داستان فیلم
آخرین نفس داستان یک غواص باتجربه اعماق دریا را دنبال میکند که با نیروهای خروشان طبیعت مبارزه میکند تا همتیمی خود را که در صدها فوتی زیر سطح اقیانوس گرفتار شده، نجات دهد.
آخرین نفس داستان یک غواص باتجربه اعماق دریا را دنبال میکند که با نیروهای خروشان طبیعت مبارزه میکند تا همتیمی خود را که در صدها فوتی زیر سطح اقیانوس گرفتار شده، نجات دهد.
سلام رفیق! تا حالا شده حس کنی نفست بالا نمیآد؟ فیلم «Last Breath» (آخرین نفس) که قراره توی سال ۲۰۲۵ لرزه به تنمون بندازه، دقیقاً همین حس رو بهت میده. راستش رو بخوای، وقتی شنیدم قراره نسخه سینمایی اون مستند معروف رو بسازن، یکم نگران بودم که نکنه خرابش کنن… ولی انگار اشتباه میکردم! به نظر من، این فیلم یه تجربهی کلاستروفوبیک (ترس از محیط بسته) تمامعیاره که مجبورت میکنه قدر هر دم و بازدمت رو بدونی. واقعاً دلم میخواد بگم که حضور بازیگرای خفنی مثل “وودی هارلسون” و “سیمو لیو” سطح کار رو خیلی برده بالا. فیلمی که نه با هیولا، بلکه با واقعیترین ترس بشر یعنی “تموم شدن اکسیژن” بازی میکنه. مگه چیزی ترسناکتر از این هم داریم؟
داستان فیلم بر اساس یه اتفاق واقعی و به شدت پشمریزون ساخته شده! ماجرا دربارهی یه غواص تجاریه که توی اعماق دریای شمال مشغول کاره، اما یهو بر اثر یه حادثه، کابلهای متصل به کشتی قطع میشن. حالا فکرش رو بکن… اون پایین، توی تاریکی مطلق، وسط سرمای استخوانسوز و با اکسیژنی که فقط برای چند دقیقه باقی مونده، گیر افتاده. و خب، رفقاش اون بالا دارن با زمان مسابقه میدن تا قبل از اینکه ریهاش از کار بیفته، پیداش کنن. آخه مگه میشه توی اون فشار وحشتناک آب زنده موند؟ این فیلم نشون میده که گاهی اوقات، معجزه دقیقاً همونجایی اتفاق میافته که هیچ امیدی نیست.
توی این فیلم، اقیانوس فقط یه لوکیشن نیست؛ اقیانوس خودِ سرنوشته. بیرحم، ساکت و غیرقابل پیشبینی. اون کابلهای قطع شده هم انگار نمادی از پیوندهای ما با زندگی هستن که ممکنه با یه تکون ساده پاره بشن. اگه اشتباه نکنم، کارگردان خواسته بگه که ما چقدر به “نخ” وصل هستیم و چقدر راحت ممکنه توی تنهایی مطلق رها بشیم. تاریکیِ ته دریا هم انگار همون ناخودآگاهِ ترسناکِ ماست که فقط توی شرایط بحرانی باهاش روبرو میشیم.
از نظر روانشناسی، فیلم روی مفهوم “پذیرش مرگ” مانور میده. وقتی غواص متوجه میشه دیگه کاری از دستش برنمیآد، اون آرامشِ عجیب و غریبی که سراغش میآد واقعاً تکاندهندهست. از طرف دیگه، بُعد اجتماعی فیلم هم به فداکاری و رفاقتهای کاری اشاره داره؛ آدمهایی که جونشون رو برای نجات همتیمیشون به خطر میاندازن، حتی وقتی همه شواهد میگه اون طرف دیگه مرده…
بیشتر منتقدا معتقدن که الکس پارکینسون تونسته یه بازسازی آبرومند و هیجانانگیز از داستان کریس لمونز (غواص واقعی) بسازه. خیلیا بازی “فین کول” رو ستایش کردن و میگن اون اضطراب رو به قدری خوب بازی کرده که دلت میخواد براش کپسول اکسیژن بفرستی! البته بعضیها هم میگن فیلم کمی هالیوودی شده و پیازداغش رو زیاد کردن، ولی خب… برای یه فیلم درام و مهیج، این چیزا طبیعیه. در کل، امتیازهای اولیه نشون میده که با یه اثرِ استخواندار طرفیم.
آخرِ سر باید بگم که اگر دنبال یه فیلم هستی که هیجانش واقعی باشه و نفست رو بند بیاره، «Last Breath» دقیقاً همون چیزیه که نباید از دستش بدی. این فیلم یادآوری میکنه که حتی وقتی فقط ۳۰ ثانیه وقت داری، هنوز میتونی بجنگی. به نظر من، این اثر میتونه یکی از غافلگیریهای سال ۲۰۲۵ باشه. پس حتماً بذارش توی لیست تماشات! راستش رو بخوای، من که بعد دیدن تریلرش هم حس کردم اتاق داره دور سرم میچرخه… تو چی؟ فکر میکنی طاقت بیاری زیر اون همه فشار آب؟
این فیلم ترکیبی از ژانرهای درام (Drama)، مهیج (Thriller) و بقا (Survival) هست.
به خاطر استرس بسیار بالا و حس خفگی، تماشای اون برای بچههای کوچک یا کسانی که فوبیای محیطهای بسته دارن، پیشنهاد نمیشه.
اگه از فیلمهایی مثل «Gravity»، «127 Hours» یا فیلم «The Deep» خوشت اومده، از این هم لذت میبری.
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.