داستان فیلم
یک قاتل بین یک رویای کابوس وار و واقعیت خود در یک سازمان مخفی زیرزمینی چشمک می زند. وقتی آخرین ماموریت او شامل کشتن یک مادر غمگین می شود، متوجه می شود که هدفش از آنچه که فکر می کند به خانه نزدیک تر است.
یک قاتل بین یک رویای کابوس وار و واقعیت خود در یک سازمان مخفی زیرزمینی چشمک می زند. وقتی آخرین ماموریت او شامل کشتن یک مادر غمگین می شود، متوجه می شود که هدفش از آنچه که فکر می کند به خانه نزدیک تر است.
رفیق، تا حالا شده حس کنی توی یه چرخهیِ بیانتها گیر افتادی که هیچیش یادت نمیاد، ولی تهِ دلت میدونی یه جایِ کار بدجوری میلنگه؟ فیلم «اکو ۸» (Echo 8 2024) دقیقاً همون حسِ گیجی و منگیه که تبدیل شده به یه اکشن-تخیلیِ مستقل و جمعوجور. راستش رو بخوای، وقتی فهمیدم این فیلم اولین اثرِ بلندِ سینماییِ استرالیا در سبکِ تریلرِ روانشناختی با تمِ رزمی هست که توسطِ یه زنِ فیلمساز ساخته شده، حسابی کنجکاو شدم. واقعاً دلم میخواد بگم که ماریا تران (Maria Tran) با این فیلمش ثابت کرد که برای ساختن یه دنیایِ دیستوپیایی و مرموز، همیشه نیاز به بودجههایِ میلیاردیِ هالیوود نیست؛ گاهی فقط یه ذهنِ خلاق و چند تا مشتولگدِ حسابی لازمه! به نظر من، این فیلم یه جورایی مثلِ یه پازلِ ناتمومه که خودت باید تیکههاش رو کنار هم بچینی و خب، مگه لذتی بالاتر از این هم داریم که فیلم با شعورِ مخاطب بازی کنه؟ اگه اشتباه نکنم، این فیلم قراره راه رو برایِ سینمایِ مستقلِ اکشن خیلی بازتر کنه… خلاصه که اگه دنبالِ یه کارِ متفاوت و غیرهالیوودی میگردی، «اکو ۸» منتظرته تا ذهنت رو به چالش بکشه!
داستان فیلم دورِ محورِ زنی میچرخه که هیچی از گذشتهاش یادت نیست و فقط با نامِ کدِ «اکو ۸» شناخته میشه. اون توی یه تاسیساتِ مخفی و زیرزمینی بیدار میشه و تنها چیزی که میدونه اینه که باید دستورات رو اجرا کنه. اما آخه مگه میشه آدم مثلِ یه ربات فقط دستور بگیره و نپرسه “من کیام؟”. اکو ۸ متوجه میشه که بخشی از یه آزمایشِ پیچیده و خطرناکه که مرزِ بینِ واقعیت و توهم رو از بین برده. درسته که اون یه مبارزِ فوقالعادهست، ولی بزرگترین دشمنش مشتزنهایِ روبروش نیستن، بلکه خاطراتیه که مثلِ سایه تعقیبش میکنن و اجازه نمیدن بفهمه حقیقت چیه. اون تویِ مسیرِ فرار و پیدا کردنِ خودش، با آدمهایی روبرو میشه که انگار هر کدوم بخشی از حافظهیِ گمشدهاش رو دارن. ولی خب، کی راست میگه؟ کی داره بازیاش میده؟ فیلم جوری پیش میره که هر لحظه حس میکنی زمین زیرِ پات داره سفتتر میشه و حقیقت دورتر… واقعاً دلم میخواد بگم که سکانسهایِ رزمیاش لابلای این همه ابهام، مثلِ یه تنفسِ عمیق عمل میکنه!
