ماکیو کودای، یک نویسنده ۳۵ ساله خجالتی، پس از اینکه والدین آسا تاکومی در یک تصادف رانندگی جان خود را از دست میدهند، سرپرستی او را بر عهده میگیرد. با وجود مشکلات ماکیو در برقراری روابط، او و آسا با یکدیگر زندگی را آغاز کرده و پیوندی عاطفی میانشان شکل میگیرد.
راستش رو بخوای، سال ۲۰۲۴ برای اونایی که عشقِ فیلمهای علمی-تخیلی و درامهای عمیق هستن، یه هدیه خاص داشت و اون چیزی نیست جز «Worlds Apart». به نظر من، این فیلم از اوناست که وقتی تیتراژ آخرش میاد بالا، هنوز داری با خودت کلنجار میری که چی شد؟! واقعاً دلم میخواد بگم که اگه دنبال یه اثر هستی که هم مغزت رو به چالش بکشه و هم قلبت رو به درد بیاره، این همون گزینهست. آخه میدونی، داستانش جوری لایه لایهست که آدم رو یادِ پیاز میندازه؛ هر چی بیشتر پیش میری، بیشتر اشکت رو درمیاره و لایههای جدیدی از شخصیتها رو برات رو میکنه. اگه اشتباه نکنم، کارگردانش سعی کرده یه جورایی تنهاییِ آدمِ مدرن رو توی قابِ یه دنیایِ موازی نشون بده. و خب، نتیجهاش شده یه اثر که هم چشمنوازه و هم به شدت غمانگیز… مثلِ لبخند زدن وسطِ یه طوفانِ سهمگین!
داستان دربارهی دو تا آدمِ کاملاً متفاوته که توی دو تا دنیایِ موازی زندگی میکنن؛ ولی یه اتفاقِ عجیبِ کیهانی باعث میشه که مرزِ بینِ این دو دنیا نازک بشه و اونا بتونن با هم ارتباط برقرار کنن. ولی خب، مگه زندگی به همین سادگیه؟! “سارا” که توی یه دنیایِ خاکستری و پر از تکنولوژیِ خشک اسیره، ناگهان با “الکس” آشنا میشه که دنیایِ اون پر از رنگ و طبیعتِ وحشیه، اما در آستانهیِ نابودی قرار داره. اونا از طریقِ یه پورتالِ لرزان با هم حرف میزنن و سعی میکنن راهی برای نجاتِ همدیگه پیدا کنن. ولی مشکل اینجاست که هر چقدر به هم نزدیکتر میشن، دنیایِ خودشون بیشتر از هم میپاشه. یه جورایی باید بینِ “عشق” و “بقا” یکی رو انتخاب کنن… آخه میدونی، قوانینِ فیزیک با کسی شوخی نداره و وقتی دو تا دنیایِ جداگانه بخوان یکی بشن، معمولاً یه جای کار میلنگه!
اگه بخوام یه کم عمیق بشم، باید بگم که اون پورتالِ بینِ دو دنیا، در واقع نمادی از “اینترنت” یا “فضای مجازیِ” خودمونه؛ جایی که ما با آدمهایی از دنیاهایِ متفاوت وصل میشیم ولی هیچوقت نمیتونیم واقعاً لمسشون کنیم. اگه اشتباه نکنم، رنگبندیِ متفاوتِ دو دنیا هم استعارهای از تضادِ بینِ عقل و احساسه. واقعاً دلم میخواد بگم که «Worlds Apart» میخواد بگه ما همهمون توی دنیاهایِ جداگانهیِ ذهنیِ خودنمون زندانی هستیم و فقط عشق میتونه این دیوارها رو بشکنه… البته به شرطی که خودمون رو وسطِ این شکستن فدا نکنیم!
از نگاهِ روانشناسی، فیلم به زیبایی پدیدهیِ “دیگریسازی” رو نقد میکنه. سارا و الکس اولش از هم میترسن چون فکر میکنن دنیایِ اون یکی عجیبه، ولی بعد میفهمن که دردهایِ مشترکی دارن. از بُعدِ اجتماعی هم، فیلم به شکافهایِ عمیقِ جوامعِ امروزی اشاره داره؛ آدمهایی که کنارِ هم زندگی میکنن ولی دنیاهاشون فرسنگها با هم فاصله داره. آخه چطور ممکنه توی یه خونه باشیم ولی «دنیای جداگانه» داشته باشیم؟! این سوالیه که فیلم با یه لحنِ فیلسوفانه از مخاطب میپرسه.
منتقدا یه جورایی غافلگیر شدن! خیلیا میگفتن این فیلم قراره یه کپیِ ضعیف از آثارِ نولان باشه، ولی بعد از اکران فهمیدن که «Worlds Apart» هویتِ مستقلِ خودش رو داره. واقعاً دلم میخواد بگم که بازیِ بازیگرِ نقشِ اول زن فوقالعادهست؛ اون تونسته حسِ تعلیق و دلتنگی رو فقط با نگاهش منتقل کنه. البته بعضیها معتقد بودن که پایانبندیِ فیلم زیادی بازه و مخاطب رو تویِ خلاء رها میکنه، ولی به نظر من، جذابیتِ فیلم به همین ابهامِ زیباشه. آخه مگه زندگیِ واقعی همیشه پایانِ مشخصی داره؟!
در نهایت باید بگم که «Worlds Apart» یه سفرِ بصری و فلسفیِ نابه که نباید از دستش داد. این فیلم بهت یادآوری میکنه که حتی در دورترین نقطهیِ جهان هم که باشی، باز هم ریشههایِ انسانیت به هم وصله. به نظر من، اگه دنبالِ یه کار هستی که تا چند روز ذهنت رو درگیر کنه و باعث بشه به روابطت یه جور دیگه نگاه کنی، حتماً براش وقت بذار. و خب، یادت باشه که دنیاها شاید جدا باشن، ولی قلبها راهِ خودشون رو پیدا میکنن. واقعاً دلم میخواد بگم که ۲۰۲۴ با این فیلم ثابت کرد که هنوز میشه داستانهایِ اورجینال و باکلاس ساخت… پس پاپکورنت رو بردار و آمادهیِ یه سفرِ بینبعدی شو!
این اثر در ژانرهای علمی-تخیلی (Sci-Fi)، درام (Drama) و معمایی (Mystery) طبقهبندی میشه که ترکیبی جذاب رو ساخته.
به دلیلِ لایههایِ پیچیدهیِ داستانی و مفاهیمِ عمیقِ انسانی، تماشایِ اون بیشتر به بزرگسالان و نوجوانانِ بالایِ ۱۵ سال توصیه میشه.
اگه از تماشایِ فیلمهایی مثل «Interstellar»، «Arrival» یا «Coherence» لذت بردید، قطعاً این فیلم هم حسابی جذبتون میکنه.
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.