درماندگی دو راهبه را وادار میکند تا مراسم جنگیریای را انجام دهند که هیچ راهبهای نباید به آن دست بزند. در حالی که کودکی تسخیرشده در چنگال شر گرفتار شده و کلیسای کاتولیک با آنها مخالفت میکند، آنها خود را درگیر این آیینهای ممنوعه و خطرناک میکنند و ارواح جاودانشان را به خطر میاندازند. اکنون باید با عواقب هولناک این عمل گناهآلود روبهرو شوند، اما یک هدف برایشان باقی مانده است: این پسر باید به هر قیمتی نجات یابد.
وای، بالاخره اومد! اگه شما هم مثل من عشق ژانر وحشت و ماوراءالطبیعه هستید، حتماً خبر دارید که فیلم «راهبههای تاریک» (Dark Nuns) چقدر سر و صدا راه انداخته. راستش رو بخوای، این فیلم فقط یه اثر ترسناک معمولی نیست؛ بلکه یه جورایی دنباله معنوی فیلم معروف «کشیشها» (The Priests 2015) حساب میشه که اون موقع ترکوند! به نظر من، کره جنوبی دوباره ثابت کرد که توی ژانر وحشت روانشناختی حرف اول رو میزنه. واقعاً دلم میخواد بگم که حضور “سونگ هه کیو” (Song Hye-kyo) توی این نقش، اونم بعد از اون درخشش توی سریال «The Glory»، یه وزنه سنگین برای این فیلمه. فیلمی که بوی عود، ترس، ایمان و تاریکی مطلق میده… آمادهاید که بریم توی دل ماجرا؟
داستان از اونجایی شروع میشه که یه پسر بچه توسط یه روح خیلی خبیث و قدرتمند تسخیر میشه. و خب، از اونجایی که هیچکس حریف این موجود نمیشه، دو تا راهبه شجاع (با بازی سونگ هه کیو و جئون یئو بین) وارد میدون میشن. آخه میدونی، این بار قضیه فقط یه جنگیری ساده نیست! اونا باید با اعتقادات خودشون بجنگن و توی دنیایی که علم دیگه جواب نمیده، از روشهای ممنوعه برای نجات اون پسر استفاده کنن. اگه اشتباه نکنم، فضای فیلم انقدر سنگین و اتمسفریکه که ممکنه وسط تماشا، چند بار نفستون تو سینه حبس بشه! یه مبارزه بیامان بین ایمان خالص و شرّ مطلق که اصلاً شوخیبردار نیست.
توی «Dark Nuns»، لباسهای سیاه راهبهها فقط یه پوشش نیست؛ بلکه نمادی از پذیرش تاریکی برای رسیدن به نوره. به نظر من، کارگردان خواسته بگه که برای شکست دادن شیطان، گاهی باید خودت هم توی همون تاریکی قدم بذاری. اون پسر بچه هم شاید نماد معصومیت از دست رفته جامعه مدرنی باشه که دیگه به معجزات اعتقادی نداره و ترجیح میده همه چیز رو علمی ببینه، حتی وقتی که دیگه راه فراری نیست…
فیلم خیلی زیرپوستی به فشارهای اجتماعی روی زنها توی محیطهای مذهبی اشاره میکنه. درسته که ژانر وحشته، ولی لایههای روانشناختی فیلم به شدت قویه. شک و تردید راهبه “جوان” (با بازی جئون یئو بین) به تواناییهای خودش و تقابلش با ایمانِ فولادینِ راهبه “یونیا” (سونگ هه کیو) واقعاً دیدنیه. این تضادهاست که به فیلم روح میده، نه فقط افکتهای صوتی ترسناک!
منتقدها تا اینجا خیلی به فیلم روی خوش نشون دادن. خیلیا میگن که کارگردان تونسته تعادل خوبی بین “جامپ اسکر” (ترسهای یهویی) و “ترس اتمسفریک” ایجاد کنه. بازی سونگ هه کیو هم که جای بحث نداره؛ اون تونسته یه شخصیت سرد، مقتدر و در عین حال به شدت مهربون رو خلق کنه. البته بعضیها معتقدن که نیمه اول فیلم کمی کند پیش میره، ولی خب به نظر من، این کندی برای شخصیتپردازی لازم بوده تا وقتی فینال فیلم میرسه، شما نگران جون قهرمانها باشید.
بذار خیالت رو راحت کنم؛ اگه دنبال یه فیلم میگردی که هم بترسی و هم ذهنت درگیر بشه، «Dark Nuns» همون گزینهایه که باید تیک بزنی. این فیلم با ترکیب عالی بازیگری، جلوههای ویژه و یه داستان استخواندار، ثابت میکنه که ژانر وحشت هنوز هم میتونه حرفهای جدیدی برای گفتن داشته باشه. راستش رو بخوای، من که هنوز هم وقتی به اون صحنههای جنگیری فکر میکنم، موهای تنم سیخ میشه! پس چرا منتظری؟ نورها رو کم کن، صدا رو زیاد کن و برو به استقبال تاریکی… البته اگه جرأتش رو داری!
این فیلم در ژانر وحشت (Horror)، ماوراءالطبیعه (Supernatural) و درام (Drama) ساخته شده و رگههایی از هیجان (Thriller) رو هم داره.
اصلاً و ابداً! به خاطر صحنههای ترسناک، گریمهای وحشتناک و فضای سنگین، این فیلم برای افراد زیر ۱۶ سال توصیه نمیشه.
اگه از فیلمهایی مثل «The Priests»، «The Exorcist» یا حتی فیلم کرهای «Exhuma» خوشتون اومده، قطعاً عاشق این فیلم میشید.
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.