داستان فیلم
در این نبرد پرهیجانِ ذهنها و ارادهها، ریحان، شیاد زیرک، نقشهای برای سرقت الماس میکشد و در عین حال میکوشد راجان، دشمن سادیست خود را فریب دهد.
در این نبرد پرهیجانِ ذهنها و ارادهها، ریحان، شیاد زیرک، نقشهای برای سرقت الماس میکشد و در عین حال میکوشد راجان، دشمن سادیست خود را فریب دهد.
راستش رو بخوای، سینمای بالیوود این روزها داره یه مسیر خیلی عجیب و جذابی رو طی میکنه؛ از اکشنهای تخیلی گرفته تا بازسازی کلاسیکهای قدیمی. حالا فیلم «Jewel Thief: The Heist Begins» محصول سال ۲۰۲۵، دقیقاً همون چیزیه که طرفدارای ژانر پلیسی-معمایی منتظرش بودن! به نظر من، این اثر فقط یه ادای دین ساده به فیلم کلاسیک و افسانهای سال ۱۹۶۷ نیست، بلکه یه بازآفرینی مدرن و پر از تکنولوژیهای روزه که میخواد ذهن مخاطب رو به بازی بگیره. واقعاً دلم میخواد بگم که حضورِ بازیگرایی مثل سیف علیخان و جیدیپ اهلاوات توی این فیلم، یه ترکیبِ انفجاری از تجربه و تکنیک رو به وجود آورده که نمونهاش رو کمتر دیدیم. اگه اشتباه نکنم، کارگردان سعی کرده همون حس تعلیقِ قدیمی رو با ریتمِ تندِ سینمای امروز قاطی کنه تا یه معجونِ سرگرمکننده بسازه… و خب، مگه ما از یه فیلمِ سرقت چی میخوایم جز هیجان؟!
داستان از یه نقشهی فوقالعاده پیچیده برای دزدیدن یه مجموعهی بینظیر از جواهرات سلطنتی شروع میشه. اما قضیه اصلاً به همین سادگیها نیست! ما با یه دزدِ جنتلمن و فوقالعاده باهوش طرف هستیم که همیشه چند قدم از پلیس جلوتره. ولی یه پلیسِ سمج و باهوشتر هم سایه به سایه دنبالشه. تضادِ اصلی داستان جاییه که مرز بین هویتها گم میشه؛ یعنی دقیقاً مثل نسخهی کلاسیک، اینجا هم مدام از خودت میپرسی: «کدومشون دزدِ واقعیه؟!» تعقیب و گریزها از بمبئی شروع میشه و به لوکیشنهای بینالمللی میرسه. در واقع، این فیلم یه بازی موش و گربهی مدرنه که توش هر کسی یه ماسکی به صورت زده و تا لحظهی آخر نمیتونی بفهمی کی داره به کی نارو میزنه… واقعاً هیجانانگیزه، نه؟!
به نظر من، “جواهرات” توی این فیلم فقط یه مشت سنگِ گرونقیمت نیستن؛ اونا نمادی از آرزوهای دفن شده و قدرتهای فاسد هستن که آدمها رو به سمتِ نابودی میکشونن. اگه اشتباه نکنم، آینههایی که توی دکوراسیون و صحنهپردازی فیلم زیاد استفاده شده، نشوندهنده دوگانگیِ شخصیتِ اصلیه. فیلم میخواد بگه هر انسانی یه رویِ پنهان داره که شاید خودش هم ازش خبر نداشته باشه! در واقع، سرقتِ اصلی، دزدیدنِ حقیقت از چشمِ بقیه است، نه فقط برداشتنِ چند تا الماس.
از نظر روانشناسی، شخصیتِ دزد توی این فیلم دچار یه نوع اعتیاد به “آدرنالین” و “تایید شدن” هست. اون نیاز داره که ثابت کنه از سیستم باهوشتره. از طرف دیگه، بُعد اجتماعی فیلم به شکافِ طبقاتی و ولعِ بیپایانِ طبقهی مرفه برای جمعآوری مالِ بیحساب اشاره میکنه. فیلم خیلی زیرپوستی میپرسه: «دزد واقعی کیه؟ اونی که جواهری رو از گاوصندوق برمیداره یا اونی که با خونِ بقیه اون جواهر رو به دست آورده؟!» اینجاست که فیلم از یه اثرِ پاپکورنیِ ساده به یه نقدِ اجتماعی تبدیل میشه.
خیلی از منتقدا معتقدن که سیف علیخان با این فیلم دوباره به اوجِ خودش برگشته و تونسته اون کاریزمایِ سرد و جذابش رو به نمایش بذاره. جیدیپ اهلاوات هم که مثل همیشه با بازیش همه رو جادو کرده. البته یه سری از منتقدهایِ سختگیر میگن که بعضی از پیچشهای داستانی یه کم غیرمنطقی به نظر میرسن، ولی خب، توی یه فیلمِ سرقت (Heist Movie) کی دنبالِ واقعگراییِ مطلقه؟! اکثرِ بازخوردها روی این موضوع تفاهم دارن که کارگردان تونسته یه سرگرمیِ باکلاس و هوشمندانه بسازه که هم به ریشههاش وفاداره و هم حرفِ جدیدی برای گفتن داره.
در نهایت، اگه دلت برای یه معمایِ حسابی و یه سرقتِ باکلاس تنگ شده، «دزد جواهرات: آغاز سرقت» دقیقاً همون چیزیه که باید ببینی. این فیلم با هوشمندی تمام، نوستالژی رو با اکشنِ مدرن گره زده و یه خروجیِ شیک تحویل داده. به نظر من، حتی اگه سینمای هند رو دنبال نمیکنی، این اثر میتونه نظرت رو عوض کنه. آخه مگه میشه یه فیلم هم چشمنواز باشه، هم گوشنواز و هم مغزت رو به چالش بکشه و تو ازش لذت نبری؟! پس معطل نکن و خودت رو برای یه ماجراجوییِ پر از الماس و دروغ آماده کن!
این فیلم در ژانرهای اکشن (Action)، جنایی (Crime) و معمایی (Mystery) ساخته شده و رگههایی از ژانرِ مهیج یا تریلر رو هم در خودش داره.
با توجه به تمهای جنایی و برخی صحنههایِ اکشن، تماشایِ اون برای کودکان توصیه نمیشه و معمولاً درجهبندیِ سنیِ بالای ۱۳ سال (PG-13) رو دریافت میکنه.
اگه از سری فیلمهای «Oceans Eleven»، مجموعه فیلمهای «Dhoom» یا فیلم کلاسیکِ «Jewel Thief 1967» خوشت اومده، حتماً از دیدنِ این فیلم هم لذت میبری.
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.