لوون کید یک حرفه نظامی تزئین شده را در عملیات سیاه پشت سر گذاشت تا زندگی ساده ای را در کار ساخت و ساز داشته باشد. اما وقتی دختر رئیسش که برای او مانند خانواده است توسط قاچاقچیان انسان دستگیر می شود، جستجوی او برای بازگرداندن او به خانه دنیایی از فساد را آشکار می کند که بسیار بزرگتر از آن چیزی است که او تصور می کرد.
راستش رو بخوای، وقتی برای اولین بار اسم فیلم «A Working Man» رو شنیدم، فکر کردم با یه مستند خستهکننده طرفم، اما رفیق… اشتباه میکردم! این فیلم که توی سال ۲۰۲۵ غوغا به پا کرده، اصلاً اون چیزی نیست که فکرش رو میکنی. به نظر من، این اثر یه نامه عاشقانه و در عین حال تلخ به تموم آدمهایی هست که زیر بار مسئولیتهای زندگی دارن له میشن ولی هنوز لبخند میزنن. واقعاً دلم میخواد بگم که کارگردان با یه ظرافت خاصی، دست گذاشته روی رگ خواب طبقه کارگر و چالشهایی که شاید هیچوقت توی اخبار نبینی. درسته که تم فیلم اجتماعیه، ولی آخه جذابیتش به قدری بالاست که حس میکنی داری یه درام جنایی پرکشش رو دنبال میکنی. اگه دنبال یه فیلم میگردی که روحت رو لمس کنه و بعد از تموم شدنش یقه ذهنت رو بچسبه، این همون انتخابیه که نباید از دستش بدی!
داستان درباره مردی به اسم «ایلای» هست که توی یه کارخونه قدیمی که داره نفسهای آخرش رو میکشه، کار میکنه. ایلای از اون آدمهاییه که سرش به کار خودشه، اما وقتی کارخونه به مرز ورشکستگی میرسه و همکارهاش دونهدونه اخراج میشن، یه چیزی توی وجودش بیدار میشه. ولی خب، قضیه فقط نون شب نیست! اگه اشتباه نکنم، یه راز قدیمی توی قلب اون کارخونه دفن شده که با زندگی شخصی ایلای گره خورده. حالا او باید بین سکوت و امنیت، یا ایستادگی و خطر کردن، یکی رو انتخاب کنه. درسته که مسیرش پر از سنگلاخه، ولی آخه مگه یه آدم چقدر میتونه جلوی بیعدالتی سکوت کنه؟ فیلم قشنگ ما رو میبره وسط یه بنبست اخلاقی که بیرون اومدن ازش، جگر میخواد…
به نظر من، اون صدای مدامِ چرخدندههای کارخونه توی پسزمینه، نماد تیکتاک ساعت زندگیه که داره تموم میشه. واقعاً دلم میخواد بگم که «کارخونه» توی این فیلم، استعارهای از خودِ جامعهست؛ یه سیستم بزرگ که اگه یه قطعهاش خراب بشه، کلش به هم میریزه ولی سیستم همیشه سعی میکنه اون قطعه رو جایگزین کنه نه تعمیر! آخه اگه دقت کنی، رنگهای سرد و خاکستری که توی صحنهها استفاده شده، قشنگ اون حس ناامیدی و یکنواختیِ زندگیِ کارگری رو فریاد میزنه.
از نظر روانشناسی، فیلم «A Working Man» به موضوع «فرسودگی شغلی» و «بحران معنا» میپردازه. اینکه وقتی کاری که تمام عمرت رو پاش گذاشتی ازت گرفته میشه، دیگه کی هستی؟ از بعد اجتماعی هم، فیلم یه بیانیهٔ محکم علیه کاپیتالیسم یا همون نظام سرمایهداریه. در واقع، این اثر نشون میده که چطور روابط انسانی زیر چرخدندههای سودآوری له میشن. حس تنهایی ایلای در عین حضور در بین جمعیت، بازتابی از انزوای انسان مدرنه…
خیلی از منتقدها این فیلم رو با آثار کن لوچ یا برادران داردن مقایسه کردن. خیلیا میگن بازیگر نقش اول (اگه اشتباه نکنم پیتر گرتی یا کسی در اون سطح) شانس بالایی برای بردن جوایز پایان سال داره. درسته که بعضیها معتقدن پایانبندی فیلم کمی تلخه، ولی به نظر من، این تلخی لازم بود تا حقیقت ماجرا لوث نشه. منتقدای نیویورک تایمز هم اونو یه «شاهکارِ بیادعا» نامیدن که به جای شعار دادن، فقط روایت میکنه.
خلاصه بگم رفیق، «A Working Man 2025» از اون فیلمهاییه که آدم رو بزرگ میکنه. دیدنش شاید کمی دردناک باشه، ولی این دردیه که بیدارت میکنه. به نظر من، این فیلم یه احترامِ نظامیه به تموم دستهای پینهبسته. اگه میخوای یه سینمای واقعی و دغدغهمند ببینی، حتماً یه وقت براش بذار. پشیمون نمیشی، قول میدم! شاید بعد از این فیلم، وقتی صبح داری میری سر کار، یه جور دیگه به اطرافت نگاه کنی…
این فیلم در ژانر **درام اجتماعی** ساخته شده که رگههایی از **معمایی** و روانشناختی رو هم توی دلش داره.
راستش رو بخوای، نه. به خاطر فضای سنگین و جدی، تماشای اون به کودکان توصیه نمیشه، اما برای بزرگسالان و نوجوانهای دغدغهمند عالیه.
اگه از فیلمهایی مثل **I, Daniel Blake** یا **The Florida Project** خوشتون اومده، قطعاً با این یکی هم ارتباط برقرار میکنید.
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.