در روستایی دورافتاده در جزیره کارپاتیا، دختری خجالتی به نام یوری در یک مزرعه بزرگ میشود و از کودکی یاد میگیرد که از گونهای حیوانی مرموز به نام «اوچی» بترسد. اما وقتی یوری یک بچه اوچی زخمی را پیدا میکند که جا مانده، تصمیم میگیرد از خانه بگریزد و سفری پرماجرا را برای بازگرداندن او به خانهاش آغاز کند.
راستش رو بخوای، مدتها بود که سینمای فانتزی یه جورایی توی تکرار گیر کرده بود، اما «افسانه اوچی» (The Legend of Ochi) دقیقاً همون چیزیه که حال و هوای همهمون رو عوض میکنه. این فیلم محصول ۲۰۲۵ استودیوی خفن A24 هست و اگه یه کم با دنیای فیلم آشنا باشی، میدونی که A24 یعنی کیفیت و خلاقیتِ بی حد و مرز! به نظر من، این فیلم یه جورایی شبیه خوابهای بچگیه؛ همونقدر رنگی، همونقدر عجیب و البته گاهی هم یه کوچولو ترسناک. آخه مگه میشه آدم تریلر این فیلم رو ببینه و یادِ شاهکارهای قدیمی مثل «ایتی» یا کارهای هایائو میازاکی نیفته؟! واقعاً دلم میخواد بگم که کارگردانش، آیزایا ساکسون، با اولین فیلم بلندش نشون داد که هنوز هم میشه قصههای پریان رو طوری تعریف کرد که بزرگسالها هم مثل بچهها مات و مبهوت پرده سینما بشن.
داستان درباره یه دختر کوچولوی شجاع و کنجکاو به اسم «یوری» هست که توی یه روستای دورافتاده و منزوی زندگی میکنه. توی این روستا، همه از موجودات جنگل میترسن و فکر میکنن اونا هیولاهای خطرناکی هستن… اما یوری یه شب با یه موجودِ عجیب و غریب و بامزه به اسم «اوچی» روبرو میشه که از گلهاش جا مونده. یوری به جای اینکه فرار کنه، تصمیم میگیره به این موجود کمک کنه تا برگرده پیش خانوادهاش. و خب، این شروع یه ماجراجوییِ حماسی و خطرناکه! اونا باید از دست آدمهایی که میخوان اوچی رو شکار کنن فرار کنن و از زبانِ خاص و دنیای مرموزِ این موجودات سر دربیارن. در واقع، ما با داستانی طرف هستیم که میخواد بگه ترسِ ما از بقیه، فقط به خاطر اینه که اونا رو نمیشناسیم… یه جورایی سفر به قلبِ ناشناختهها!
اگه بخوام از دیدِ سمبلیک به فیلم نگاه کنم، خودِ موجودِ «اوچی» نمادِ طبیعتِ وحشی و دستنخوردهست که انسانها یا ازش میترسن یا میخوان به اسارت بگیرنش. به نظر من، یوری توی این فیلم استعارهای از نسلِ جدیده که نمیخواد اشتباهات گذشتگان رو تکرار کنه و دنبالِ همزیستیِ مسالمتآمیزه. اگه اشتباه نکنم، اون جنگلِ مهآلود و تاریک هم لایهای از ناخودآگاهِ ماست که ترسهای واهیمون رو توش دفن کردیم. واقعاً جالبه که چطور یه فیلمِ فانتزی میتونه اینقدر لایههای عمیقِ فلسفی داشته باشه، مگه نه؟!
از نظر اجتماعی، «افسانه اوچی» یه نقدِ تند و تیز به “بیگانههراسی” (Xenophobia) هست. آدمهای روستا چون اوچی رو نمیفهمن، بهش برچسبِ هیولا میزنن. این دقیقاً چیزیه که توی دنیای واقعیِ خودمون هم مدام میبینیم. از بعد روانشناختی هم، فیلم روی رشدِ شخصیتیِ یوری و غلبه بر ترسهای درونیاش تمرکز میکنه. اون باید بینِ امنیتِ کاذبِ روستا و خطرِ واقعیِ آزادی، یکی رو انتخاب کنه. حسِ تنهاییِ یوری و پیدا کردنِ یه دوستِ غیرزمینی، به خوبی تروماهای دورانِ بلوغ و نیاز به درک شدن رو نشون میده.
منتقدا تا اینجا حسابی از فیلم تعریف کردن و میگن که «افسانه اوچی» بازگشتِ شکوه به سینمای فانتزیِ ماجراجویانهست. خیلیا بازیِ ویلم دفو رو ستایش کردن و میگن اون مثل همیشه وزنِ خاصی به فیلم داده. منتقدِ «ورایتی» نوشته که این فیلم یه “قصیده برای تخیل” هست. البته یه سری هم میگن ریتم فیلم توی اواسط کار ممکنه برای کسایی که دنبالِ اکشنِ مداوم هستن یه کم کند به نظر بیاد، ولی به نظر من، این کندی برایِ ساختنِ اون اتمسفرِ جادویی لازم بوده. راستش رو بخوای، اکثرِ نقدهای مثبت به کارگردانیِ بصریِ خیرهکنندهی ساکسون اشاره دارن که توی اولین تجربهاش، فراتر از انتظار ظاهر شده.
در نهایت، باید بگم که «افسانه اوچی» از اون فیلمهاییه که یادمون میندازه چرا عاشقِ سینما شدیم. این فیلم با یه داستانِ ساده اما پرمغز، بصریِ خیرهکننده و شخصیتهایِ دوستداشتنی، میتونه ساعتها ذهنت رو درگیر کنه. اگه دلت واسه یه ماجراجوییِ واقعی تنگ شده که توش هم ترس باشه، هم خنده و هم کلی احساساتِ ناب، اصلاً نباید این اثر رو از دست بدی. به نظر من، اوچی فقط یه موجودِ خیالی نیست؛ اون نمادِ همهی اون زیباییهایی هست که ما به خاطرِ ترسهامون از دستشون دادیم. پس آماده باش که با یوری همراه بشی و بری به قلبِ جنگلی که رازهای زیادی برای گفتن داره!
این فیلم ترکیبی از ژانرهای فانتزی (Fantasy)، ماجراجویی (Adventure) و درام (Drama) هست که با المانهایِ فولکلور و قصههایِ پریان مدرن ترکیب شده.
بله، فیلم جوری ساخته شده که هم بچهها از دیدنِ موجوداتِ بامزهاش لذت ببرن و هم بزرگسالها جذبِ لایههایِ عمیق و فلسفیاش بشن؛ البته برایِ بچههایِ خیلی کوچیک ممکنه بعضی صحنهها یه کم دلهرهآور باشه.
اگه از فیلمهایی مثل «E.T.»، «Where the Wild Things Are» یا انیمیشنهایِ استودیو جیبلی مثل «همسایه من توتورو» خوشتون میاد، این فیلم رو هم حتماً دوست خواهید داشت.
“`
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.