگیِ مرتب. اما یهو بمب میترکه! مامانش فوت میکنه و برت منتظره که طبق معمول کل ارث و میراث به اون برسه. ولی خب… مامانش یه نقشهی دیگه داشته! به جای پول و ملک، یه لیست قدیمی بهش میرسه؛ لیستی از آرزوهایی که برت تو ۱۴ سالگی نوشته بود. از خریدن یه اسب گرفته تا عاشق شدن واقعی. شرطِ رسیدن به ارثیه چیه؟ اینکه برت باید توی یک سال، تمامِ اون آرزوهای بچگانهای که حالا به نظرش احمقانه میان رو تیک بزنه. درسته که اولش برت حس میکنه دنیا به آخر رسیده، ولی هر چی جلوتر میره، میفهمه که این لیست در واقع راهِ نجاتش از یه زندگیِ توخالیه. آخه مگه میشه آدم بدون رویا زندگی کنه؟
به نظر من، اون «لیست» خودش یه کاراکتره! اون کاغذِ کهنه و خطخطی، نمادِ همهی اون بخشهاییه که ما تو وجودمون دفن کردیم تا مثلاً “بزرگ” و “عاقل” به نظر بیایم. اگه اشتباه نکنم، کارگردان آدام بروکس، عمداً از رنگهای روشن و فضاهای باز استفاده کرده تا نشون بده که چطور روحِ برت داره از اون قفسِ اداری و زندگیِ کلیشهایش رها میشه. هر بار که برت یکی از اون موارد رو تیک میزنه، انگار یه بارِ سنگین از روی دوشش برداشته میشه. این لیست در واقع یه آینه است؛ آینهای که تصویر واقعیِ ما رو قبل از اینکه دنیا قضاوتمون کنه، بهمون نشون میده.
از دید روانشناختی، فیلم روی «سوگواری فعال» تمرکز داره. برت به جای اینکه بشینه و فقط برای مامانش گریه کنه، مجبوره با انجام خواستههای اون، دوباره باهاش ارتباط برقرار کنه. این یه جور درمانه! و خب، از بعد اجتماعی هم فیلم میزنه وسط خالِ جامعهی امروز که همهمون شدیم بردهی موفقیتهای کاذب. واقعاً کی گفته که داشتنِ یه آپارتمانِ گرونقیمت از دنبال کردنِ رویای نقاشی یا اسبسواری مهمتره؟ فیلم قشنگ این سوال رو تو ذهنِ آدم میکاره.
بیشتر منتقدا معتقدن که «The Life List» یکی از اون “Feel-good Movie”هاییه که نتفلیکس مدتها بود لازم داشت. درسته که بعضیها میگن پایانش یه کم قابل پیشبینیه، ولی مگه قراره همهی فیلمها پایانِ عجیبوغریب داشته باشن؟ منتقد “هالیوود ریپورتر” گفته بود که شیمی بین سوفیا کارسون و کایل آلن واقعاً دیدنیه. به نظر من، قدرت اصلی فیلم تو صادق بودنش با مخاطبه. فیلم نمیخواد ادای فیلسوفها رو دربیاره، فقط میخواد بهت یادآوری کنه که برای شروع دوباره هیچوقت دیر نیست. و خب، همین سادگیه که باعث شده نمرات خوبی از تماشاگرها بگیره.
خلاصه که اگه یه شبِ جمعه است و خستهای و دلت یه فیلم میخواد که حالت رو خوب کنه و یه کم هم چشمات رو خیس کنه، «The Life List 2025» بهترین انتخابه. این فیلم یه یادآوریِ قشنگه برای همهی ما که لابهلای بدو بدوهای زندگی، خودمون رو جا گذاشتیم. به نظر من، بعد از دیدن این فیلم، اولین کاری که میکنی اینه که میری سراغِ یادداشتهای قدیمیت یا حداقل تو ذهنت یه لیست جدید مینویسی. واقعاً ارزش دیدن داره، شک نکن! بفرست برای اون دوستت که همهش غرقِ کاره و نیاز داره یه تکونی به خودش بده.
این فیلم در ژانر کمدی-درام و رمانتیک (Rom-Com) قرار میگیره که تمهای خودشناسی و خانوادگی قویای داره.
بله، فیلم فضای خیلی سالمی داره و تماشای اون برای نوجوانها و خانوادهها نه تنها اوکیه، بلکه خیلی هم آموزنده و جذابه.
اگه از فیلمهایی مثل «Eat Pray Love»، «The Intern» یا «Definitely, Maybe» خوشت اومده، این فیلم هم دقیقاً همون حس و حالِ خوب و الهامبخش رو بهت میده.
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.