پس از یک حادثه نزدیک به مرگ در اثر غرق شدن، خانوادهی یک پسر جوان با وحشت درمییابند که او توسط یک شیطان افسانهای از اعماق دریاچه تسخیر شده است. در حالیکه خانواده با تمام توان برای نجات روح پسرشان با زمان رقابت میکنند، هیولای شیطانی درون کودک شروع به از هم پاشیدن خانواده میکند و در تلاش است هر کسی را که سر راهش قرار گیرد نابود سازد.
آخه راستش رو بخوای… «Bloat 2025» یکی از همون فیلمای ترسناکِ متفاوتِ سال ۲۰۲۵ه که هم داستانش سادهس ولی هم اون لایههای زیرین عجیب و غریبی داره که مغزتو قلقلک میده!!! در ظاهر یه خانوادهٔ معمولیه که میرن تعطیلات تو ژاپن، ولی بعد از اینکه پسر کوچیکشون توی یه دریاچه نزدیکه غرق شدن، ناگهان همه چی میشه کابوسِ ترسناک! این فیلم در سبک «هارر» و «تریلر هیجانی» ساخته شده و از اون جنس فیلماییه که از تجربهٔ دیدن موبایل، تماس تصویری و دسترسیهای دیجیتال برای ایجاد ترس استفاده میکنه… (در واقع، یه «found footage» مدرن که توسط کامپیوترها و تماسهای تصویری روایت میشه!).
و خب… خلاصه اینکه، هانا با دو تا پسرش برای یه سفر خانوادگی میرن ژاپن تا کمی از غم و اندوه گذشته دور بشن، ولی وقتی کوچیکه توی یه دریاچه غرق میشه و نجات پیدا میکنه، رفتارهای عجیب و خشنی از خودش نشون میده. بعد از اون، خانواده کمکم متوجه میشه که یه نیروی فراطبیعی – یه روح یا دیو افسانهای ژاپنی – تو وجود پسر نفوذ کرده و قراره همه چیز رو خراب کنه!!! در حالی که پدر تلاش میکنه از طریق ویدیوها و تماس تصویری حقیقت ماجرا رو بفهمه، خانواده درگیر گرههای تاریکتری میشه…
به نظر من بخش اعظم ترس و وحشت فیلم از تضاد بین «واقعیت دیجیتال» و «افسانههای باستانی» میاد. یعنی ما از همون اول با تصاویر موبایل، تماس تصویری، صفحهٔ کامپیوتر و پیامها روبرو میشیم و همزمان یه موجودِ افسانهای ژاپنی وارد داستانِ مدرن میشه… این ترکیب باعث میشه هرچی بیشتر فکر میکنی، بیشتر میگی «آیا واقعاً این یه ترسِ واقعیس یا فقط ذهنیت ما از تکنولوژیه که داره بهمون استرس میده؟!»
آخه، این فیلم فقط ترسِ سطحی نمیسازه… بلکه با نمایشِ فشار روانیِ پدر و مادر که باید اشتباهات گذشته رو هم بپذیرن، یه حسِ سنگینِ روانشناختی هم وارد داستان میشه. موضوع مراقبت، اعتماد به نفس والدین توی بحران، و اینکه چقدر تکنولوژی میتونه هم کمک کنه و هم خراب کنه، همه لابهلای روایت پخش شده…
و خب راستش، ریتمش یه جوریه که بعضی قسمتها آرومه، بعضی وقتا گرهها تند باز میشه… انگار سازندهها میخواستن حالت «بیقراریِ ذهنی» رو تو تماشاگر هم القا کنن، و خب تا حدی هم موفق بودن!!!
منتقدا در مورد «Bloat» نظرات دوپاره دارن! بعضیا میگن این فیلم خلاقانه س چون از افسانه ی ژاپنی استفاده میکنه و تلاش میکنه روایت مدرنی بسازه، ولی بعضیا نقد میکنن که بعضی بخشها بیش از حد تکراری یا سطحی هستن و نتونسته اون حسِ وحشتِ عمیقِ مورد انتظار رو بسازه… در کل میانگین نظرات یه جور میشه گفت «میان خوب تا متوسط»!!!
به نظر من، این اثر برای پابلو آبسنتو یه شروعِ جسورانه تو سبک هاررِ Screenlife بود… هرچند تجربهٔ اولشه، ولی نشون میده که میتونه با روایتهای مدرن و تلفیقی از فرهنگهای مختلف بازی کنه!!!
راستش رو بخوای، «Bloat 2025» یه تجربهٔ متفاوت از هارره که بعضیا رو میترسونه و بعضیا رو سردرگم… ولی قطعاً ارزش تجربه کردن داره، مخصوصاً اگه به اون ترکیب عجیبِ تکنولوژی و افسانهٔ باستانی علاقهمندی!!!
این فیلم در ژانرهای هارر و تریلر هیجانی قرار میگیره، با ترکیبِ روایت دیجیتال و افسانههای ژاپنی!!!
نه… به خاطر ترس، خشونت و موضوعات روانی، مناسب بزرگسالانه و بالای ۱۷ سال توصیه میشه!!!
اگه بخوای مقایسه کنی، فضای «Bloat 2025» یادآورِ فیلمهایی مثل «ترسناک دیجیتال Unfriended»، «جستجو Searching» و حتی «حلقهٔ ژاپنی Ringu» هست… مخصوصا اون حسِ وحشتِ دیجیتالی و افسانهای!!
این فیلم رو به اونایی پیشنهاد میکنم که عاشقِ هاررِ مدرن، روایت دیجیتال و افسانههای ترسناکِ ژاپنی هستن!!!
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.