وقتی خانوادهی ازهمپاشیدهاش در تعطیلات با هم دچار درگیری میشوند، «مکس» نوجوان دلسرد شده و از کریسمس رویگردان میشود. اما او نمیداند که همین بیاعتقادی به روح کریسمس، خشم «کرامپوس» را آزاد کرده است؛ موجودی شیطانی و باستانی که آمده تا کسانی را که به کریسمس باور ندارند، مجازات کند.
و خب… «Krampus 2015» یکی از اون «فیلم» هاییه که وقتی اسمش رو میشنوی اصلاً یاد کریسمسِ شاد نمیفتی! راستش رو بخوای، این اثر یه ترکیبِ عجیبِ کمدی، ترس و فانتزیه که به جای بابانوئلِ مهربون، یه موجودِ شیطانیِ فولکلورِ قدیمیِ اروپایی – همون کرامپوس – میاد وسطِ جشنِ کریسمس و همه چیز رو به هم می ریزه! آره… این کارگردانش مایکل دوگرِتی بوده، کسی که قبلاً هم با «ترِیک اور تریت» نشون داده که عاشقِ ساختِ داستان های تعطیلات با طعمِ ترسِ شیرینه! تو اینجا هم با یه جمعِ خانوادگی روبرو میشی که وقتی روحیهٔ جشن رو از دست میدن، یه نفرینِ کریسمسی رو احضار میکنن که هیچ هم مهربون نیست!
آخه تصور کن یه خانوادهٔ نسبتا معمولی دارن کریسمس رو جشن میگیرن… یا حداقل قراره بگیرن! مکس، پسر کوچیکه، از اینکه همه دارن با هم جروبحث میکنن و هیچکی حال و هوای کریسمس نداره واقعاً ناراحت میشه و وقتی نامه اش به بابانوئل رو پاره میکنه (آره، همین کارو میکنه!) یه موجود سیاه و بدجنس به نام کرامپوس ظاهر میشه تا همهٔ اونایی که باور ندارن رو تنبیه کنه! از اون لحظه به بعد نه تنها خونهٔ خانوادگی امن نمیمونه، بلکه انبوهی از موجوداتِ عجیبِ کریسمسی مثل الف های شیطانی، عروسک های ترسناک، آدم برفی های تاریک و خودِ کرامپوس شروع میکنن به حمله کردن!
آخه این کرامپوسِ شیطانی فقط یه هیولا برای ترسوندن نیست! به نظر من اون نمادِ «پیامدِ از دست دادنِ باورها و ارزش های ساده» در دنیایِ مدرنه… یعنی وقتی همه چیز به مصرف گرایی و بحث های احمقانهٔ خانوادگی خلاصه میشه، اون روحیهٔ جشن و محبتِ واقعی – حتی توی کریسمس – از دست میره و نتیجه اش یه کابوسه که باید باهاش روبرو شد!
درسته که کلی صحنهٔ ترسناکِ بامزه و غول های عجیب داره، ولی واقعاً دلم میخواد بگم که فیلم دربارهٔ «اتحادِ خانواده در مواجهه با بحران» هم حرف میزنه. وقتی کرامپوس میاد، همه مجبور میشن اختلافاتشون رو کنار بذارن و با هم همکاری کنن تا زنده بمونن؛ یه جورایی ترسِ بیرونی باعث میشه تا ترسِ درونیِ هر کدوم از شخصیت ها هم به چالش کشیده بشه.
راستش رو بخوای، داستان یه شروعِ آروم داره که بیشتر به مشکلات خانوادگیِ روزمره میپردازه، ولی کم کم وقتی کرامپوس ظاهر میشه، ریتمش تندتر و آشفته تر میشه و این تضاد بین ریتمِ اولیه و اتفاقاتِ هیجان انگیزِ بعدی باعث میشه تا مخاطب تا آخرِ کار درگیرِ هیجان و نگاهِ طنزآلود بمونه!
منتقدها دربارهٔ «Krampus» دیدگاه های مختلفی داشتن؛ بعضیا میگن که تونسته با تلفیقِ ترس و طنز، یه تجربهٔ متفاوت از فیلم های تعطیلات بسازه، ولی بعضی ها هم معتقدن که نتونسته از پتانسیلِ کاملِ ایده اش استفاده کنه و بعضی صحنه ها اونقدری که باید ترسناک نبوده! خلاصه اینکه این فیلم مثل یه کمدیِ ترسناکِ فصلیه که بعضیا عاشقش میشن، و بعضیا میگن میتونست بهتر باشه!
به نظر من «Krampus» یکی از اون تجربه های جسورانهٔ مایکل دوگرِتیه که تلاش میکنه یه نگاه متفاوت به تعطیلات بده: نه فقط شادی و برف بازی، بلکه ترسناک و تلخ هم میتونه باشه؛ مخصوصاً وقتی خانواده از هم دور میشن و باید به هم نزدیک بشن تا زنده بمونن!
در مجموع «Krampus 2015» یه تجربهٔ منحصر به فرد از ژانرِ کمدی – ترسناکِ تعطیلاته؛ اگه دوست داری یه فیلمِ کریسمسی نبینیش که بشینی بخندی و بترسی همزمان، این یکی میتونه تجربهٔ جذابی برات باشه!
این اثر در ژانر ترکیبیِ ترسناک، کمدی، فانتزی و تعطیلات ساخته شده که هم لحظاتِ خنده دار و هم صحنه های ترسناکِ سبکی رو با هم مخلوط میکنه.
نه… به خاطرِ تم های ترسناک و موجوداتِ وحشتناک، برای بچه های خیلی کم سن مناسب نیست و بیشتر برای نوجوان و بزرگسال مناسبه.
اگه بخوای مقایسه کنی، این «فیلم» میتونه یادآورِ آثارِ تعطیلاتِ ترسناک مثل «گرملین ها» یا «رازِ کریسمسِ ترسناک» باشه؛ یعنی هم طنزِ تاریک داره و هم هیجانِ واقعاً فصیح!
اگه به ترکیبِ طنزِ سیاه و ترسِ سبکِ فانتزی علاقه داری، یا دنبال یه پیشنهادِ متفاوت برای تماشایِ کریسمس هستی، قطعاً «Krampus 2015» میتونه برات تجربهٔ جالبی باشه!
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.