کارلوس و النا در آستانه امضای طلاق هستند که ناگهان هدیهای غیرمنتظره دریافت میکنند؛ هدیهای که به آنها امکان سفر در زمان را میدهد. آنها به دهه ۹۰، دوران نوستالژیک کتهای چرمی، مدل موهای شلوغ و موسیقی پاپ-راک بازمیگردند تا سرنوشت خود را تغییر دهند.
آقا بذا همین اول یه چیزی رو روشن کنم، اگه فکر کردی با یه فیلم بیوگرافی (زندگینامه) خستهکننده و کلیشهای طرفی، سخت در اشتباهی! فیلم «Better Man» درباره زندگی “رابی ویلیامز” عه، ولی یه فرقی با بقیه داره… رابی توی این فیلم یه میمونه! آره درست شنیدی، یه شامپانزه! واقعاً دلم میخواد بگم که کارگردانش، مایکل گریسی (که قبلاً “بزرگترین شومن” رو ساخته بود)، رسماً زده به سیم آخر و یه شاهکار عجیبغریب خلق کرده. راستش رو بخوای، اولش که شنیدم قراره رابی ویلیامز رو به شکل یه میمون ببینیم، گفتم خب که چی؟ ولی وقتی فیلم رو میبینی، تازه میفهمی این استعاره چقدر عمیق و دردناکه. به نظر من، این فیلم جسورانهترین اثر موزیکالِ چند سال اخیر سینماست که میخواد با روحت بازی کنه. و خب… مگه میشه رابی ویلیامز باشه و موسیقی و جنجال نباشه؟!
داستان فیلم از کودکیِ سخت و پر از چالش رابی ویلیامز شروع میشه. از همون موقع که حس میکرد با بقیه فرق داره و انگار یه موجودِ نمایشیه که فقط برای سرگرم کردنِ بقیه ساخته شده. ما شاهدِ اوج گرفتنِ اون با گروه “Take That” هستیم و بعدش هم دورانِ تنهایی و موفقیتهای غولآسای سولو (انفرادی) رو میبینیم. ولی همهی اینها زیر سایهی اعتیاد، افسردگی و اون حسِ “میمونِ نمایشی” بودن روایت میشه. فیلم قشنگ نشون میده که چطور یه ستاره درخشان، در حالی که میلیونها نفر براش فریاد میزنن، خودش رو از درون یه موجودِ بیارزش و مضحک میبینه. درسته که ریتم فیلم پر از رقص و آوازه، ولی پشت هر نتِ موسیقی، یه بغضِ سنگین خوابیده که تا لحظهی آخر روت سنگینی میکنه.
اون انتخابِ هوشمندانهی “میمون” بودن، بزرگترین نمادِ فیلمه. به نظر من، رابی ویلیامز خودش رو یه حیوانِ دستآموز میدیده که فقط بلده برای بقیه پشتک بزنه تا تشویق بشه. اگه اشتباه نکنم، این یه استعاره از صنعتِ سرگرمیه که هنرمند رو تا مرزِ جنون میبره و ازش یه کاریکاتور میسازه. واقعاً دلم میخواد بگم که این فیلم، نقدِ تند و تیزی به همهی ماست که ستارهها رو فقط برای لذتِ خودمون میخوایم و یادمون میره اونا هم آدمیزادن (یا حداقل میخوان که باشن!). چرا یه میمون؟ چون میمونها همونقدر که شبیه ما هستن، همونقدر هم غریبه و در بندِ نگاهِ ما به نظر میان.
از نظر روانشناسی، این فیلم یه مطالعهی موردیِ فوقالعاده دربارهی “سندروم ایمپاستر” (خودویرانگری) و اضطرابِ شدیده. رابی مدام فکر میکنه یه شیاده که بالاخره لو میره. از بعد اجتماعی هم، فیلم به بیرحمیِ رسانههای دههی ۹۰ و اوایل ۲۰۰۰ بریتانیا طعنه میزنه؛ همونهایی که رابی رو هم بالا بردن و هم با کله زدن زمین. آخه مگه میشه یه آدم این همه فشار رو تحمل کنه و نشکنه؟ فیلم میگه رابی شکست، ولی تیکههاش رو دوباره چسبوند بهم تا بشه اینی که هست.
منتقدا بعد از اکرانِ اولیه توی جشنوارهها، حسابی گیج شده بودن ولی در عین حال تحسینش کردن! خیلیها میگن این فیلم، ژانرِ بیوپیک رو نجات داده چون نخواسته مثل بقیه (مثلاً مثل “بوهیمین راپسودی”) فقط یه روایتِ خطی و اتوکشیده داشته باشه. منتقدِ “گاردین” نوشته بود که «Better Man» جسورانهترین ریسکِ سینماییِ ساله. البته یه سری هم معتقدن که CGI (جلوههای کامپیوتری) میمون ممکنه برای بعضیها یه کم “درهی وهمی” (Uncanny Valley) ایجاد کنه و تو ذوق بزنه… ولی خب، هدفِ فیلم همینه که تو احساسِ راحتی نکنی!
خلاصه بگم رفیق، «Better Man» از اون فیلمهاییه که یا عاشقش میشی یا ازش متنفر، ولی اصلاً نمیتونی بهش بیتفاوت باشی. این فیلم یه سیلیِ محکمه به صورتِ هر کسی که فکر میکنه دنیای سلبریتیها فقط پول و پارتیه. به نظر من، حتماً با یه سیستم صوتیِ خوب ببینش تا جادوی صدای رابی و اون تصاویر عجیبغریب مسخت کنه. واقعاً دلم میخواد ببینم واکنشت بعد از سکانسِ پایانی چیه… احتمالاً مثل من، تا چند دقیقه فقط سکوت میکنی. پس آمادهای برای دیدنِ عجیبترین میمونِ تاریخ سینما؟!
این فیلم یه ترکیبِ ناب از ژانرهای موزیکال، درام، بیوگرافی و فانتزیه که به سبکِ نئوسوررئال روایت میشه.
نه واقعاً! به خاطر نمایشِ صریحِ اعتیاد، الفاظ رکیک (که سبکِ رابی ویلیامزه!) و تمهای سنگینِ روانشناختی، تماشای اون به افراد زیر ۱۶ سال توصیه نمیشه.
اگه از «Rocketman» (التون جان) یا «The Greatest Showman» خوشت اومده ولی دنبال یه نسخهی خیلی عجیبتر و تاریکتر هستی، این همون فیلمه!
دوست داری برات تحلیلِ تکتکِ آهنگهای این فیلم رو هم بنویسم؟ فقط کافیه اراده کنی!
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.