۲۷ سال از اتفاقات ترسناک تابستان سال ۱۹۸۹ میگذرد. اعضای باشگاه بازندگان حالا هرکدام بزرگ شدهاند و زندگی شخصی و مشکلات خود را دارند. همه چیز بهظاهر خوب پیش میرود، تا اینکه یک تماس تلفنیِ مرموز دوباره آنها را به زادگاه و محل زندگی سابقشان، یعنی شهر دِری بازمیگرداند؛ جایی که باشگاه بازندگان دوباره با ترسهای قدیمیِ خود مواجه میشوند و تصمیم میگیرند برای نبرد نهایی با دشمن دیرینهٔ خود، یعنی پنی وایز، آماده شوند.
راستش رو بخوای، این فیلم دقیقا همون چیزیه که وقتی فصل اولش تموم شد منتظرش بودیم… ولی با کلی زخم قدیمی، ترس های بالغ شده و یه حس نوستالژی تلخ که ولت نمیکنه. It Chapter Two ادامه مستقیم کابوس شهر دری هست؛ جایی که ترس دیگه فقط زیر تخت قایم نمیشه، میاد وسط خاطرات سرکوب شده، وسط بزرگسالی، وسط شکست ها. به نظر من این قسمت بیشتر از اینکه بخواد بترسونه، میخواد روانت رو قلقلک بده… همون جاهایی که فکر میکردی دیگه خوب شدن.
بیست و هفت سال گذشته… بچه هایی که یه زمانی با هم جلوی پنی وایز وایستادن، حالا هر کدومشون یه آدم بالغ با زندگی های نصفه و نیمه ان. ولی خب، آخه شر هیچوقت واقعا تموم نمیشه. وقتی قتل ها دوباره توی شهر دری شروع میشه، اعضای گروه بازنده ها مجبور میشن برگردن؛ برگردن به شهری که فراموشش کرده بودن، یا وانمود میکردن فراموشش کردن. و این بار، مواجهه با ترس خیلی شخصی تره… خیلی دردناک تر.
پنی وایز فقط یه دلقک ترسناک نیست… نه نه. اون استعاره ای از ترس جمعیه، از خشونت سرکوب شده، از خاطراتی که جامعه دوست داره فراموش کنه. به نظر من، هر بار که شکل عوض میکنه، در واقع داره یه زخم اجتماعی یا روانی رو نشون میده که سالها نادیده گرفته شده.
فیلم خیلی واضح درباره تروما حرف میزنه. درباره اینکه چطور بچگی تموم میشه ولی آسیب هاش نه. و خب، درسته که ژانر وحشته، ولی زیر پوستش درباره فراموشی جمعی، خشونت خانگی، قلدری و حتی تبعیض اجتماعی حرف میزنه… بی سر و صدا، ولی محکم.
راستش رو بخوای، ریتم فیلم یه جاهایی کش میاد… خیلی هم. ولی این کش اومدن بی دلیل نیست؛ قراره کم کم تو رو غرق کنه توی حس درماندگی شخصیت ها. ساختار اپیزودیک مواجهه هر شخصیت با ترس خودش، عمدا تکرارشونده ست تا فرسایش روانی رو منتقل کنه.
واکنش منتقدان دو قطبی بود. خیلی ها بازی ها و جسارت فیلم در پرداخت مفاهیم روانی رو تحسین کردن، ولی بعضی ها هم طولانی بودن و زیاده روی در جلوه های ویژه رو نقطه ضعف دونستن. با این حال، کمتر کسی منکر جاه طلبی فیلم شد.
برای اندی موسکیتی، این فیلم یه جمع بندی شخصی و جاه طلبانه بود. شاید بی نقص نباشه، ولی بدون شک یکی از مهم ترین آثار ترسناک جریان اصلی دهه اخیر توی کارنامه اش حساب میشه.
اگه دنبال یه ترس سطحی نیستی و دوست داری فیلمی ببینی که بعدش یه کم تو ذهنت بمونه، اذیتت کنه، خاطره بسازه… It Chapter Two انتخاب ساده ای نیست، ولی انتخاب درستیه.
این فیلم در ژانر وحشت، درام و فانتزی تاریک ساخته شده و تمرکز ویژه ای روی ترس روانی دارد.
خیر، به دلیل صحنه های خشن و محتوای روانی سنگین، بیشتر برای بزرگسالان توصیه میشود.
اگر از این فیلم خوشت اومده، آثاری مثل Hereditary، Doctor Sleep، The Babadook و The Shining هم میتوانند انتخاب های مناسبی باشند.
به علاقه مندان ژانر وحشت روان شناختی، طرفداران آثار استیون کینگ و کسانی که از روایت های تاریک و شخصیت محور لذت میبرند.
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.