داستان فیلم
یک گروهان از نیروهای ویژه نیروی دریایی آمریکا (Navy SEALs) مأموریتی خطرناک را در رمادی عراق آغاز میکنند؛ هرجومرج و برادری در میدان جنگ از خلال خاطرات آنها از این واقعه بازگو میشود.
یک گروهان از نیروهای ویژه نیروی دریایی آمریکا (Navy SEALs) مأموریتی خطرناک را در رمادی عراق آغاز میکنند؛ هرجومرج و برادری در میدان جنگ از خلال خاطرات آنها از این واقعه بازگو میشود.
آخه راستش رو بخوای… «Warfare 2025» یکی از متفاوتترین آثارِ جنگیه که این چند ساله دیدم! درسته که ژانرش جنگیه، ولی نه اون جنگِ کلیشهایِ پر از انفجار و شعارِ قهرمانی، بلکه یه نگاهِ نزدیک، خشن و واقعگرایانهست به تجربهٔ واقعیِ سربازانی که وسطِ عراق گیر افتادن و باید برایِ زنده موندن بجنگن. این اثر رو مشترکا الکس گارلند و ری مندوزا کارگردانی کردن — کسی که خودش هم تجربهٔ واقعیِ نیرویِ ویژهٔ دریایی رو داشته — و همین باعث شده که «Warfare» بیشتر از یه فیلمِ اکشنِ ساده، شبیهِ تجربهٔ مستنده… ولی در قالبِ سینمایی!
و خب… داستان از یه ماموریتِ نظامیِ ۲۰۰۶ شروع میشه، وقتی یه جوخهٔ نیروی ویژهٔ دریاییِ آمریکا (نیروی سیل) تو رمادی عراق گیر میفته و زیرِ آتشِ دشمن قرار میگیره. فیلم از همون جایی روایت میشه که مأموریت بهطرزِ وحشتناکی اشتباه میشه و سربازا باید بینِ زندگی و مرگ یه سری تصمیمهایِ سخت بگیرن، بدونِ اینکه بدونن فردا زنده میمونن یا نه… روایتِ «Warfare» در لحظهبهلحظهس و انگار خودت وسطِ صحنهای از جنگی که اساسا هیچجور نمایشی نیست، قرار داری!
آخه به نظر من «Warfare» دستِ کم نمادگراییِ خیلی قویه؛ نه فقط دربارهٔ خشونت یا نبرد، بلکه دربارهٔ پایداریِ انسانها، ارزشِ زندگی و معنایِ برادری تو سختترین لحظهها. فیلم از هیچ موسیقیِ دراماتیک و اغراقآمیزی استفاده نمیکنه چون میخواد تو حسِ تنشِ بیوقفهٔ واقعیت بمونه — همونطور که یک سرباز واقعا تجربهش میکنه.
و خب… فیلم میره اونورِ فقط شلیک و انفجار؛ سربازا رو میبینی که چطور با خستگی، ترسِ بقا، و اضطرابِ لحظهبهلحظه دستوپنجه نرم میکنن. این یعنی «Warfare» بیش از اونکه یه اکشنِ صرف باشه، یه بررسیِ روانیِ بحرانِ شدیدِ انسانیه.
راستش رو بخوای، ریتمِ «Warfare» نه آرومه و نه پرتابِ هیجانِ بیوقفه… بلکه مثلِ یه رگبارِ فاصلهدار عمل میکنه؛ گاهی سکوت، گاهی انفجار، گاهی انتظارِ کشنده، همش تو هم قاطیان و تو رو اونقدر درگیر میکنن که وقتی فیلم تموم میشه، انگار یه روز کامل از جنگ رو از سر گذروندی.
منتقدا هم کلی از «Warfare» تعریف کردن؛ اونها میگن فیلم با نگاهی بیرحمانه و دقیق به جنگ، و نقدِ لطیفِ ستایشِ بیچونوچرای نبرد، تونسته یکی از بهترین آثارِ جنگیِ چند سالِ اخیر رو بسازه. بعضیا گفتن که ساختارش ساده و بدونِ پیچشایِ رواییه، ولی همین سادگیه که بهش حسِ واقعی داده و تماشاچی رو به نقطهٔ اوجِ احساسی میرسونه.
به نظر من «Warfare» یکی از جسورانهترین تجربههایِ الکس گارلند تو ژانرِ جنگیه — چون اون و همکارش ری مندوزا تونستن یه داستانِ واقعی و خشونتآمیز رو بدونِ هیچگونه «لوکسِ نمایشی» بازسازی کنن و مخاطب رو با خودش تا تهِ میدانِ نبرد ببرن؛ چیزی که تو سینمایِ جنگی امروز کمیابه.
در کل «Warfare 2025» یه تجربهٔ شدید، واقعی و تأثیرگذاره — اگهچه ممکنه برای هرکسی راحت نباشه، ولی برای طرفدارایِ آثارِ جنگیِ متفاوت که دنبالِ حسِ واقعیِ میدانِ نبرد و تنشِ لحظهبهلحظه هستن، این فیلم یکی از بهترین انتخابهاست.
این فیلم در ژانرهای جنگی، درام و اکشن ساخته شده که تمرکزِ اصلیش رویِ روایتِ واقعگرایانه و بدونِ اغراقِ یک مأموریتِ ارتشیِ حقیقیه.
نه، چون خشونتِ جنگی، صحنههایِ شدید و موضوعاتِ سنگین داره و برایِ بزرگسالان و طرفدارایِ جدیِ ژانرِ جنگیِه.
اگه از این فیلم خوشت اومد، احتمالاً از آثارِ مثل «نجات سرباز رایان»، «بلک هاوک داون» و «۱۳ ساعت» هم خوشت میاد چون همهشون همون حسِ خشنِ واقعگراییِ میدانِ نبرد و اتحادِ انسانها تو لحظههایِ دشوار رو منتقل میکنن.
تماشای این فیلم به اونایی پیشنهاد میشه که عاشقِ داستانهایِ واقعگرایانهٔ جنگی، تجربههایِ بشریِ شدید و روایتهایِ بدونِ سانسور هستن — فیلمی که تلاش میکنه حقیقتِ میدانِ نبرد رو به مخاطب نشون بده.
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.