داستان فیلم
در سال ۱۹۰۵، مردی به جزیرهای دورافتاده سفر میکند تا خواهر گمشدهاش را پیدا کند که توسط یک فرقه مذهبی مرموز ربوده شده است.
در سال ۱۹۰۵، مردی به جزیرهای دورافتاده سفر میکند تا خواهر گمشدهاش را پیدا کند که توسط یک فرقه مذهبی مرموز ربوده شده است.
راستش رو بخوای، Apostle 2018 از اون فیلم هاست که آروم و بی سر و صدا شروع میشه، ولی یواش یواش مثل یه طناب دور ذهنت سفت میشه… و خب ولت هم نمیکنه. به نظر من این اثر بیشتر از اینکه بخواد بترسونه، میخواد آزار بده، اذیتت کنه، وادارت کنه فکر کنی. یه تجربه تلخ، تاریک، مذهبی و پر از خشونت کنترل شده. درسته که شاید برای همه جذاب نباشه، ولی اگه اهل سینمای سنگین و حال خراب کن هستی، این یکی حسابی به دلت میشینه.
داستان درباره مردی به نام توماس ریچاردسون است که در سال 1905 به یک جزیره دورافتاده سفر میکند. چرا؟ چون خواهرش توسط یک فرقه مذهبی مرموز ربوده شده. فرقه ای که ادعا میکند برای حفظ تعادل و برکت جزیره، قوانین خاص و آیین های عجیبی دارد. توماس خودش را به عنوان یک تازه وارد وارد این جامعه بسته میکند، اما خیلی زود میفهمد پشت این ظاهر آرام و مذهبی، چیزهایی هست که حتی فکر کردن بهشان هم آدم را میترساند… و خب، این تازه اول ماجراست.
به نظر من جزیره خودش یک نماده… نماد ذهن بسته، جامعه ای منزوی و ایمانی که به جای رهایی، به زنجیر تبدیل شده. شخصیت ها هر کدام نماینده نوعی باور هستند؛ از ایمان کورکورانه گرفته تا شک، تا طغیان. حتی خشونت فیلم هم نمادینه، انگار داره میگه وقتی باور بدون سوال باشه، نتیجه اش چیزی جز خون و رنج نیست.
Apostle عمیقا وارد روان انسان میشه. ترس از طرد شدن، نیاز به تعلق، و میل به نجات از طریق ایمان، همه اینها دست به دست هم میدن تا نشون بدن چطور آدم ها حاضر میشن وحشیانه ترین کارها رو انجام بدن، فقط چون فکر میکنن حق با آنهاست. و خب، این خیلی ترسناک تر از هر هیولاییه.
درسته که ریتم فیلم کند به نظر میاد، ولی این کندی کاملا حساب شده است. فیلم عجله ای برای ترساندن ندارد. میسازد، میچیند، فشار میدهد… و بعد ناگهان رهایت میکند وسط یک کابوس. به نظر من این ریتم یا عاشقت میکند یا کاملا پس میزندت.
واکنش منتقدان دو قطبی بود. خیلی ها از جسارت فیلم، خشونت بی پرده و فضای سنگینش تعریف کردند، بعضی ها هم گفتند بیش از حد کش دار و تلخ است. اما تقریبا همه روی یک نکته توافق داشتند؛ Apostle تجربه ای متفاوت و جسورانه در ژانر وحشت است.
برای گرت ایوانز، Apostle یک چرخش جسورانه بود. فاصله گرفتن از اکشن خالص و رفتن به دل وحشت روانی. به نظر من این فیلم نشون داد ایوانز فقط استاد مشت و لگد نیست، بلکه بلده چطور با ذهن تماشاگر بازی کنه.
Apostle 2018 فیلم راحتی نیست. نه برای دیدن، نه برای هضم کردن. ولی اگه دنبال تجربه ای تاریک، خفه کننده و متفاوت هستی، به نظر من ارزش وقت گذاشتن رو داره. فیلمی که بعد از تمام شدنش، هنوز توی ذهنت ادامه دارد…
این فیلم در ژانر وحشت، درام و معمایی با تمرکز بر وحشت فولکلور و مذهبی ساخته شده است.
خیر، به دلیل خشونت شدید و فضای تیره، بیشتر مناسب بزرگسالان است.
اگر از این فیلم خوشت اومده، احتمالا The Witch، Midsommar، The Wicker Man و Hereditary هم برات جذاب خواهند بود.
به علاقه مندان وحشت سنگین، فیلم های مذهبی تاریک، و کسانی که از تجربه های متفاوت و حال خراب کن سینمایی استقبال میکنند.
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.