داستان فیلم
در طول شش دههی پرآشوب، سه مهمان ناآگاه در خانهای نفرینشده در نیو انگلند به راز شومی که در زیرزمین آن پنهان شده پی میبرند؛ جادوگری ابدی که تشنهی سیریناپذیر گوشت انسانهای زنده است.
در طول شش دههی پرآشوب، سه مهمان ناآگاه در خانهای نفرینشده در نیو انگلند به راز شومی که در زیرزمین آن پنهان شده پی میبرند؛ جادوگری ابدی که تشنهی سیریناپذیر گوشت انسانهای زنده است.
راستش رو بخوای، اگه دنبال یه فیلم میگردی که شب خواب رو ازت بگیره و کاری کنه که هر صدایِ کوچیکی توی دیوارهای خونهات لرزه به تنت بندازه، «Beezel» دقیقاً همون چیزیه که نباید از دستش بدی! و خب، توی سیل بیپایان فیلمهای ترسناکِ تکراری که این روزها میبینیم، بیزل یه جورایی مثل یه نفسِ حبسشده توی سینه میمونه. به نظر من، این فیلم تونسته با یه بودجه کم ولی با یه ایده به شدت کثیف و تاریک (به معنای خوبش!)، وحشت رو به ریشههای خودش برگردونه. واقعاً دلم میخواد بگم که اگه اشتباه نکنم، این فیلم یکی از اون جواهرهای پنهان سینمای وحشت مستقله که به جای تکیه بر جامپاسکرهای الکی، روی مخ و اعصاب مخاطب پیادهروی میکنه… یه تجربه خفهکننده که تا مدتها سایهاش همراهته!
داستان فیلم یه ساختار عجیب و غریب و جذاب داره؛ ماجرای یه خونه شوم رو در طول سه دهه مختلف دنبال میکنیم. آخه مگه میشه یه خونه اینقدر نفرینشده باشه؟ ما با سه گروه از مستأجرها همراه میشیم که هر کدومشون با موجودی به اسم “بیزل” روبهرو میشن؛ یه ساحره یا موجودِ اهریمنی که توی طبقه پایین، زیرِ کفپوشها یا پشتِ دیوارها زندگی میکنه و به طرز وحشتناکی تشنهی قربانیه. درسته که اولش فکر میکنی با یه داستانِ کلیشهایِ “خونهی جنزده” طرفی، ولی وقتی فیلم وارد جزئیاتِ ترسناکِ زندگیِ این موجود میشه، تازه میفهمی که عمقِ فاجعه خیلی بیشتر از این حرفهاست. هر دوره زمانی، یه تیکه از پازل رو برات حل میکنه تا بفهمی این موجود دقیقاً چیه و از جونِ این آدمهای بینوا چی میخواد!
به نظر من، بیزل نمادی از گناههای پنهان و رازهاییه که ما زیرِ فرشِ زندگیمون قایم میکنیم. اون موجودِ کریه که زیرِ زمین زندگی میکنه، در واقع همون بخشِ تاریکِ وجودِ انسانه که از نادیده گرفته شدن تغذیه میکنه. فیلم جوری طراحی شده که انگار خونه، یه موجودِ زندهست؛ دیوارهایی که گوش دارن و کفپوشهایی که دهن باز میکنن برای بلعیدنِ معصومیت. واقعاً دلم میخواد بگم که فیلمنامه خیلی هوشمندانه لایههای پوسیدگیِ اخلاقی رو با پوسیدگیِ فیزیکیِ خونه گره زده.
از زاویه روانشناسی، Beezel به خوبی حسِ پارانویا و ناامنی توی حریمِ خصوصی رو نشون میکنه. خونه که قراره امنترین جای دنیا باشه، اینجا تبدیل به یه تلهی مرگبار میشه. این فیلم یه جورایی به ما میگه که گذشته هیچوقت دست از سرِ آدم برنمیداره و تروماهای نسلهای قبلی، مثل یه انگل، میتونن به نسلهای بعدی منتقل بشن. آخه کی فکرش رو میکرد یه فیلم مستقل بتونه اینقدر عمیق به تکرارِ تاریخِ دردناکِ آدمها بپردازه؟
منتقدها عمدتاً از فیلم به خاطرِ “جسارتش در نمایشِ زشتی” تعریف کردن. خیلیا معتقدن بیزل تونسته اون حسِ قدیمی و کلاسیکِ فیلمهای ترسناک دهه ۷۰ و ۸۰ رو دوباره زنده کنه. البته یه سری هم هستن که میگن فیلم بیش از حد روی صحنههای خشن و منزجرکننده تاکید داره، ولی خب، اگه یه فیلم ترسناک آدم رو منزجر نکنه، پس قراره چیکار کنه؟! به قول یکی از منتقدان، Beezel مثل یه زخمِ بازه که نمیتونی ازش چشم برداری؛ دردناکه ولی کنجکاویت نمیذاره بیخیالش بشی.
اگه میخوای یه فیلم ببینی که حسابی مودِت رو عوض کنه و بهت نشون بده که ترسِ واقعی هنوز زنده است، Beezel 2024 رو حتماً ببین. این فیلم برای کساییه که از سینمایِ پاستوریزه خسته شدن و دلشون یه وحشتِ لخت و بیپرده میخواد. شاید شاهکارِ تاریخ سینما نباشه، ولی قطعا یکی از موندگارترین فیلمهای ترسناک امساله. فقط یه نصیحتِ دوستانه: موقع دیدنش، پاهات رو روی زمین نذار… معلوم نیست زیرِ اون مبل چی منتظرته! درسته که دارم شوخی میکنم، ولی بعد از دیدنِ فیلم، شاید دیگه نخندی…
این فیلم به طور خالص در ژانر وحشت (Horror) قرار داره و زیرژانرهای “فاند فوتیج” و “وحشت فوق طبیعی” رو با هم ترکیب کرده.
به هیچ وجه! فیلم به خاطر صحنههای خشن، تصاویر منزجرکننده و فضای به شدت مضطربکننده، اصلاً برای کودکان و حتی نوجوانان حساس توصیه نمیشه.
اگه از فیلمهایی مثل «Barbarian» یا «The V/H/S series» و یا فیلم «Skinamarink» خوشتون اومده، احتمالاً از فضایِ خفه و عجیبِ بیزل هم لذت میبرید.
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.