وقتی اِولین اِلستر ثروت پسرعموی دورافتادهاش را به ارث میبرد، تصور میکند که بالاخره بخت با خانوادهاش یار شده است. اما آنها نمیدانند که همراه با این ثروت، یک نفرین خانوادگی هم به آنها رسیده — و حالا باید هر کاری بکنند تا قربانی بعدی این نفرین نشوند.
راستش رو بخوای، همیشه فیلمهایی که هنر رو با ترس قاطی میکنن یه جور عجیبی به دل من میشینن. فیلم «The Painted» محصول سال ۲۰۲۴، دقیقاً یکی از همین کارهای خاصه که اصلاً نباید از دستش داد. به نظر من، این فیلم یه جورایی شبیه به یه کابوسِ رنگی میمونه؛ از اونایی که وقتی بیدار میشی هنوز حس میکنی یکی داره از توی قابِ عکسِ روی دیوار نگات میکنه! واقعاً دلم میخواد بگم که کارگردان این اثر، با یه بودجهی مستقل ولی یه دیدِ بصریِ فوقالعاده، تونسته اتمسفری خلق کنه که آدم رو یادِ شاهکارهای کلاسیک وحشت میندازه. اگه اشتباه نکنم، این فیلم میخواد بهمون ثابت کنه که هنر همیشه هم لطیف نیست و گاهی اوقات، خلق کردن میتونه به معنایِ واقعیِ کلمه، ویرانکننده باشه… و خب، مگه سینما چیزی غیر از اینه که ما رو با نیمهی تاریکِ خلاقیت روبرو کنه؟!
داستان دربارهی یه نقاشِ جوان و البته یه کم داغونه که برای پیدا کردنِ دوبارهیِ الهامِ هنریش، به یه عمارتِ قدیمی و دورافتاده پناه میبره. اما خب، همهی ما میدونیم که توی اینجور عمارتها هیچوقت خیر و خوشی در انتظار کسی نیست! اونجا با یه بومِ نقاشیِ مرموز روبرو میشه که انگار یه نیرویِ شیطانی و باستانی توش حبس شده. هر چی بیشتر نقاشی میکنه، مرز بینِ دنیایِ واقعی و اون چیزی که روی بوم میکشه، کمرنگتر میشه. آخه مسئله اینجاست که آدمهایِ توی نقاشیهاش، شروع میکنن به زنده شدن! و خب، این موجودات اصلاً قصدِ دوستی ندارن. حالا این هنرمندِ بختبرگشته باید بفهمه چطور قبل از اینکه خودش هم تبدیل به بخشی از این “کلکسیونِ مرگبار” بشه، راهی برای فرار پیدا کنه… یه جورایی بازیِ موش و گربه بینِ رنگ و خون!
به نظر من، بومِ نقاشی توی این فیلم نمادی از “ناخودآگاهِ” زخمیِ انسانِ مدرنه. هر لایه رنگی که روی بوم میشینه، انگار یه لایه از پنهانکاریهایِ شخصیتِ اصلی رو برمیداره. اگه اشتباه نکنم، اون عمارتِ قدیمی هم استعارهای از تاریخچهیِ دردناکِ خانوادهاش هست که حالا مثلِ یه بختک روی زندگیش افتاده. واقعاً دلم میخواد بگم که «The Painted» بیشتر از اینکه یه فیلمِ جامپاسکری باشه، یه اثرِ سمبلیکه که میخواد بگه ما همهمون نقاشِ سرنوشتِ تلخِ خودمون هستیم… البته اگه قلممو رو دستِ شیطان ندیم!
از نگاه روانشناختی، فیلم روی تروماهایِ سرکوب شده دست میذاره. شخصیتِ اصلی برای فرار از واقعیت به هنر پناه برده، ولی هنر هم تبدیل به آینهای میشه که زشتیهایِ درونش رو بهش برمیگردونه. از بعدِ اجتماعی هم، فیلم یهجورایی نقدِ “صنعتِ هنر” و آدمهایی هست که برای شهرت و دیده شدن، حاضرن حتی روحشون رو هم بفروشن. این تنهاییِ مدرن و نیاز به تایید شدن، موتورِ محرکِ همهیِ اتفاقاتِ تلخِ داستانه.
منتقدا یه جورایی غافلگیر شدن! خیلیها میگن که «The Painted» تونسته ژانرِ “وحشتِ هنری” رو دوباره زنده کنه. البته یه سری هم ایراد گرفتن که ریتم فیلم توی اواسطِ کار یه کم کند میشه، ولی راستش رو بخوای، به نظر من این کندی برایِ ساختنِ اون اتمسفرِ سنگین لازم بوده. منتقدِ وبسایتِ مشهورِ سینمایی نوشته که “این فیلم مثلِ فرو رفتنِ یه سوزنِ رنگی توی چشمِ بینندهست؛ هم دردناکه و هم نمیتونی نگاهت رو ازش برداری.” واقعاً بازیِ بازیگرِ نقشِ اول هم خیلی زیرپوستی و تاثیرگذار از کار دراومده.
در نهایت باید بگم که «The Painted» از اون فیلمهاییه که هم ذهنِ بصریت رو سیر میکنه و هم حسابی میترسونتت. اگه دنبالِ یه کارِ متفاوت میگردی که از کلیشههایِ احمقانهیِ فیلمهایِ اسلشرِ امروزی دور باشه، این فیلم بهترین انتخابه. به نظر من، این اثر یادمون میندازه که هنر میتونه یه سلاحِ دو لبه باشه؛ هم نجاتدهنده و هم نابودگر. پس اگه دلِ شیر داری، چراغها رو کم کن و آماده باش که واردِ دنیایِ رنگپریده و خونینِ این نقاشی بشی. واقعاً دلم میخواد بگم که بعد از این فیلم، دیگه هیچوقت به یه تابلوِ نقاشی ساده نگاه نخواهی کرد… مراقبِ سایههایِ توی قاب باش!
این اثر در ژانرهای وحشت (Horror)، تریلرِ روانشناختی (Psychological Thriller) و فانتزیِ تاریک ساخته شده است.
اصلاً! به دلیل وجود صحنههایِ دلهرهآور، خشونتِ بصری و تمهایِ روانشناختیِ سنگین، تماشایِ اون برای افرادِ زیر ۱۸ سال توصیه نمیشه.
اگه از تماشایِ فیلمهایی مثل «Velvet Buzzsaw» یا «Candyman» و حتی «The House that Jack Built» لذت بردید، این فیلم هم همون حال و هوایِ هنری و ترسناک رو براتون تداعی میکنه.
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.