به نظر من، اون محیطهایِ سرد و صنعتیِ فیلم نمادی از انجمادِ فکری و روانیِ شخصیتِ اصلیه. راستش رو بخوای، لباسها و رنگبندیِ صحنه همهاش داره داد میزنه که این آدمها توی یه زندانِ خودساخته گیر افتادن. اگه اشتباه نکنم، کارگردان خواسته بگه که “فراموشی” خودش یه جور پیلهست؛ پیلهای که اکو ۸ باید با درد و خون ازش بیرون بیاد تا تبدیل به پروانه (یا همون خودِ واقعیاش) بشه. واقعاً دلم میخواد بگم که استفاده از هنرهای رزمی توی این فیلم فقط برایِ جلبِ توجه نیست، بلکه نمادی از مبارزهیِ درونی برایِ کنترلِ دوباره رویِ بدنیه که توسطِ دیگران تسخیر شده… عمیق نیست؟! فیلم جوری طراحی شده که انگار داری تویِ لایههایِ مغزِ یه آدمِ ترومازده قدم میزنی.
از لحاظ روانشناسی، فیلم رویِ مبحثِ “گسستِ شخصیت” دست میذاره. اکو ۸ مدام با ورژنهایِ مختلفی از خودش درگیره. از بعدِ اجتماعی هم، فیلم «Echo 8» میتونه نقدی باشه به بهرهکشی از زنان و استفاده از اونا به عنوانِ ماشینهایِ جنگی یا ابزارهایِ تبلیغاتی. آخه مگه چقدر میشه یه انسان رو تحتِ فشار گذاشت قبل از اینکه سیستمش از کار بیفته؟ این فیلم نشون میده که غریزهیِ بقا و حسِ جستجوگری، قویتر از هر نوع شستشویِ مغزیه.
منتقدایِ سینمایِ مستقل استرالیا حسابی از جسارتِ فیلم تعریف کردن. خیلیا میگن که «Echo 8» با اینکه بودجهیِ عجیبی نداشته، ولی تویِ خلقِ اتمسفر از خیلی از فیلمهایِ جریانِ اصلی موفقتر بوده. درسته که بعضیا نقد کردن که شاید فیلمنامه تویِ بخشهایِ میانی یکم کند میشه یا ابهاماتش زیادی زیاد میشه، ولی به نظر من، این دقیقاً همون چیزیه که یه تریلرِ روانشناختی لازم داره. اگه اشتباه نکنم، “فیلم اینک” نوشته بود که ماریا تران با این اثر، امضایِ خودش رو تویِ سینمایِ اکشن ثبت کرد. واقعاً دلم میخواد بگم که اگه به سینمایِ تجربی علاقه داری، این فیلم یه تجربهیِ تازه و متفاوت برات خواهد بود.
خلاصه بگم رفیق، «Echo 8 2024» فیلمی نیست که بعد از دیدنش بلافاصله فراموشش کنی. این فیلم یه تلاشِ محترمانه و هنرمندانه برایِ تعریف کردنِ یه داستانِ تکراری (فراموشی) با یه زبانِ جدیده. واقعاً دلم میخواد بگم که اگه به مبارزاتِ تمیز و قصههایِ لایهلایه علاقه داری، یه شانس به این فیلمِ مستقل بده. به نظر من، زیباییِ سینما به همین تجربههایِ کوچک ولی عمیقه که دور از هیاهویِ مارول و دیسی ساخته میشن. موافقی که گاهی اوقات مشتها بلندتر از کلمات حرف میزنن؟ پس بشین پایِ اکو ۸ و بذار این پژواکِ عجیب ذهنت رو درگیر کنه. اگه اشتباه نکنم، بعد از دیدنش تا چند وقت به هر صدایی که تکرار میشه شک میکنی!
این فیلم ترکیبی از ژانرهای اکشن (Action)، علمی-تخیلی (Sci-Fi) و تریلر روانشناختی (Psychological Thriller) است.
خیر، به دلیلِ وجودِ صحنههایِ خشونتآمیز و تمهایِ سنگینِ روانی، تماشایِ اون برایِ کودکان مناسب نیست و درجهبندیِ سنیِ بزرگسال رو داره.
اگه از فیلمهایی مثل «Lucy»، «Hanna» یا سریِ «Bourne» خوشت میاد، حتماً از دیدنِ این ورژنِ مستقل و هنری هم لذت میبری.
میخوای بدونی ماریا تران چطوری از دنیایِ بدلکاری به کارگردانی رسید یا دوست داری لیستِ بهترین اکشنهایِ مستقلِ امسال رو برات بفرستم؟
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.