داستان فیلم
یک زن جوان باردار متوجه میشود که دوستپسر به ظاهر بینقصش ممکن است یک راهرونده در خواب خطرناک باشد، زمانی که از ناپدید شدنهای مرموز و قتلهای رخداده در منطقه باخبر میشود.
یک زن جوان باردار متوجه میشود که دوستپسر به ظاهر بینقصش ممکن است یک راهرونده در خواب خطرناک باشد، زمانی که از ناپدید شدنهای مرموز و قتلهای رخداده در منطقه باخبر میشود.
راستش رو بخوای، تا حالا شده شب بیدار بشی و حس کنی اونی که بغل دستت خوابیده، اون آدم همیشگی نیست؟ فیلم «The Nightman 2023» دقیقاً دست میذاره روی همین ترسِ ریشهدار و لعنتی! و خب، اگه فکر کردی با یه فیلمِ اسلشرِ معمولی که توش یه نفر با ماسک دنبال بقیه میدوه طرفی، باید بگم که سخت در اشتباهی. به نظر من، این فیلم بیشتر شبیه یه خوره میمونه که آرومآروم میافته به جونِ مغزت. واقعاً دلم میخواد بگم که کارگردانِ فیلم، ملانی دلو، با یه ظرافتِ زنانه و البته بیرحمانه، تونسته فضایِ خفقانآورِ یه رابطه رو به تصویر بکشه. اگه اشتباه نکنم، این فیلم از اون آثاریه که توی هیاهوی بلاکباسترها گم شده، ولی برای یه خوره فیلم که دنبالِ اتمسفر و تعلیقه، یه لقمهی چرب و نرمه… مگه نه؟!
داستان درباره الکس (Alex) هست؛ یه دخترِ جوون که با دوستپسرش، دیمین، میره به یه روستای دورافتاده و مهآلود توی ایرلند تا توی خونهی مادریِ دیمین زندگی کنن. همه چی اولش خیلی رمانتیک و رویایی به نظر میرسه، ولی… آخه مگه میشه توی یه فیلمِ تریلر همه چی خوب بمونه؟! الکس خیلی زود میفهمه که دیمین یه عادتِ شبانهی وحشتناک داره: خوابگردی! ولی این یه خوابگردیِ ساده نیست. دیمین توی شب تبدیل میشه به یه موجودِ دیگه، یه “مردِ شب” که انگار هیچ بویی از احساس نبرده. الکس گیر افتاده بینِ عشقی که به دیمینِ روز داره و وحشتی که از دیمینِ شب توی وجودش ریشه کرده. درسته که فضا خیلی آروم پیش میره، ولی هر لحظه منتظری که یه اتفاقِ فاجعهبار بیفته!
به نظر من، اون خونهی قدیمی و مهآلود ایرلندی، نمادی از گذشتهی تاریک و پنهانِ دیمینه که الکس هیچجوره نمیتونه ازش فرار کنه. “نایتمن” یا همون مردِ شب، میتونه استعارهای از اعتیاد، تروماهای کودکی یا حتی جنبههای پنهانِ مردانگیِ سمی باشه که فقط توی خلوت و تاریکی خودش رو نشون میده. واقعاً دلم میخواد بگم که فیلم داره میگه ما هیچوقت آدمهای اطرافمون رو “کامل” نمیشناسیم… همیشه یه گوشهی تاریک هست که هیچ نوری بهش نمیرسه!
فیلم از نظر روانشناختی به زیبایی “پارانویا” رو کالبدشکافی میکنه. الکس کمکم داره عقلش رو از دست میده چون مرز بینِ واقعیت و کابوس براش محو شده. از طرفی، فیلم یه نقدِ اجتماعیِ ریز هم به روابطِ ایزوله داره؛ اینکه چطور دور شدن از جامعه و پناه بردن به تنهاییِ دونفره، میتونه آدم رو توی یه قفسِ نامرئی زندانی کنه که کلیدش دستِ کسیه که ازش میترسی.
خیلی از منتقدها از بازیِ “زارا دولین” (Zara Devlin) تعریف کردن و گفتن که تونسته استرسِ خالص رو توی چشماش نشون بده. البته یه سری هم نقد داشتن که چرا ریتم فیلم اینقدر کُنده… ولی خب، به نظر من این کُندی برای ساخته شدنِ اون اتمسفرِ مسموم لازم بوده. منتقدانِ راتن تومیتوز هم بهش امتیازِ متوسط رو به بالایی دادن و بیشتر روی “کارگردانیِ خوشساخت” و “فیلمبرداریِ خیرهکننده” تأکید کردن.
در کل، اگه دنبالِ یه فیلم هستی که بعدش با ترس به سقف نگاه کنی و از صدایِ تکون خوردنِ پتو زهرهترک بشی، «The Nightman» گزینهی خوبیه. این فیلم به ما ثابت میکنه که بزرگترین هیولاها نه زیرِ تخت، بلکه دقیقاً روی تخت و توی فکرِ آدمهایی هستن که فکر میکنیم میشناسیمشون. درسته که شاید برای طرفدارهای اکشنِ پرسرعت یکم خستهکننده باشه، ولی برای طرفدارهایِ “روانشناختی” یه تجربهی ناب و موندگاره. اگه وقت کردی، حتماً با چراغهای خاموش ببینش… ولی قول بده بعدش نیای یقهی من رو بگیری که چرا ترسیدی!
این فیلم ترکیبی از ژانرهای درام، تریلرِ روانشناختی (Psychological Thriller) و رگههایی از سینمایِ وحشت (Horror) هست.
اصلاً! به خاطرِ تمهایِ بزرگسالانه، فضایِ سنگینِ روانی و صحنههایِ پرتعلیق، تماشایِ اون برای افراد زیرِ ۱۶ سال توصیه نمیشه.
اگه از فیلمهایی مثل «The Invisible Man»، «It Comes at Night» یا کارهایِ روانشناختیِ مهآلود خوشت میاد، قطعاً از تماشایِ این فیلم هم لذت میبری.
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.