داستان فیلم
در روز اولین مبارزهاش پس از آزادی از زندان، یک بوکسور سابقاً معروف سفر رهاییبخشی را از گذشته تا حال خود آغاز میکند.
در روز اولین مبارزهاش پس از آزادی از زندان، یک بوکسور سابقاً معروف سفر رهاییبخشی را از گذشته تا حال خود آغاز میکند.
رفیق، تا حالا شده حس کنی کل زندگیت خلاصه شده توی یه فرصتِ آخر؟ فیلم «روز مبارزه» (Day of the Fight 2023) دقیقاً همون جایی دست میذاره که قلب آدم تیر میکشه. راستش رو بخوای، من وقتی فهمیدم جک هیوستون (Jack Huston) این فیلم رو ساخته، انتظار یه درام ورزشی کلیشهای رو داشتم، ولی واقعاً دلم میخواد بگم که این فیلم بیشتر شبیه یه قطعه شعرِ تلخ و سیاه و سفیده تا یه مسابقهی بوکس معمولی. به نظر من، این فیلم دربارهی مشت زدن نیست؛ دربارهی بلند شدنه، اونم وقتی که تمام دنیا دست به دست هم دادن تا تو روی زمین بمونی. و خب، مگه زندگی چیزی غیر از اینه؟ فیلم جوری شروع میشه که انگار داری توی رویا قدم میزنی… یه رویایِ خاکستری که بویِ عرق و پشیمونی میده. اگه اشتباه نکنم، این فیلم یه جور ادای دین به سینمای کلاسیکِ نوآره که با رگ و ریشهی مدرن قاطی شده تا بدجوری اشکت رو دربیاره!
داستان فیلم خیلی ساده شروع میشه ولی هر چی جلوتر میره، سنگینتر میشه. ماجرای یه بوکسور سابق به اسم “مایکل” (با بازیِ درخشان مایکل پیت) رو دنبال میکنیم که تازه از زندان آزاد شده. حالا اون فقط یه روز وقت داره. یه روزِ سرنوشتساز قبل از اولین مسابقهاش بعد از سالها دوری از رینگ. اما قصه توی رینگ نمیگذره؛ مایکل توی این یک روز میره سراغِ آدمهایی که توی گذشتهاش بودن. از همسر سابقش گرفته تا مربی و خانوادهاش. در واقع ما داریم شاهدِ یه “سفرِ حلالیت” هستیم. اون میخواد قبل از اینکه دوباره مشت بخوره (یا مشت بزنه)، حسابش رو با گذشتهاش صاف کنه. ولی آخه مگه زخمی که سالها دهن باز کرده، به این سادگیها بسته میشه؟ مایکل جوری توی خیابونهای نیویورک راه میره که انگار داره به سمتِ چوبهیِ دار میره، نه رینگِ بوکس… و این همون چیزیه که قلب آدم رو مچاله میکنه.
به نظر من، سیاه و سفید بودنِ فیلم اصلاً یه انتخابِ فانتزی نیست؛ این دقیقاً نشوندهندهیِ دنیایِ درونیِ مایکله که رنگ ازش پریده. راستش رو بخوای، رینگِ بوکس اینجا نمادِ “قضاوتِ نهایی” هست. انگار مایکل باید توی اون دایرهی طنابی، تمام گناههاش رو پاک کنه. اگه اشتباه نکنم، کارگردان میخواسته بگه که هر کدوم از ما یه “رینگ” توی زندگیمون داریم که هر روز توش داریم با سایههای خودمون میجنگیم. واقعاً دلم میخواد بگم که اون سکوتهای طولانی بین دیالوگها، نمادِ حرفهاییه که هیچوقت گفته نشدن و حالا مثل غده توی گلوی کاراکترها موندن… سنگین نیست؟! فیلم جوری لایهبندی شده که انگار داری یه تراژدی یونانی رو توی محلههایِ فقیرنشین تماشا میکنی.
از لحاظ روانشناسی، شخصیتِ مایکل دچار یه جور “خودویرانگریِ آگاهانه” است. اون میدونه که شاید توی این مسابقه از پا دربیاد، ولی انگار این تنها راهِ خلاص شدن از عذابِ وجدانیه که سالها مثل خوره به جونش افتاده. از بعد اجتماعی هم، فیلم Day of the Fight نقدِ سفت و سختی به سیستمِ بازپروری و زندگیِ سختِ آدمهای بعد از زندان داره. آخه مگه جامعه چقدر به یه آدمِ خطاکار فرصتِ دوباره میده؟ فیلم با زبانی گزنده میگه که گاهی بخشیده شدن توسطِ دیگران، خیلی سختتر از مشت خوردن زیرِ نورِ پروژکتورهایِ ورزشگاهه.
منتقدها توی جشنواره ونیز حسابی از فیلم استقبال کردن و خیلیا گفتن که جک هیوستون با اولین تجربهی کارگردانیش، نشون داده که رگِ خوابِ درام رو بلده. درسته که بعضیا نقد کردن که فیلم زیادی احساسیه یا شاید یکم کنده، ولی به نظر من، برای یه چنین قصهای، این سبک دقیقاً همون چیزیه که لازمه. اگه اشتباه نکنم، بازیِ جو پشی (Joe Pesci) کوتاه ولی انقدر کوبنده است که لرزه به تنت میندازه. واقعاً دلم میخواد بگم که اگه دنبالِ یه فیلمِ “بزنبزن” هستی، برو سراغِ راکی؛ ولی اگه دنبالِ یه “روحِ خسته” میگردی، این فیلم برای تو ساخته شده.
در نهایت رفیق، «روز مبارزه» از اون فیلمهایی نیست که بعد از تموم شدنش پاشو بری سراغِ کارای روزمرهات. این فیلم باهات میمونه. توی گلوت گیر میکنه. واقعاً دلم میخواد بگم که اگه به دنبالِ کشفِ دوبارهیِ انسانیت تویِ تاریکترین لحظات هستی، این اثر رو از دست نده. به نظر من، این فیلم یادآوری میکنه که حتی اگه قراره ببازی، مهم اینه که “چطوری” میبازی. شرافتمندانه یا بزدلانه؟ مایکل انتخابش رو کرده… تو چی؟ اگه هنوز ندیدیش، حتماً توی لیستت بذارش، چون این یه تجربهیِ بصری و قلبیِ نابه که این روزا توی سینمایِ تجاری خیلی کم پیدا میشه.
این فیلم در ژانر درام (Drama) و ورزشی ساخته شده، اما رگههایی از سبکِ نوآر (Noir) هم تویِ تصویرسازیش دیده میشه.
خیر، به دلیلِ تمهایِ سنگینِ روانی، فضایِ غمزده و صحنههایِ خشنِ بوکس، تماشایِ اون برایِ کودکان توصیه نمیشه و بیشتر برای بزرگسالان مناسبه.
اگه از فیلمهایی مثل «گاو خشمگین» (Raging Bull) یا «کشتیگیر» (The Wrestler) خوشت اومده، شک نکن که این فیلم هم بدجوری با روحت بازی میکنه.
میخوای بدونی مایکل پیت چقدر برای این نقش تمرین کرده یا دوست داری لیستِ برترین فیلمهای جشنواره ونیز رو برات ردیف کنم؟
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.