یک دانشجوی ترک تحصیل کرده روانپزشکی از دانشگاه استنفورد به زادگاهش بازمیگردد تا به عنوان هیپنوتراپیست در یک شهر کوچک کنار رودخانه فعالیت کند. هرچقدر که او عمیقتر به روان مردم شهر فرو میرود و به حل مشکلاتشان کمک میکند، سریعاً درگیر یک جنزدگی میشود.
رفیق، تا حالا شده شب توی یه جای ساکت باشی و حس کنی صدای آب داره یه داستانی رو برات تعریف میکنه؟ فیلم «River of Ghosts 2024» دقیقاً همون حسِ مبهم و مورمورکننده رو میکشه روی پرده سینما. راستش رو بخوای، من اولش فکر کردم با یه فیلم ترسناک معمولی طرفم که فقط میخواد با جیغ و داد الکی من رو بترسونه، ولی… واقعاً دلم میخواد بگم که رو دست خوردم! به نظر من، این فیلم بیشتر شبیه یه غرق شدنِ تدریجی توی یه کابوسِ شاعرانه است. کارگردان جوری فضای مهآلود و سنگینِ کنار رودخانه رو ساخته که انگار اکسیژنِ اتاق کم میشه. و خب، مگه میشه یه فیلم معمایی باشه و آدم تا لحظه آخر حدس نزنه که قراره چه بلایی سرِ کاراکترها بیاد؟ واقعاً عجیب و غریبه!
داستان از یه شهر کوچیک و لعنتزده شروع میشه؛ جایی که یه رودخانهی قدیمی و عمیق، انگار رازهای تمام آدمهای اون منطقه رو توی خودش غرق کرده. قصه دربارهی یه محقق یا شاید یه آدمِ کلهشقه که برای پیدا کردنِ حقیقتِ ناپدید شدنِ چند تا آدم، برمیگرده به زادگاهش. ولی مگه به همین سادگیه؟ آخه مردم شهر جوری نگاهش میکنن که انگار خودش هم یه روحه! هر چی بیشتر توی گلولایِ حاشیهی رودخانه جستوجو میکنه، مرز بین واقعیت و توهم براش کمرنگتر میشه. اگه اشتباه نکنم، این رودخانه توی فیلم فقط یه لوکیشن نیست؛ بلکه خودش یه موجودِ زنده و کینهتوزه که اجازه نمیده کسی از چنگالِ خاطراتِ تلخش فرار کنه. یعنی یه جورایی، رودخانه داره از آدمها تقاص میگیره…
به نظر من، “آب” توی این فیلم نمادِ حافظهی جمعیِ یه ملت یا یه خانواده است که سعی کردن گناهانشون رو بشورن و ببرن، ولی نمیدونستن که آب همهچیز رو نگه میداره. ارواحی که توی فیلم میبینیم (یا حس میکنیم)، در واقع استعارهای از پشیمانیهای دفن شده هستن. راستش رو بخوای، اون مِهی که همیشه روی رودخانه رو گرفته، نمادِ جهل و نادانیِ کاراکترها نسبت به کارهای خودشونه. فیلم لایههای عمیقی دربارهی “تقاص” داره که به نظرم خیلی هوشمندانه طراحی شده تا ذهنِ مخاطب رو بعد از تماشای فیلم هم درگیر نگه داره.
از لحاظ روانشناختی، فیلم روی مفهوم “سوگ ناتمام” دست میذاره. شخصیت اصلی جوری با سایهها حرف میزنه که انگار دچار یه نوع اسکیزوفرنیِ عاطفی شده. از بعد اجتماعی هم، «River of Ghosts» به زیبایی نشون میده که چطور یه جامعهی کوچیک میتونه با پنهان کردنِ حقیقت، خودش رو از درون بپوسونه. آخه مگه میشه یه شهر روی خون و دروغ بنا بشه و انتظار آرامش داشت؟ فیلم دقیقاً انگشت میذاره روی همین دملِ چرکیِ پنهانکاریهای اجتماعی.
منتقدای سختگیرِ سینمایِ آرتیستیک خیلی از فیلم تعریف کردن و میگن این یه بازگشتِ شکوهمند به “وحشتِ اتمسفریک” هست. البته یه سری هم نقد کردن که روند فیلم زیادی کُنده و حوصلهی مخاطبِ عامِ اکشنپسند رو سر میبره. ولی خب، مگه همهی فیلمها باید سریع باشن؟ به نظر من، این فیلم برای کسیه که میخواد توی فضا غرق بشه، نه کسی که دنبال جامپاسکرهای الکیه. امتیازهای سایتهای معتبر هم نشون میده که با یه اثرِ باکیفیت و “خاص” طرف هستیم که حرفهای زیادی برای گفتن داره.
در نهایت، باید بگم که «River of Ghosts 2024» از اون فیلمهاییه که باید با حوصله دید. اگه دنبال یه تجربهی بصریِ خیرهکننده و یه داستانِ عمیق و کمی ترسناک میگردی، این فیلم رفیقِ فابریکته! به نظر من، این اثر یادمون میآره که گذشته هیچوقت نمیمیره، بلکه فقط زیرِ آب منتظر میمونه تا یه روز دوباره بیاد بالا. واقعاً دلم میخواد بگم که بعد از دیدنش، نگاهت به هر چی آب و رودخانهست عوض میشه… مواظب باش توی رویاهات غرق نشی! حالا نظرت چیه؟ پایه هستی امشب این فیلم رو ببینی یا میترسی خوابِ آب ببینی؟
این فیلم ترکیبی از درام، معمایی (Mystery) و وحشتِ ماوراءالطبیعه (Supernatural Horror) با تمِ روانشناختی است.
خیر؛ به دلیل فضای سنگین، تمهای بزرگسالانه و برخی صحنههای دلهرهآور، تماشای اون برای کودکان توصیه نمیشه.
اگه از فیلمهایی مثل «The Lighthouse»، «A Ghost Story» یا «The Ritual» خوشت اومده، این فیلم هم حسابی برات جذابه.
میخوای برات تریلر فیلم رو پیدا کنم یا دوست داری بدونی منتقدا دقیقاً چه امتیازی بهش دادن؟
هنوز نظری ثبت نشده است.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.